ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΡΟΚ

του Δημήτρη Μπουντούρη

Κάποιοι από μας σίγουρα έχουμε βρεθεί σε κάποιο χωριό και ανήμερα κάποιας μεγάλης γιορτής – συνήθως όταν γιορτάζει η εκκλησία του χωριού- έχουμε ακούσει live παραδοσιακή δημοτική μουσική.
Κάποιων άλλων η καταγωγή είναι τέτοια που μεγάλωσαν ακούγοντας τον παππού ή τον πατέρα τους, να τραγουδάει κάποιο δημοτικό σκοπό.
Τέλος κάποιοι άλλοι παραβρέθηκαν σε γάμο όπου έτυχε οι συμπέθεροι να είναι μερακλήδες και άκουσαν διαμάντια της δημοτικής μουσικής παράδοσης.
Η ουσία είναι ότι όλοι μας, κάπου κάποτε, έχουμε σιγοτραγουδήσει ή ψιλοχορέψει κάποιο δημοτικό σκοπό.
Για μένα η δημοτική μουσική – αν και κάποτε ήμουν πολέμιος- αποτελεί την έκφραση του συναισθηματικού κόσμου του Έλληνα. Και αν το προχωρήσω λίγο παραπάνω το δημοτικό τραγούδι είναι για την Ευρώπη, ότι το blues του Νότου για το US. Αν θα υπήρχε κάποια μουσική που μπορεί να το πλησιάσει αυτή είναι η Κέλτικη αλλά αυτό αποτελεί χωριστό κεφάλαιο ανάλυσης.
Οι ρίζες της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο και στην αρχαιότητα. Περνώντας από διάφορες φάσεις εξέλιξης, αποτυπώνοντας τις κοινωνικές συνθήκες της κάθε εποχής, βελτιώθηκε, εξελίχθηκε και έφτασε στην τελική του μορφή.
Είναι η μουσική που γράφτηκε από τον λαό για τον λαό. Λόγια τραγουδιστά, λόγια απαγγελτικά. Πίσω από κάθε κατάσταση και ένα τραγούδι, πίσω από κάθε τραγούδι και ένας δημιουργός. Αποτύπωση της καθημερινότητας με αυτοσχέδια μουσική και λόγια της στιγμής που στη συνέχεια γράφτηκαν σε χαρτί και εμπλουτίστηκαν με μουσική.
Ο χώρος του Bill όμως, δεν είναι για μεγάλα άρθρα χωρίς μουσική επένδυση, αλλά ούτε και για δημοτική μουσική οπότε θα αναφερθώ σε ένα άτυπο top -10 παραδοσιακών τραγουδιών (χωρίς σειρά προτίμησης) που διασκευάστηκαν υπέροχα κατ’ εμέ, από ελληνικά κυρίως ροκ συγκροτήματα ή τραγουδιστές. Περιόρισα τα έτη μέχρι την δεκαετία του 90 για ευνόητους λόγους.

1.

Kori- tsaki - Johnny Kongos & the G-Men 

Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω με κάτι διαφορετικό, αφού όταν το πρωτοάκουσα με σημάδεψε σε σημείο υστερίας. Το τραγούδι αποτελεί διασκευή του δημοτικού ‘’Στην κεντημένη σου ποδιά’’ του 1934, τραγούδι των Λαρισαίων Βλάχων της Θεσσαλίας. (4/4).Τραγουδήθηκε από πολλούς, με πιο καθαρή και μεστή εκτέλεση, αυτή του Παπασιδέρη.
Για την ιστορία οι παππούδες του Γιάννη - Θεόδωρου Κούγκα, ζώντας σε μια φτωχή Ηπειρώτικη γη, κάπου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα μάζεψαν ότι είχαν και ξενιτεύτηκαν στη Αφρική. Εκεί γεννήθηκε ο Γιάννης - Θεόδωρος από πατέρα Έλληνα 2ας γενεάς και μάνα Αγγλίδα. Το Γιάννης έγινε John, το Θεόδωρος κόπηκε και το Κούγκας για να μπορεί να προφέρεται έγινε Kongos.

2.

Appolonians - Vassilikos

Γκρουπάκι Ελλήνων μεταναστών και εδώ, από την μακρινή Αυστραλία. Το τραγούδι αποτελεί διασκευή του περισσότερο διασκευασμένου Ηπειρώτικου (Πωγωνίσιος, αργός συρτός στα 3) δημοτικού ‘’Βασιλικός θα γίνω’’. Προτεινόμενη εκτέλεση από τον Αλ. Κιτσάκη.
Χαρακτηριστική η επιθετική κιθάρα που αντικαθιστά επάξια το κλαρίνο και η background φαρφίζα που από τα μισά και μετά αναλαμβάνει να αντικαταστήσει την κιθάρα και να κλείσει το κομμάτι συνεπικουρούμενη από την μελωδική φωνή του Κ. Κυπραίου.
Για την ιστορία οι Appolonians έβγαλαν 2 υπέροχα και σπάνια 45άρια, με τον ‘’Βασιλικό’’ να αποτελεί το flip side κομμάτι του 1ου single. (A side ‘’ Άφησε με’’). Βρίσκεται επίσης στη Αυστραλιανή συλλογή ‘’Greek beats greats’’.

3.

FORMINX - Manjouranas shake  

O ‘’Βασιλικός θα γίνω’’ δεν θα μπορούσε να την γλυτώσει με μια μόνο διασκευή, ειδικά στα 60ς. Εδώ έχει βάλει το χεράκι του ο Ν. Μαστοράκης και φυσικά ο νεαρός τότε Β. Παπαθανασίου. Το 1965 βγήκε σε 45άρι. Σπινταριστό shake, με έντονες τις κιθάρες αλλά με βασικό συστατικό του κομματιού τα ντραμς –ειδικά το σόλο στη μέση του κομματιού- του Κ. Σκόκου.
Για την ιστορία οι FORMINX που πήραν το όνομα τους από αρχαιοελληνικό μουσικό όργανο, ξεκίνησαν ως σχολικό συγκρότημα και στην συνέχεια χορευτική ορχήστρα που έπαιζε στην ‘’Αργώ’’ της Βουλιαγμένης. Ήταν από τους βασικούς θεμελιωτές της ελληνικής ποπ-ροκ σκηνής των 60ς στην Ελλάδα. 

4.

 Μιμης Πλέσσας & the Orbiters - Ο Μενούσης

O Μ. Πλέσσας σε άλλα μουσικά μονοπάτια. Ο δίσκος γράφτηκε το 1966 και κυκλοφόρησε το 1967. Το άλμπουμ δημιουργήθηκε ως διαφήμιση για την μπύρα FIX. Η ιδέα ήταν φυσικά του Πλέσσα που πήρε 10 δημοτικά τραγούδια από όλα τα μέρη της Ελλάδας, έδωσε ένα άλλο άρωμα και τα προσάρμοσε στους ρυθμούς της εποχής (shake, bossa-nova) κρατώντας κάποια παραδοσιακά στοιχεία. Πολύ καλή fuzz κιθάρα, ήχος μπροστά για την εποχή του. Οι Orbiters ήταν οι μόνιμοι συνεργάτες στις δουλειές του Πλέσσα.
Το τραγούδι αποτελεί διασκευή του γνωστότατου Ηπειρώτικου τραγουδιού ‘’Ο Μενούσης’’ (Κυκλικός χορός στα 3), γράφτηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και αποτελεί αληθινή ιστορία. Κεντρικό σημείο της αναφοράς είναι η γυναίκα και η θέση της στη κοινωνία. Η γυναίκα που επιβαλλόταν να είναι σεμνή, χαμηλοβλεπούσα, να μην κυκλοφορεί μόνη της και όταν αυτό δεν γινόταν, να μην μιλάει σε κανέναν. Παράλληλα, ακόμα και αν κατηγορηθεί για κάτι, την υπεράσπιση της αναλάμβανε ο άνδρας της, αυτός που δίκαζε και καταδίκαζε με συνοπτικές διαδικασίες και όχι πάντα με τα σωστά κριτήρια. Προτεινόμενη εκτέλεση από Αλ. Κιτσάκη.
Εναλλακτική αλλά πολύ όμορφη διασκευή από τον αξέχαστο Τζιμάκο.

 Τζίμης Πανούσης - Ο Μενούσης

αλλά και η εκτέλεση των Sounds του Τ. Αντωνιάδη και αυτή με αγγλικό στίχο

The Sounds - O Menousis

5.

 Τζίμης Πανούσης - Κανελόριζα

Και μιας και αναφέρθηκα στον ανατρεπτικό και παρεξηγημένο από πολλούς Πανούση, δεν μπορώ να μην βάλω στη λίστα την ‘’Κανελόριζα’’. Στον δίσκο Obi-Obi-Bi του 2013, ανάμεσα στα υπόλοιπα Πανούσια άσματα ("Κόκκινος Ζορό", "Κουφάλες", "Νότιος Κώλος" κλπ) καταλαβαίνει κανείς εύκολα ότι, το συγκεκριμένο τραγούδι είναι κάτι διαφορετικό. Παραδοσιακό τραγούδι με προέλευση από την επαρχία Λυδίας στα Δυτικά παράλια της Μ. Ασίας. Το τραγούδι το συναντάμε σχεδόν όμοια στη Θράκη και με διαφορετικό στίχο στην Κρήτη. (Μικρασιάτικος αντικρυστός με ρυθμό 9/8 με εναλλαγή σε 7/8). Προτεινόμενη εκτέλεση από Δόμνα Σαμίου.

6.

 Gordian - Bucolic

Απίστευτη διασκευή σε παραδοσιακό κλέφτικο κομμάτι, μοιρολόι ή της τάβλας από αυτά που απλά το κλαρίνο έπαιζε έναν βαρύ πονεμένο σκοπό ή ο τραγουδιστής τραγουδούσε χωρίς συνοδεία οργάνου. Τραγούδι ακουστικό που λόγω του πολύ αργού ρυθμού του δύσκολα χορεύεται.
Εδώ έχουμε εισαγωγή - ταξίμι από τον Π. Δεληγιαννίδη, σκληρή κιθάρα, όμορφα breaks του κλαρίνου και τέλος εκπληκτικά φωνητικά από τον Βλ. Μπονάτσο που μας δείχνει την χροιά και το βάθος της φωνής του παραπέμποντας έντονα σε Πελόμα Μποκιού. Το τραγούδι εξελίσσεται ανεβάζει ρυθμό σε καταλήγει να κλείσει σε παραδοσιακό Θρακιώτικο.
Οι Gordian μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν ελληνικό super group των 70ς. Δημιουργήθηκαν στο Λονδίνο το 1972 από τον κιθαρίστα, πιανίστα Γ. Σκλήρη (Saga, Cool Cats, Up-Tight), τον κιθαρίστα Π, Δεληγιαννίδη (Olympians, Δάμων & Φιντίας, Μπουρμπούλια) τον Βλ. Μπονάτσο φωνητικά και τύμπανα (Πελόμα Μποκιού), τον Μ. Γιαπράκα φλάουτο, κλαρίνο, κρητική λύρα, όργανο και φωνητικά (BMW, Blow Up, Up-Tight, Μακεδονομάχοι) και τον Κ. Σκλήρη στο μπάσο (Πελόμα Μποκιού, T. Αντωνιάδης).
Με αυτή τη σύνθεση οι Gordian και το κοινό τους ενδιαφέρον για το δημοφιλές την εποχή εκείνη πάντρεμα της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής με την προοδευτική δημιουργική πλευρά του rock, αλλά και τους κατάλληλους και έμπειρους τεχνικούς και παραγωγούς των Βρετανικών studios, μπόρεσαν και ηχογράφησαν κάποια τραγούδια τα οποία όμως έμειναν στα αζήτητα για περίπου 4 δεκαετίες. Οι μπομπίνες του παροπλισμένου έργου βρέθηκαν και το 2014 κυκλοφόρησε σε βινύλιο με τον τίτλο Madeka. Ρυθμός παρόμοιος αλλά και με στίχο αποτελούν "Η Όλγα" και η "Ασημούλα".

7.

Λήδα και Σπύρος - Καραγκούνα

Στις αρχές του ‘70 στην Ελλάδα ο ήχος άλλαξε όπως και ο στίχος των περισσότερων τραγουδιών. Είτε από άποψη, είτε από τις ξενόφερτες rock επιρροές, είτε για αντίσταση στο σύστημα. Την εποχή εκείνη εμφανίζεται το ντουέτο της Ειρήνης - Λήδας Χαλκιαδάκη και του Σπύρου Βλασσόπουλου. (Λήδα & Σπύρος) Το ντουέτο ήταν ζευγάρι στη ζωή, μαζί έγραφαν τα τραγούδια τους, με συνεργάτη τον ποιητή Ανδρέα Αγγελάκη. Κυκλοφόρησε 2 LP και κάποια 45άρια. O ήχος folk – rock εμπλουτισμένος με έντονα παραδοσιακά στοιχεία και επηρεασμένος από τους Αμερικάνους folk τραγουδοποιούς. Στο πρώτο LP του ‘72 με τίτλο Ηλεκτρικός Αποσπερίτης, το οποίο -όπως λένε οι ίδιοι σε περιοδικό της εποχής- γράφτηκε από 6 φίλους μουσικούς σε 60 συνολικά ώρες, βρίσκουμε την διασκευή της πασίγνωστης "Καραγκούνας". Γλυκό σόλο εισαγωγής, έντονης χροιάς και σκληράδας η φωνή της Λήδας, συνοδευτικά τα υπόλοιπα όργανα.
Για την ιστορία, το πιο γνωστό τραγούδι του ντουέτου ήταν το υπέροχο "Όταν θα γεννηθεί ο γιός σου" (Συμμετοχή στο 12ο Φεστιβάλ Τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη τον Σεπτέμβριο του ’73). Η "Καραγκούνα" (τσάμικος του 1934) αποτελεί χαρακτηριστικό χορό των Καραγκούνηδων του κάμπου της Θεσσαλίας, που χορεύεται από γυναίκες καραγκούνες, απ’ όπου πήρε και την ονομασία του. Παρουσιάζεται με 2 βασικές μορφές στη μουσικοποιητική μορφή, της "Σβαρνιάρας" και την τραγουδιστική, της "Καραγκούνας". Προτεινόμενη εκτέλεση από τον Β. Σαλέα.

8.

Socrates - Mountains

Η ιστορία των Socrates είναι λίγο πολύ σε όλους γνωστή. Επιτυχία αρχικά στην Ευρώπη, μετά στην Αμερική όπου παίζονταν τα τραγούδια τους μετά μανίας από τους κολεγιακούς σταθμούς, ανοιχτά συμβόλαια από μεγάλες δισκογραφικές που κάποια ποτέ δεν έγιναν πράξη κλπ. Ήχος κλασικός rock με κάποια στοιχεία progressive στην πορεία, επηρεασμένος από όλα τα μεγάλα rock group της εποχής τους. Κατά την διάρκεια που το group ζούσε μόνιμα στην Λονδίνο, συνεργάζεται με τον Β. Παπαθανασίου που τους παίρνει μαζί του για να ανοίγουν τις συναυλίες του σε όλη την Ευρώπη. Την ίδια περίοδο (1976) ηχογραφούν το ιστορικό 4o τους LP, με τον τίτλο PHOS (παραγωγή Παπαθανασίου). Ο δίσκος γνωρίζει την αποθέωση από κριτικούς και κοινό για την ποικιλία και την υπέροχη έμπνευση των συνθέσεων ενώ η παραγωγή για τα δεδομένα της εποχής είναι σε υψηλά επίπεδα.
Το ηχόχρωμα του Παπαθανασίου στα πλήκτρα είναι μοναδικό και ο δίσκος εκτοξεύτηκε. Τραγούδια σαν το "Killer" (φοβερά ντράμς από τον Γ. Τρανταλίδη), "Queen of the Universe" και φυσικά το τρομερό "Starvation" που ανοίγει τον δίσκο οδήγησαν το γκρουπ στην κορυφή της διεθνής ροκ σκηνής.
Το κομμάτι όμως που έκανε τους Socrates διαχρονικούς, ήταν το εκθαμβωτικό "Mountains", όπου κατάφεραν και πάντρεψαν άψογα την ηπειρώτικη παραδοσιακή μουσική με το rock ύφος. Κλείνοντας τα μάτια και ακούγοντας την εξάχορδη του Γ. Σπάθα, ανεβαίνεις πάνω της και ταξιδεύεις αγόγγυστα σε όλα τα Ηπειρώτικα βουνά, νιώθοντας το κρύο της κορυφής, τη δροσιά στους πρόποδες αλλά και το κελάρυσμα των τρεχούμενων νερών που τα διασχίζουν.

9.

Mode Plagal - Στης πικροδάφνης τον ανθό

Οι Mode Plagal είναι ένα jazz συγκρότημα με αναφορές στην ελληνική παραδοσιακή μουσική, αλλά και με επιρροές στη μουσική τους από funky, groovy, blues και rock ρυθμούς. Ακροβατούν με μαεστρία ανάμεσα σε όλα αυτά τα στοιχεία, τα οποία συνδυάζουν με αυθορμητισμό και κέφι. Το 1998 κυκλοφορεί ο 2ος τους δίσκος. Εκεί θα βρούμε μια μπιτάτη εκτέλεση της "Πικροδάφνης", που χαρακτηρίζεται από τα μελωδικά στρωτά πνευστά, χωρίς τους υπερβολικούς jazz αυτοσχεδιασμούς, τα rock σόλα της κιθάρας, αλλά και το χορωδιακό -δίκην πανηγυριού- τραγούδι. Επίσης θεωρώ ότι είναι η μόνη εκτέλεση του τραγουδιού που ακούγονται όλοι οι στίχοι.
Η ‘’Πικροδάφνη’’ (4/4, αργό συρτό στα 2) είναι παραδοσιακό Πωγωνίσιο τραγούδι με στίχο ερωτικό. Χορεύεται σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας με κάποιες παραλλαγές στη μελωδία και στον στίχο. Προτεινόμενη εκτέλεση από τον Σ. Σγούρο.

10.

 Κυριάκος Σφέτσας - Σαμαρίνα

13 χρόνια μετά το Greek goes Modern, κυκλοφορεί ένας δίσκος που πέρασε στα ψιλά των ελληνικών μουσικών δρώμενων. Το Χωρίς Σύνορα (1980) του Κ. Σφέτσα. Με κλασσικές σπουδές σε Ελλάδα και εξωτερικό, δικές του συνθέσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, ασχολήθηκε με την jazz, τη συμφωνική, την χορωδιακή μουσική, με μουσική θεάτρου αλλά και ταινιών. Δημιούργημα του η Greek Fusion Orchestra που τον ακολουθεί σε όλα του τα μουσικά δρώμενα. Το 1980 δίνονται τα studios της Columbia για την εγγραφή του πρώτου του δίσκου. Όπως λέει ο ίδιος το Χωρίς Σύνορα κυκλοφόρησε ως εναλλακτική πρόταση, όχι με καθυστέρηση, αλλά στο ίδιο τρένο με το διεθνές καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της εποχής, όπως επίσης και χάριν στο μεράκι και την ολόψυχη συμμετοχή μιας πλειάδας εξαίρετων μουσικών.
Αποτέλεσε μια μαρτυρία για μια ιδεολογία και στάση ζωής η οποία, για τότε τουλάχιστον, υπήρξε και ήταν πρωτοφανέρωτη. Μία από κοινού, καλλιτεχνική έκφραση μουσικών, που νιώθουν αίφνης να ‘ναι χρήσιμοι και ουσιαστικοί, δια μέσου της δουλειάς και των δυνατοτήτων τους. Κανείς βέβαια ως τότε, στο χώρο της δισκογραφίας, δεν είχε εκτιμήσει ή δεν είχε αντιληφθεί, ότι εκείνοι ήθελαν να πράξουν μουσική χωρίς χρήματα, μόνο και μόνο για τη χαρά της τέχνης τους.
Η "Σαμαρίνα" ή αλλιώς "Παιδιά της Σαμαρίνας" (χορός στα 3), γράφτηκε μετά την έξοδο του Μεσολογγίου το 1826 και αναφέρεται στους 120 Σαμαρινιώτες που είχαν πάει να βοηθήσουν τους Μεσολογγίτες. Όπως θρυλείται, ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος, βαριά τραυματισμένος, έδωσε στα παλικάρια που σώθηκαν ως τελευταία του επιθυμία τα λόγια του τραγουδιού. Προτεινόμενη εκτέλεση από τον Τάσο Χαλκιά.



Τελειώνοντας, bonus track

10+1.

Kaleidoscope - Seven Ate Sweet

H μουσική σύνορα δεν έχει και έτσι οι Αμερικάνοι Kaleidoscope, έχοντας βέβαια στη σύνθεσή τους τον ελληνοαναθρεμμένο Paul Lagos αλλά και τον μεγαλωμένο στην Τουρκία Solomon Feldthouse, πειραματίζονται με διάφορα όργανα και προσθέτουν στην ψυχεδελική τους μουσική εκτός των άλλων και στοιχεία της Ανατολής. Μουσική προσέγγιση, η οποία ήταν πρωτοποριακή τη δεκαετία του '60 και η οποία βρήκε μιμητές πολλά χρόνια αργότερα.
Το συγκρότημα διαπνεόταν από μια τελείως ελεύθερη νοοτροπία, η οποία ήταν ορατή τόσο στον τρόπο δουλειάς του, αφού κάθε μέλος του έπαιζε να πειραματιζόταν με διαφορετικά όργανα ανάλογα με την περίσταση, όσο και στις ζωντανές τους εμφανίσεις, στις οποίες συνήθως συμμετείχαν χορευτές flamenco και χορού της κοιλιάς. Στο 3ο τους δίσκο το Incredible! Kaleidoscope το τελευταίο κομμάτι είναι το διάρκειας 11:31 "Seven Ate Sweet". Μια από τις πρώτες συνθέσεις του γκρουπ που ήταν ήδη γνωστή από τις συναυλίες τους. Σύνθεση σε ρυθμό 7/8 που ξεκινώντας από folk και blues μονοπάτια, ροκάρει στα όρια και καταλήγει σε παραδοσιακά Ελληνικά ακούσματα περιλαμβάνοντας μέσα μια πνευστή εκτέλεση της "Γερακίνας" μαζί με ένα μικρό απόσπασμα από τη "Σαμιώτισσα", όλα σε σπαστά Ελληνικά. Στο τέλος περνώντας στα παράλια της Μ. Ασίας κλείνει με ένα ταξίμι. Ήταν η μοναδική κυκλοφορία των Kaleidoscope που κατόρθωσε να μπει στα charts.

TOM RUSH

Singers / Songwriters of 60's & 70's

Ο Tom Rush είναι ένας χαρισματικός μουσικός και παρουσιαστής και το να ακούς την φωνή του μοιάζει σαν ένα ταξίδι στην παράδοση και σε όλο το φάσμα του τι ήταν η μουσική, τι είναι σήμερα και τι θα είναι στο μέλλον. Η εκφραστική φωνή του τον έφτασε σε επίπεδα θρύλου και προσέλκυσε ακροατές από όλο τον κόσμο. Τρομερό χάρισμα αφήγησης, μία γλυκιά μελαγχολία στις μπαλάντες και πάθος στα μπλουζ. Με την προσφορά του βοήθησε στην αναβίωση της folk την δεκαετία του '60 και στην αναγέννηση της στα 80'ς και 90'ς. Καθόλου τυχαίο που ο James Taylor τον αποκαλούσε έναν από τους ήρωες του, αλλά και μία βασική του επιρροή. Η αρχή της καριέρας του έγινε στις αρχές της δεκαετίας του '60 και η πρώτη του δισκογραφική δουλειά βρίσκεται πίσω στο 1962. Εδώ θα ασχοληθούμε λίγο από τις δουλειές του στην Elektra μέχρι και στα μέσα της δεκαετίας του '70.

Gnostic Serenade (1970)

Tom Rush (Elektra EKS 7288) 1965

Τα αρχικά άλμπουμ του Rush στην Elektra δείχνουν τα είδη των αλλαγών που συνέβαιναν στον κόσμο της folk στα μέσα της δεκαετίας του '60. Εδώ παίζει blues-folk χωρίς ντραμς, με ακουστικές κιθάρες (κάποιες slide), κοντραμπάσο και αρκετή φυσαρμόνικα. Λίγα τραγούδια είναι κοντύτερα στην παραδοσιακή αρμονική folk, αλλά τα blues κυριαρχούν.

Long John (1965)

Ο Rush δεν είναι τραγουδοποιός-όλα αυτά τα τραγούδια είναι διασκευές ή παραδοσιακά τραγούδια-αλλά πάντα είχε μία έφεση όσον αφορά στο πώς να ερμηνεύσει τις συνθέσεις άλλων ανθρώπων, έτσι όλα ακούγονται σαν δουλειά ενός καλλιτέχνη. Τα κάνει δικά του με λίγα λόγια. Η ερμηνεία του και οι blues συνθέσεις δίνουν στο άλμπουμ μία σκληρότητα που δεν ταιριάζει παρά σε ελάχιστους folk δίσκους της εποχής. Δεν είναι τόσο ενδιαφέρον, όσο η μουσική από την φάση του ως τραγουδοποιός / τραγουδιστής, αλλά είναι αρκετά ικανοποιητικό αν είσαι φαν του συγκεκριμένου στυλ και δεν πειράζει που έχουν περιληφθεί μερικά τραγούδια που έχουμε ακούσει πιο πριν. Είναι ένα μεγάλο άλμπουμ, σχεδόν 45 λεπτά και το τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ "Panama Limited" διαρκεί 8 λεπτά.

Take a Little Walk With Me (Elektra EKS 7308) 1966

Η πρώτη πλευρά είναι rock από τον Rush, που παρουσιάζει ηλεκτρικά όργανα και ένα γεμάτο ρυθμικό μέρος σε ένα αριθμό πολύ γνωστών blues και rock τραγουδιών των 50'ς. Η lead guitar καθ όλη την διάρκεια είναι από τον πανταχού παρών Al Kooper. Είναι πνευματώδες, διασκεδαστικό και με εκπληκτική ενέργεια, ακόμα κι αν οι επιλογές των τραγουδιών είναι μάλλον φανερές. Η ποικιλία του τραγουδιστικού στυλ του Rush, από άγριο φαλσέτο σε τραχύ ξόρκι βουντού, είναι εμπνευσμένη και διασκεδαστική.

On the Road Again (1966)

Η δεύτερη πλευρά είναι folk-blues, παρόμοια σε στυλ και ποιότητα με το πρώτο του άλμπουμ. Ο Rush επίσης περιέλαβε εδώ μέσα τα πρώτα δείγματα τραγουδοποιίας του, το αξιόλογο blues-rock "On the Road Again" και μία καλύτερη σύνθεση μαζί με τον John Duffey το "Galveston Flood", που περιλαμβάνει το παίξιμο του Rush γνωστό ως 'Knife-style guitar'-φανερά αιχμηρή ακουστική slide.

The Circle Game (Elektra EKL 4018) 4/68

Το άλμπουμ πήρε το όνομα του από το τραγούδι της μεγάλης Joni Mitchell, και περιλαμβάνει αρκετά άλλα από τον ταλαντούχο τραγουδοποιό. Ο Rush κάνει πιο σύγχρονα τραγούδια σε αυτό το άλμπουμ από ότι είχε κάνει στο παρελθόν και κάνει καλή δουλειά ερμηνεύοντας το mood του καθενός από αυτά.

Tin Angel (1968)

Στο The Circle Game, ένα φανερό αφιέρωμα στην τραγουδοποιό Joni Mitchell (διασκευάζει τρία από τα τραγούδια της), ο Rush έχει backing από πλήρη ορχήστρα και μία πληθώρα άριστων στούντιο μουσικών. Δεν είναι ένα ξεχωριστό άλμπουμ αυτό-στην πραγματικότητα πολλοί είχαν αισθανθεί πολύ αφιλόξενα εξαιτίας της ασυνήθιστα χαμηλής φωνής του Rush-αλλά περιλαμβάνονται μερικά εξαιρετικά κομμάτια. Βασικότερο από τα οποία είναι το "Something in the Way She Moves", το οποίο κυλάει όμορφα με τις country πινελιές από τον Bruce Langhorne...

Something in the Way She Moves (1968)

Αρκετά παράξενα δύο ΄σφραγίδες΄ του κινήματος τραγουδοποιός / τραγουδιστής ηχογραφήθηκαν στην Elektra από ανθρώπους που έγραψαν ελάχιστα τραγούδια: την Judy Collins ("Who Knows Where the Time Goes") και τον Tom Rush. Ο Rush έξυπνα δόμησε ένα concept άλμπουμ (ιδιαίτερα, δείχνοντας που οδηγούνταν αυτό το γένος, περί ρομαντικών ανησυχιών. Ακολουθεί μία σχέση από την αρχή ως το τέλος) μέσα από πρώτης τάξεως κομμάτια, από μερικούς τραγουδοποιούς-που σύντομα θα γίνονταν τεράστιοι-όπως η Joni Mitchell, o Jackson Browne και ο James Taylor.

Shadow Dream Song (1968)

Με την πάροδο του χρόνου, μερικά από εκείνα τα τραγούδια έχουν γίνει πολύ γνωστά σε άλλες συνθήκες από τους συνθέτες τους ή άλλους ερμηνευτές, έτσι η αρχική δυναμική αυτού του δίσκου ξεθώριασε. Αλλά αν κοιτάξετε πίσω και τον τοποθετήσετε στην εποχή του, θα μπορέσετε να δείτε την επιρροή που άσκησε σε μία ολόκληρη γενιά από folk και folk-rock τραγουδοποιούς / τραγουδιστές, ακόμα και των ίδιων ανθρώπων τους οποίους διασκεύασε στο άλμπουμ αυτό.

No Regrets (1968)

Οι δικές του συνθέσεις είναι περιορισμένες σε ένα αξιαγάπητο ορχηστρικό (κιθάρα) και το καλύτερο και πιο γνωστό του τραγούδι "No Regrets". Καθ όλη την διάρκεια, τα τραγούδια χαρακτηρίζονται από λαμπερή παραγωγή και μία τέλεια μίξη ακουστικών ρυθμικών κιθάρων και ήρεμων ηλεκτρικών.

Urge For Going (1968)

 Το The Circle Game τελικά θα είχε δώσει το πλεονέκτημα στους ανθρώπους που έγραψαν το υλικό (τρεις αναφέρθηκαν πιο πάνω) να γίνουν γνωστοί,

The Circle Game (1968)

αλλά οφείλει το στάτους του ως κλασικό στο όλο κόνσεπτ, του πώς φτιάχνεται ένας δίσκος από τραγουδοποιό / τραγουδιστή. Η μελλοντική Linda McCartney έκανε την φωτογράφηση του εξωφύλλου.

Tom Rush (Columbia CS 9972) 1970

Εδώ ο Rush υποβοηθείται από τον κιθαρίστα Trevor Veitch (πρώην μέλος των 3's a Crowd), του οποίου η συνεισφορά στην κιθάρα και στο να προτείνει υλικό από τους Καναδούς φίλους του βοηθάει στο να ανεβάσει το άλμπουμ αυτό πάνω από τα συνηθισμένα.

Driving Wheel (1970)

Ο Rush έκανε πάντοτε ένα κόλπο να διασκευάζει υλικό από ταλαντούχους τραγουδοποιούς πριν ο περισσότερος κόσμος να τους ακούσει και τα τραγούδια εδώ δεν κάνουν την διαφορά. Ενώ οι ερμηνείες του στα "These Days" και "Colors of the Sun" του Jackson Browne δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ότι είναι πέραν ανταγωνισμού, ήταν κάποιες από τις αρχικές διασκευές στα τραγούδια του Browne και τον βοήθησαν να χτίσει το προφίλ του.

Child's Song (1970)

Στο άλμπουμ αυτό ο Rush έλαμψε ιδιαίτερα με την ασυναγώνιστη πρόσβαση του στους σε λίγους γνωστούς Καναδούς τραγουδοποιούς / τραγουδιστές Murray McLaughlan και David Wiffen. Το "Child's Song" του McLaughlan, μία αντανάκλαση του ταξιδιού ενός παιδιού στην ανεξαρτησία και σε παλαιά λάθη, είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα highlights.

Old Man's Song (1968)

Η διασκευή του "Drivin' Wheel" του Wiffen κυκλοφόρησε πριν την βερσιόν του δημιουργού του, αλλά και της πιο γνωστής διασκευής που βρίσκεται στο ντεμπούτο άλμπουμ του Roger McGuinn.

Wrong End Of The Rainbow (Columbia C 30402) 1970

Αυτό είναι για μένα ένα από τα καλύτερα soft-rock άλμπουμ γενικότερα. Αν κλείσετε τα μάτια καθώς ακούτε θα δείτε με τα μάτια της ψυχής αυτά που περιγράφει ο Rush.

 Biloxi (1970)

Ο Tom Rush έκανε αρκετή δισκογραφική δουλειά στη συνέχεια. Σήμερα ζει στο Vermont όταν δεν κάνει περιοδείες. Η φωνή του, σαν το παλιό καλό κρασί, γερνάει πολύ όμορφα και γίνεται πλουσιότερη και πιο μελωδική.

Jazzman (1970)

Κάνει αυτό που αγαπάει και αυτό που το cult κοινό του λατρεύει σε αυτόν: γράφει και παίζει με πάθος και τρυφερότητα. Έτσι προέκυψε ο δίσκος που έκανε το 2018 με τίτλο Voices...

Το προσωπικό του site βρίσκεται εδώ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

COLOURS

Psychedelic Pop

Ο κιθαρίστας Jack Dalton και ο παίκτης του keyboard Gary Montgomery ήταν η ψυχή του γκρουπ, που όπως τόσα άλλα επηρεάστηκε από τους Beatles. Μαζί με τους Chuck Blackwell (ντραμς), Rob Edwards (lead guitar) και Carl Radle (μπάσο), έφτιαξαν το 1967 τους Colours. Μετά από ένα single που κυκλοφόρησαν στην Dot Records το 1967, έκαναν το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 1968 και το follow up τους την επόμενη χρονιά.

Brother Lou's Love Colony (1968)

Colours (Dot DLP 25854) 3/68

Ένα από τα καλύτερα pop άλμπουμ της εποχής. Το οπισθόφυλλο εγκωμιάζει την πολυπλοκότητα του τραγουδιού που ανοίγει τον δίσκο. Και ενώ η μουσική είναι πράγματι αρκετά πολύπλοκη, δεν ακούγεται έτσι σαν αποτέλεσμα και αυτό είναι που μετράει. Εδώ έχουμε αυτόματα ενθυμητικά και έξυπνα γραμμένα pop τραγούδια, καλά τραγουδισμένα και παιγμένα, με αρκετά χίπικη διάθεση ("Brother Lou's Love Colony") για να ικανοποιήσουν τους φαν της soft psych.

Bad Day At Black Rock, Baby (1968)

Η μεγαλύτερη επιρροή φανερά είναι οι Beatles, αλλά δεν πρόκειται για μπάντα ΄κλώνο΄. Πολλοί ενημερωμένοι σχετικά με αυτού του είδους την μουσική θα επαινούσαν το Without Earth (άλμπουμ των The Moon). Ένα πολύ καλό άλμπουμ με ψυχεδελικές συνθέσεις, αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι τα δύο καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ αυτού είναι διασκευές του πρώτου άλμπουμ των Colours, που εδώ ίσως ακούγονται σαν πιο συνηθισμένα, αλλά είναι υπέροχα.

Love Heals (1968)

Ότι και να ειπωθεί για το υπόλοιπο LP (πολλά μπορούν να ειπωθούν), το κομμάτι που ανοίγει "Bad Day At Black Rock, Baby" στέκεται ως αριστούργημα της δραματικής pop, απλά σε 3 λεπτά και 25 δεύτερα. Από την ορχηστρική πινελιά που ανοίγει, το τραγούδι προσεγγίζει με ένα υπερκινητικό βηματισμό, έλκοντας τον ακροατή μέσα στο μυαλό ενός βαριεστημένου, ΄φτιαγμένου΄ και αποξενωμένου έφηβου που αρχίζει μία ληστεία-παρωδία σε μία κάβα χρησιμοποιώντας ένα βαμμένο μαύρο ξύλινο όπλο. Ακούγεται σαν ο τύπος από το "A Day in the Life" του McCartney (στο μέσο του τραγουδιού) να έχει χάσει το λεωφορείο, και αντί να πάει στο κολέγιο να έχει σχεδιάσει ένα έγκλημα-παρωδία.

Rather Be Me (1968)

Προφανώς οι Colours επηρεάστηκαν τόοοοοοσο πολύ από τους Beatles, που ακόμα και το όνομα τους είναι γραμμένο στην Αγγλική version (Colours) και όχι Colors. Το άλλο κομμάτι που ξεχωρίζει "Brother Lou's Love Colony", είναι ένα χιουμοριστικό τραγούδι-παρωδία για τον ψευτο-θρησκευτικό τρόπο ζωής στην χίπικη κοινότητα, που ντροπαλά αποφεύγει να βάλει την λέξη "fuck" στη θέση της λέξης "love". Ανεκτίμητο.

Atmosphere (Dot 25935) 1969

Σε περίπτωση που το εξώφυλλο από τον Victor Moscoso σας παραπλανήσει, να ξέρετε ότι αυτό είναι μία εντελώς απερίσκεπτη προσέγγιση στην pop-rock, από ένα ΄λουστραρισμένο΄ γκρουπ. Το δεύτερο LP τους μοιάζει πολύ με το πρώτο τους σετ-εύκολο και χαλαρό, γενικά υπογραμμισμένο από μία καλή παραγωγή.

It's Time to Tell You (1969)

Αλλά η μουσική τους, μάλλον λόγω του ευχάριστου χαρακτήρα της ξεχνιέται πολύ εύκολα. ΄Στα πιο τολμηρά τους προσφέρουν μία χλιαρή απομίμηση της πιο εμπορικής πλευράς της μέσης περιόδου των Beach Boys΄, έγραψε το Down Beat την 30/10/1969.

God Please Take My Life (1969)

Πρέπει να ακούσετε αυτό το γκρουπ. Ξέρουν πώς να παίξουν και το κάνουν πολύ καλά. "Τα τραγούδια είναι πολύ καλά και κάποια θρηνητικά", όπως μας πληροφορεί το High Fidelity του Νοεμβρίου του 1969.

Grey Day (1969)

Μετά το χαρούμενο "Angie", με επιρροές από Beatles που ανοίγει το άλμπουμ, η διάθεση παίρνει τον κατήφορο. Οι συνθέσεις έχουν κάποια ιδιαίτερη κιθάρα καθώς και σαξόφωνο, όπως επίσης και έγχορδα, αλλά το υλικό δεν φτάνει αυτό του προηγούμενου άλμπουμ τους και σαν άλμπουμ έχει μία μάλλον ελλιπή αίσθηση.

I Tried to Make You Love Me Last Night (1969)

Το άλλο ενδιαφέρον κομμάτι είναι το "It's Time to Tell You", αλλά δεν υπάρχει κάτι ανάλογο του "Bad Day At Black Rock, Baby" εδώ μέσα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ROGER RODIER

Singers / Songwriters of 60's & 70's

O Roger Rodier γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μόντρεαλ. Η επιρροή του δεν διέφερε από πολλών νέων της εποχής. Ήταν όταν είδε τους Beatles στο σόου του Ed Sullivan το 1964 που στράφηκε στην μουσική. Μετά έμαθε να παίζει κιθάρα και ανακάλυψε ότι μπορεί να γράφει και να ερμηνεύει τραγούδια. Το 1968 μαζί με τον Germain Gauthier κάνουν ένα ντουέτο και βγάζουν δυο ψυχεδελικά folk single, τα οποία δεν λαμβάνουν καμία προώθηση. Το 1972 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ, το μοναδικό του Upon Velveatur, φράση που υποτίθεται αντιπροσωπεύει το ομιχλώδες διάστημα μέσα στο μυαλό, όπου μπορεί να ξεδιπλωθεί η φαντασία μας.

The Key (1972)

Upon Velveatur (Columbia ES 90065, με βιβλιαράκι) 9/72 (Μόνο στον Καναδά)

Ευγενικός και πράος-αυτός είναι ο Roger Rodier και αυτό είναι όλο. Ο Roger είναι ένα πρόσωπο που έχει μεγάλο ενδιαφέρον και πάθος για την ζωή, πράγμα που είναι φανερό από τους ευγενικούς και πολύ ευαίσθητους τρόπους του. Δεν παίζει ρόλο με ποιόν τρόπο του μιλάει κανείς, επειδή οι απαντήσεις του είναι πάντα πράες και απροσποίητες.

My Spirit's Calling (1972)

Όταν έχεις ήδη αντιληφθεί την μουσική του, απλά δεν χρειάζεται να ρωτήσεις, για το πώς εργάστηκε τόσο σκληρά για να πετύχει τον στόχο του. Ο Roger γνωρίζει τι κατέχει. Και είναι κάτι περισσότερο από πρόθυμος να μοιραστεί την ποιητική ομορφιά με όλους όσους έρχονται σε επαφή με αυτήν. Και τώρα, με αυτό το LP ο καθένας μπορεί να μοιραστεί μία αλήθεια αξιοσημείωτη μουσική εμπειρία.

Just Fine (1972)

Χωρίς να γνωρίζω ποιος είναι ο Roger Rodier είμαι σίγουρος ότι κάποιος στο Μόντρεαλ ήξερε ή έστω ένας αντιπρόσωπος της Columbia. Τα τραγούδια του (στα Αγγλικά) είναι γλυκόπικρα, με ήρεμο backing από πιάνο και κιθάρα. Το πνεύμα του στην παράδοση των King / Mitchell / Simon.

Have You? (1972)

Αυτός ο αινιγματικός τραγουδοποιός / τραγουδιστής κρυφοκοιτάζει από το εξώφυλλο του μοναδικού του LP σαν πετρωμένος και τα τραγούδια του συμπληρώνουν τέλεια την εικόνα του. Το Upon Velveatur σε μεγάλο μέρος περιέχει πλούσιες μπαλάντες, των οποίων οι παράξενες αιχμές δεν γίνονται αμέσως εμφανείς. Υπάρχει μία πειστική πολυτέλεια και έλεγχος στον ήχο της ηχογράφησης (και στο στυλ που τραγουδάει) και οι ακατανόητοι στίχοι του συχνά ξαφνιάζουν τον ακροατή.

Am I Supposed To Let It By Again? (1972)

Υπάρχουν επίσης απρόσμενες μουσικές πινελιές όπως το ξέσπασμα του θέρεμιν στο "My Spirit's Calling" και εκπληκτική ηλεκτρική κιθάρα από τον Red Mitchell, στο "Am I Supposed to Let It By Again?". Αλλά το πιο επιδέξιο και έξυπνο κομμάτι στο άλμπουμ βρίσκεται στο επίμονο "While My Castle's Burning", ένα πολύ άσχημο ταξίδι αλήθεια, στο οποίο η φοβισμένη φωνή του Rodier πλανιέται απέναντι στην αδιάκοπη ηλεκτρική κιθάρα.

While My Castle's Burning (1972)

Συμβαδίζοντας με την εμπορικώς αυτοκτονική άποψη της Καναδικής Columbia απέναντι σε άγνωστους τοπικούς καλλιτέχνες, αυτός ο δίσκος εμφανίστηκε οπλισμένος με ένα 20σέλιδο βιβλιαράκι, που παρουσιάζει τους στίχους του Rodier από το μοναδικό μυστικιστικό χέρι του.

Listen To These Chords I Play (Celeste) (1972)

Το άλμπουμ δεν κυκλοφόρησε έξω από τον Καναδά και ποτέ δεν πούλησε πολλές κόπιες. Αυτό δεν ενόχλησε ποτέ τον Roger Rodier, κάτι που παραδέχτηκε εκ των υστέρων ότι ήταν λάθος. Ελάχιστες παραστάσεις έκανε για να το υποστηρίξει, επιλέγοντας τον σωστό για αυτόν χρόνο και τις μικρότερες σκηνές.

You Don't Know What It's Like (1972)

Το 1973 ξεκίνησε για το follow up άλμπουμ στην Columbia. Ανακοινώθηκε στον μουσικό τύπο, αλλά δεν κυκλοφόρησε τίποτα. Συνέχισε να κάνει μουσική μερικά χρόνια, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ τίποτα και αργά απομακρύνθηκε εντελώς από τον κόσμο αυτό. Δεν είχε αγγίξει ποτέ από τότε την κιθάρα του ξανά και έπεσε από τα σύννεφα όταν πληροφορήθηκε ότι το Upon Velveatur θα επανεκδιδόταν.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

TIMBER

Fine Rural Psychedelic Rock

Οι Timber ήταν ένα βραχύβιο γκρουπ των 70'ς, που κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ. Δύο ήταν οι τραγουδοποιοί του, ο Wayne Berry και ο George Clinton (όχι των Parliament), ο πρώτος στα country, rural θέματα, ενώ ο δεύτερος στα πιο rock. Και στα δύο άλμπουμ lead singer υπήρξε η folk προσανατολισμένη Judy Elliott.

All But Gone (1970)

Part of How You Live Is Part of What You Hear (Kapp KS 3633, με βιβλιαράκι) 10/70

Η προσέγγιση των Timber στην μουσική είναι παρόμοια με αυτή των Crosby, Stills, Nash & Young, αν και τα δύο γκρουπ δεν ακούγονται το ίδιο. Ο ήχος των Timber είναι πολύ μουσικός, σύνθετος χωρίς να γίνεται κουλτουριάρικος. Γνέφουν στην country και τα blues, όπως επίσης και στην rock. Αλλά ο ήχος τους είναι προσωπικός και χαρακτηριστικός...

A Sad Song (1970)

Μουσικώς κάθε ένα τραγούδι είναι δυναμίτης. Το παίξιμό τους είναι άριστο και ευέλικτο...Οι Timber είναι μαζί και πολύ καλοί για να μείνουν βυθισμένοι στην αφάνεια για πολύ. Ακούστε αυτό το άλμπουμ. Σίγουρα ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, όπως είχε γράψει το High Fidelity το 1971.

Tip Top (1970)

Ένα γκρουπ όπως οι Timber-καλό, δεμένο, λυρικά ικανοποιητικό, μελωδικό και όλα τα υπόλοιπα-δεν επαρκούσε για να εγείρει το ενδιαφέρον, χωρίς να παίζει ρόλο πόσες φορές άκουγε κανείς το δίσκο. Το ζήτημα με την ικανότητα τους είναι ότι πάντα θα βρίσκεται εδώ, για όποιον αναζητά την αυθεντικότητα.

She's My Lady (1970)

Ένα διασκεδαστικό άλμπουμ από rural rock με ένα ευρύχωρο και μάλλον folky ήχο και μερικά μεγαλούτσικα σε διάρκεια, καλοβαλμένα τραγούδια. Το κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ "Tip Top" είναι ιδιαιτέρως καλό, αν και ένα φανερά country τραγούδι στην μέση της Α' πλευράς μάλλον χαλάει την διάθεση. Σαν μπόνους, το LP είναι βαλμένο σε ένα μινιμαλιστικό εξώφυλλο στις αποχρώσεις του καφέ, ένα βιβλιαράκι και ένα πολύ όμορφο γυαλιστερό εσώφυλλο.

Bring America Home (Elektra EKS 74095, με πόστερ) 4/71

Ένα πνευματώδες, νεανικό γκρουπ που ειδικεύεται σε ένα θορυβώδες είδος massed-voice εφέ που έχει χροιά από rock, gospel και οτιδήποτε άλλο αισθάνονται την στιγμή που παρουσιάζουν. Το καλύτερο εδώ μέσα για πολλούς είναι το "Canada", ένα ξεσηκωτικό τρακ ηχογραφημένο με ένα φυσικό ήχο.

Canada (1971)

Η lead vocalist είναι η Judy Elliott και είναι ιδιαιτέρως ευχάριστο να την ακούς, πιο πολύ στο "Canada" και στο "The Spirit Song". Όμως όλο το άλμπουμ μάλλον δεν είναι ενθυμητικό και γρήγορα ξεχνιέται.

Don't Underestimate Your Friends (1971)

Το "Part Of What You Hear" που τραγούδησαν στο ντεμπούτο τους, το βάζουν και εδώ μετονομάζοντας το σε "Don't Underestimate Your Friends". Οι συνθέσεις του Wayne Berry, βασικού τραγουδοποιού του γκρουπ,  είναι γεμάτες αναφορές στο Θεό, την Βίβλο, την προσευχή. Ο Berry είναι επιδέξιος τραγουδοποιός και η θρησκευτική αναφορά δεν στέκεται εμπόδιο στο χάρισμα του, όμως τίποτα δεν στάθηκε δυνατό να εμποδίσει την διάλυση του γκρουπ ένα χρόνο μετά.

The Spirit Song (1971)

Έχοντας κυκλοφορήσει μόλις έξι μήνες μετά το ντεμπούτο τους, το δεύτερο και τελικό άλμπουμ τους είναι αρκετά ικανοποιητικό, με τραγούδια που κυμαίνονται από μετρίως heavy rock σε πιο ελαφριά country και folk θέματα, αλλά η έλλειψη πραγματικά εξαιρετικού υλικού σημαίνει ότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα αποτελέσει το αγαπημένο rural άλμπουμ κάποιου. Highlight για μένα το ήρεμο χίπικο folk θέμα "The Spirit Song", με τα bongos και την φλογέρα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

WENDY & BONNIE

Genesis

To Genesis μπορεί να περιγραφεί ως ψυχεδελική pop με διαστάσεις που φτάνουν σχεδόν στα επίπεδα του Present Tense (Sagittarius) ή του Begin (Millennium). Η Wendy και η Bonnie δικαιωματικά εισάγονται στο βιβλίο με τα παιδιά-θαύματα μαζί με τον J.K. & Co., τον Mark Fry, την Emily που έχουμε δει από εδώ, αλλά και άλλες περιπτώσεις που θα δούμε στο μέλλον.

I Realized You (1969)

Genesis (Skye SK 1006D) 5/69

Η Wendy και η Bonnie είναι διαδοχικά στα 17 και στα 13!!!! χρόνια τους. Διαθέτουν γλυκές φωνές πολύ δεμένες μεταξύ τους και φανερά έχουν επηρεαστεί από τον παραγωγό και συνθέτη Gary McFarland. Η μουσική τους είναι light, ήρεμη, αμυδρά folky, πράγμα που προτιμούσε ο McFarland. Ακόμα πιο εντυπωσιακά η Bonnie παίζει ντραμς σε κάποια τραγούδια εδώ μέσα και ακόμα περισσότερο εντυπωσιακά, όλα τα τραγούδια είναι δικά τους! Ώριμα, με αυτοπεποίθηση, ειλικρίνεια να ακούγονται  τόσο όμορφα 50 χρόνια αργότερα.

The Paisley Window Pane (1969)

Ένα ωραία ηχογραφημένο σετ που περιλαμβάνει την γραφή και το ερμηνευτικό ταλέντο των νεαρών αδελφών Wendy και Bonnie Flower (δηλαδή ένα αληθινό Flower Power), υπό την καθοδήγηση του συνθέτη Gary McFarland. Είναι ήρεμο και χωρίς ιδιαίτερη ποικιλία, αλλά περιέχει κάποια πραγματικά υπέροχα κομμάτια που παρέχουν μία ασυνήθιστη οπτική (δηλαδή κορίτσια στην εφηβεία) στην όλη ψυχεδελική εμπειρία της σκηνής του Σαν Φρανσίσκο.

Wendy

 Ιδιαιτέρως το χαρούμενο κομμάτι που ανοίγει "Let Yourself Go Another Time" και το στοχαστικό "The Paisley Window Pane" είναι κλασικά. Δεν είναι όλα τα κομμάτια της ίδιας ποιότητας, αλλά ο καθένας που αγαπά τον ήχο της Καλιφορνέζικης pop θα βρει κρυμμένους θησαυρούς εδώ μέσα.

Endless Pathway (1969)

Φτιαγμένο από δύο ταλαντούχες έφηβες αδελφές, αυτό είναι ένα όμορφο άλμπουμ από ήρεμη χίπικη pop-rock με jazz πινελιές και folk υπονοούμενα. Δύο από τα καλύτερα κομμάτια για πολλούς είναι αυτά στο τέλος: το στοιχειωτικό, ταξιδιάρικο "Children Laughing" και το πιο heavy "The Winter Is Cold", με το δυναμικό fuzz κιθαριστικό σόλο. Όσον αφορά στους πλούσιους, αλλά απλοϊκούς ήχους στα τέλη της δεκαετίας του '60, αυτό είναι πολύ πάνω από τον σωρό και χωρίς έκπληξη το άλμπουμ είναι περιζήτητο από τους συλλέκτες.

Children Laughing (1969)

To μοναδικό άλμπουμ δημιούργημα δύο έφηβων κοριτσιών, που παρουσιάζουν την μουσική που έγραψαν μόνες! Βέβαια οι μουσικοί που είναι session είναι άριστοι, πράγμα που ενισχύει το άλμπουμ αυτό. Δεν τις λες και τέλειες τραγουδίστριες, όμως είναι πολύ αξιοπρεπείς, ιδιαιτέρως όταν οι φωνές τους εναρμονίζονται (Βοηθάει βέβαια σε αυτό ότι είναι αδελφές). Ο McFarland όπως μας λένε οι εσωτερικές σημειώσεις ήταν συνθέτης jazz και επιστράτευσε τους καλύτερους session μουσικούς για να πετύχει αυτό το πολύ όμορφο αποτέλεσμα.

Bonnie

Οι πολύ νέες φωνές των κοριτσιών κάνουν το άλμπουμ να φαντάζει αθώο, όμως η ενορχήστρωση σε ορισμένα τραγούδια έχει σαν αποτέλεσμα ένα σκοτεινό vibe ("The Paisley Windowpane"). Όσο περισσότερο ακούς τόσο ωριμάζει μέσα σου και κρίνω ότι οι φαν της ψυχεδελικής pop εκείνης της περιόδου πρέπει να κάνουν μία βουτιά στο παρελθόν και να ακούσουν αυτό το ξεχασμένο άλμπουμ.

By the Sea (1969)

Το "I Realized You" είναι ένα πανέμορφο θέμα για την φιλία που γίνεται αγάπη στο τέλος. Το "It's What's Really Happening" προέρχεται από ένα ποίημα που έγραψε η Wendy μετά την δολοφονία του Robert Kennedy το 1968. Στην επανέκδοση σε CD επτά ακόμα κομμάτια βρίσκονται μέσα (demo ηχογραφήσεις).

It's What's Really Happening (1969)

Ίσως αν είχε πάει καλά τότε αυτό το άλμπουμ να είχαν κάνει και άλλες δουλειές. Δεν έγινε όμως. Πρώτον διότι η Skye "βάρεσε κανόνι" και δεύτερον επειδή ο παραγωγός τους και συνθέτης Gary McFarland δολοφονήθηκε όταν κάποιος του έριξε μεθαδόνη στο ποτό του σε κλαμπ.

Let Yourself Go Another Time (1969)

Στην τρυφερή αυτή ηλικία τα κορίτσια έμοιαζε να είναι φυσικό να στραφούν προς το κολέγιο, αντί στον αβέβαιο κόσμο της μουσικής βιομηχανίας. Όμως διατήρησαν το ενδιαφέρον τους στην μουσική και η Bonnie είχε μία προσφορά να πάει σε ένα γκρουπ από κορίτσια που μόλις ξεκινούσε. Αυτό το γκρουπ κατέληξε να γίνει οι Bangles. Αλλά η Bonnie δεν το γνώριζε αυτό τότε.

You Keep Hanging Up On Me (1969)

Ωστόσο η ομορφιά δεν γίνεται να παραμείνει κρυμμένη. Το 2001 το άλμπουμ επανεκδόθηκε στην Sundazed και άρχισε να προσελκύει cult οπαδούς. Θεωρώ ότι άξιζαν για να έχουν μία πολύ όμορφη πορεία. Ήταν τόσο νέες όταν έκαναν αυτό το πανέμορφο άλμπουμ.

The Winter Is Cold (1969)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ