CARAVAN

A Brief Turning Point
Waterloo Lily

Για τους λάτρεις της δημιουργικής rock μουσικής που εμφανίστηκε στις δύσκολες μέρες στα τέλη της δεκαετίας του '60/ αρχές δεκαετίας '70, τα γκρουπ που εμφανίστηκαν από την Αγγλική ιστορική πόλη του Canterbury παρήγαγαν μερικές από τις πιο σταθερά ενδιαφέρουσες μουσικές εκείνης της περιόδου. Από όλα τα γκρουπ που αναδύθηκαν από την λεγόμενη "Canterbury scene" (την ύπαρξη της οποίας πολλοί από τους πρωταγωνιστές της αρνούνται), κανένα δεν υπήρξε τόσο πρωτότυπο και με τέτοια διάρκεια όσο οι Caravan.

Waterloo Lily

Waterloo Lily (Kingdom Records - KV. 6001) 1972

Όταν το In the Land of Grey and Pink (Deram SDL-R 1) κυκλοφόρησε στις 8 Απριλίου του 1971 έγινε δεκτό με ενθουσιασμό τόσο από τους κριτικούς όσο και από τους πιστούς του γκρουπ. Η μοναδική του ανάμιξη folk, jazz και rock δημιούργησε ένα άλμπουμ που σχεδόν 56 χρόνια αργότερα εξακολουθεί να χαίρει μεγάλης εκτίμησης, την στιγμή που άλλα άλμπουμ της εποχής αντιμετωπίζονται χλευαστικά από κάποιους κριτικούς. Το γκρουπ πραγματοποίησε μια περιοδεία στην Αγγλία στα τέλη του Απριλίου και έκανε ένα live για το πρόγραμμα "In Concert" του BBC Radio One τον Μάιο. Ο Ιούνιος ήταν επίσημα ένας μήνας διάλειμμα από την δραστηριότητα, αλλά παρ'όλα αυτά ο Pye Hastings επισκέφθηκε τα στούντιο Decca στο West Hampstead για να ηχογραφήσει μερικά demo με μόνο μια ακουστική κιθάρα ως συνοδεία. Το "Pye's June Thing No2" ήταν ένα σύντομο, αλλά γοητευτικό τρακ που έχει εξαφανιστεί προ πολλού από την μνήμη του δημιουργού του. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το "Ferdinand", το οποίο ηχογραφήθηκε επίσης εκείνη την ημέρα. Ο Pye ανακαλεί: "Δεν θυμάμαι γιατί μπήκα στο στούντιο εκείνη την ημέρα. 'Η γιατί τα άλλα μέλη του γκρουπ δεν ήταν εκεί. Τα τραγούδια ακούγονται σαν στοιχειώδη σκαριφήματα για ιδέες που είχα πολύ πιο μεγάλα σχέδια, αλλά για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν αναπτύχθηκαν ποτέ εκείνη την εποχή. Ίσως σε εκείνο το σημείο άρχισαν να προκύπτουν οι δυσκολίες στο εσωτερικό του γκρουπ". Ήταν απογοητευτικό τόσο για τα μέλη του γκρουπ όσο και για τους φαν του όταν οι προσπάθειες της περιοδείας και η κριτική αναγνώριση που προκάλεσε το "In the Land of Grey and Pink" δεν μετατράπηκαν σε ευρύτερη εμπορική επιτυχία. Ο Hastings σημειώνει: "Σε εκείνο το σημείο θα έπρεπε να είχαμε μεγαλύτερη φροντίδα τόσο από την διοίκηση, όσο και από την δισκογραφική. Για κάποιο λόγο δεν συνέβη. Κάποιος δεν το πίστευε αυτό. Άξιζε να επενδυθούν περισσότερα χρήματα. Όλοι γνωρίζαμε ότι είχαμε δημιουργήσει ένα καλό άλμπουμ και η έλλειψη προόδου προκάλεσε κάποια εσωτερική ένταση". Η ένταση εκδηλώθηκε στις 7 Αυγούστου 1971, όταν ο Dave Sinclair ανακοίνωσε την αποχώρηση του, παρασυρόμενος από τον πρώην ντράμερ των Soft Machine, Robert Wyatt. O Dave συνέβαλε στα πλήκτρα στο ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του Wyatt, "End of An Ear" και στη συνέχεια εντάχθηκε στο νέο του γκρουπ, τους Matching Mole (μια εκδοχή της Γαλλικής μετάφρασης των Soft Machine (Machine Molle).

Nothing at All

(It's Coming Soon / Nothing At All (Reprise)

To 1975, ο Dave Sinclair αφηγήθηκε: "Ένοιωθα ότι όλο αυτό έμενε λίγο στάσιμο και ότι χρειαζόμουν έμπνευση από άλλους μουσικούς. Ήθελα να παίξω με άλλους ανθρώπους, αλλά έπρεπε να αποδεχτώ ότι με τους Caravan ήταν ή όλα ή τίποτα. Προηγουμένως είχα κάνει μερικές συζητήσεις με τον Robert Wyatt, ο οποίος έφυγε από τους Soft Machine την ίδια εποχή που έφυγα κι εγώ από τους Caravan. Ήμουν στην Πορτογαλία και ο Robert μου έγραψε για να μου ζητήσει να επιστρέψω στην Αγγλία, αλλά κόλλησα στην Λισαβόνα και έπρεπε να επαναπατριστώ. Όταν τελικά επέστρεψα στην Αγγλία, σιγά-σιγά φτιάξαμε τους Matching Mole". Η αποχώρηση του Dave ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για το γκρουπ. "Ήταν ένα πολύ δύσκολο μέλος για να αντικατασταθεί" θυμάται ο Pye. "Ήταν πολύ πιο μπροστά από τους περισσότερους πληκτράδες στην Αγγλία. Μόνο ο Keith Emerson και ο Rick Wakeman μπορούσαν να τον ανταγωνιστούν". Αποφασισμένος να συνεχίσει και αναζητώντας έναν αντικαταστάτη από άλλους μουσικούς του Canterbury, ο Richard Sinclair κάλεσε τον Steve Miller, από το jazz-rock γκρουπ Delivery για να αντικαταστήσει τον εξάδελφο του. Αυτή η νέα σύνθεση έκανε το ντεμπούτο της live στο Weely Rock Festival, στο Clacton-on-Sea, κατά την διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου των αρχών του Αυγούστου. Μέχρι τα τέλη του φθινοπώρου του 1971, οι Caravan βρέθηκαν στα στούντιο της Decca στο Tollington Park, ηχογραφώντας την διαδοχή του 2ου άλμπουμ τους In the Land of Grey and Pink, με τον David Hitchcock για άλλη μία φορά στον ρόλο του παραγωγού.

Songs and Signs

Από τις πρώτες πρόβες ήταν φανερό ότι η νέα ενσάρκωση των Caravan θα κατευθυνόταν προς μία νέα μουσική κατεύθυνση, μία κατεύθυνση που ο Pye Hastings δίσταζε να ακολουθήσει. "Ο Richard Sinclair ήθελε να απομακρυνθεί από το προηγούμενο, ιδιότροπο στυλ των Caravan και να ακολουθήσει μια πιο jazz κατεύθυνση" θυμάται. "Ο Richard κάλεσε τον Steve να συμμετάσχει επειδή ήταν ένας μουσικός που βασιζόταν πολύ στην jazz. Ήταν σχεδόν αδύνατον να τον πείσουμε να κάνει τα πράγματα που έκανε ο Dave Sinclair. Ο Steve δεν ενδιαφερόταν να παίξει με αυτόν τον τρόπο. Ο μόνος τρόπος για να πάμε παρακάτω φαινόταν να είναι να αλλάξουμε οι υπόλοιποι το στυλ μας, ώστε να ταιριάζει στο δικό του". Πράγματι, οι πρώτες ηχογραφήσεις αποκάλυψαν τους νέους, πιο jazz Caravan. Πολύς χρόνος αφιερώθηκε στην ηχογράφηση μιας σύνθεσης του Miller με προσωρινό τίτλο "Steve's Number One". Αυτό το ορχηστρικό κομμάτι τελικά μετονομάστηκε σε "It's Coming Soon" και συνυφάνθηκε με ένα ορχηστρικό έργο των Coughlan, Hastings & Sinclair με τίτλο "Nothing At All". Αυτό το 10λεπτο έργο ήταν μία απόκλιση από οτιδήποτε είχε κάνει πιο πριν το γκρουπ και συμμετείχε ο σαξοφωνίστας Lol Coxhill και ο Phil Miller (αδελφός του Steve), που έπαιζε δεύτερη κιθάρα. Αν και ασυνήθιστο για τους Caravan, είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ορχηστρικής jazz-rock. Ο Lol Coxhill συμμετείχε επίσης σε μία σύνθεση του Sinclair που έμελλε να γίνει το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ. Το "Waterloo Lily" ήταν μία ιστορία για μία αρκετά ευτραφή κυρία με κακή φήμη και αποκάλυψε ότι παρά την πιο σοβαρή μουσική προσέγγιση, οι Caravan είχαν ακόμα την αίσθηση του χιούμορ. 

Looking Left, Looking Right / Pye's Loop

Ένα τυπικό κομμάτι των Caravan ηχογραφήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1971. Το "Looking Left, Looking Right" που έπαιζε ο Pye ανάμεσα στις ηχογραφήσεις στο στούντιο. Λόγω χρονικών περιορισμών του βινυλλίου, το κομμάτι με τον Mike Cotton στην τρομπέτα ηχογραφήθηκε σε δύο μέρη. Το δεύτερο μέρος με τίτλο "Pye's Loop", σχεδιάστηκε για να επανέρχεται σταδιακά σε ένα σημείο που ο ακροατής υπέθετε ότι το τραγούδι είχε τελειώσει. "Υποψιάζομαι ότι το τραγούδι έπεσε θύμα τόσο της jazz κατεύθυνσης όσο και των χρονικών μας περιορισμών" συλλογίζεται ο Pye Hastings. Αφού κρατήθηκαν στα ράφια της Decca για 29 χρόνια και τα δύο κομμάτια μιξαρίστηκαν, "επανασυναρμολογήθηκαν" και εμφανίστηκαν σε CD σε κάποια έκδοση στις αρχές του 2000. Στις 11 Νοεμβρίου ηχογραφήθηκε μία σύνθεση του Miller με τίτλο "Three Blind Mice". Με τον Pye στα lead vocals και πολύ όμορφα φωνητικά από τον Richard Sinclair, αυτό το τρακ μετονομάστηκε σε "Songs and Signs" πριν από την τελική του κυκλοφορία. Το σόλο στο ηλεκτρικό πιάνο καταδεικνύει το ταλέντο που είχε ο Steve Miller ως jazzman, αποκαλύπτοντας την πραγματική του μουσική ανατροφή.

Aristocracy

Το Waterloo Lily επρόκειτο να περιλαμβάνει μία από τις πιο φιλόδοξες ηχογραφήσεις που είχε επιχειρήσει ο Pye μέχρι εκείνη την εποχή, μία μελωδία του Hastings με τίτλο "The Love in Your Eye". O Pye εξηγεί: "Αυτή ήταν η απάντηση μου στο "For Richard". Σκέφτηκα ότι έπρεπε να γράψω ένα άλλο τραγούδι με αυτό το πνεύμα ως άξιο διάδοχο. Η βασική μελωδία ήρθε πρώτα και μετά σκέφτηκα τα διάφορα riff που συνόδευαν το τραγούδι. Ο David Hitchcock αισθάνθηκε ότι το τραγούδι χρειαζόταν ένα τμήμα εγχόρδων κι έτσι ζήτησα από την Decca να εξασφαλίσει τον προυπολογισμό για να φέρει μία ορχήστρα, κάτι που τους βρήκε σύμφωνους. Ήταν υποστηρικτικοί στις ιδέες μας εκείνη την εποχή". Το κύριο ορχηστρικό μέρος μελοποιήθηκε από τον Colin Fretcher, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Pye έπαιξε σημαντικό ρόλο, βρίσκοντας τους μουσικούς για την ηχογράφηση, παρέχοντας το εξαιρετικό σόλο φλάουτο στο μέρος με τίτλο "To Catch Me A Brother" και συνεισφέροντας σε επιπλέον ενορχήστρωση. "Ζήτησα από τον αδελφό μου τον Jimmy να μελοποιήσει ένα μέρος για ένα όμποε, καθώς δεν μπορούσα να το κάνω. Δούλευε για την ορχήστρα του BBC Radio εκείνη την εποχή και γνώριζε πάρα πολλούς και καλούς μουσικούς. Τους έβαλε όλους να έρθουν για την ηχογράφηση και μάλιστα πολλούς μεθυσμένους! Ανάμεσα στις ηχογραφήσεις, όλοι εξαφανίζονταν και κατέβαιναν στην pub. Όταν έπρεπε να κάνουμε άλλη μία ηχογράφηση, έπρεπε να τους σέρνουμε από το μπαρ, αλλά ήταν πολύ διασκεδαστικό όλο αυτό και γελάγαμε πάρα πολύ. Ήταν μία από τις καλύτερες ηχογραφήσεις που έκανα ποτέ". Ο Hastings αισθάνεται περήφανος για αυτή την πρώτη απόπειρα σε ενορχηστρωμένες δουλειές. "Εκείνη την εποχή, η ιδέα της χρήσης ορχήστρας φαινόταν η σωστή. Πολλά γκρουπ το έκαναν αυτό με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας και ήμουν πολύ πρόθυμος να το δοκιμάσω με ένα από τα δικά μου τραγούδια. Νομίζω ότι τα έγχορδα συμπληρώνουν πολύ καλά το "The Love in Your Eye". Το τραγούδι έγινε ένα από τα highlights των μελλοντικών εμφανίσεων των Caravan και εξακολουθεί να θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα τους. Το "The World Is Yours" ήταν ένα πιο παραδοσιακό τρακ του Hastings και αποτέλεσε ένα γοητευτικό και εντυπωσιακό κομμάτι κλεισίματος του άλμπουμ. Οι τελευταίες πινελιές δόθηκαν στο άλμπουμ, τους πρώτους μήνες του 1972 και μετά την ολοκλήρωση του το γκρουπ έκανε μία περιοδεία στην Γαλλία, περνώντας στην Ελβετία για να εμφανιστεί στο φεστιβάλ του Μοντρέ. Η υποχρεωτική ηχογράφηση του John Peel πραγματοποιήθηκε στις 11 Απριλίου και το Waterloo Lily εμφανίστηκε τελικά ως Deram SDL-R8 στις 19 Μαΐου 1972.

The Love in Your Eye

(To Catch Me a Brother/Subsultus/Debouchement/Tilbury Kecks)

Το αναδιπλούμενο εξώφυλλο περιείχε τη σκηνή της ταβέρνας από το σατιρικό έργο του William Hogarth "Rake's Progress", ενώ στο εσωτερικό υπήρχε μία κωμική εικονογράφηση από τον David Anstey μίας εύσωμης κυρίας κακής φήμης, που απεικόνιζε την Waterloo Lily σε όλο της το μεγαλείο.

Αν και το άλμπουμ αναμενόταν με ανυπομονησία, δεν έτυχε τόσο καλής υποδοχής όσο οι προηγούμενες δουλειές τους. Τα περισσότερα σχόλια επικεντρώθηκαν στο μίγμα των στυλ που περιέχονταν στο άλμπουμ. "Όσον αφορά τους θαυμαστές μας, ήταν μία πολύ διαφορετική προσέγγιση και σε πολλούς από αυτούς δεν άρεσε και πολύ", σχολιάζει ο Pye. "Προσπαθώντας να ανοίξουμε νέους δρόμους και να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό, προσελκύσαμε μερικούς νέους θαυμαστές, αλλά χάσαμε και μερικούς". Κατά την διάρκεια μίας περιοδείας στην Αγγλία τον Ιούνιο του 1972, οι συζητήσεις για την μουσική κατεύθυνση κορυφώθηκαν. Ο Pye θυμάται: "Μετά από λίγο καιρό έγινε αρκετά σαφές ότι δεν λειτουργούσε καθόλου. Είχα πολλές συζητήσεις με τον Richard Sinclair σχετικά με αυτό, αλλά ήθελε να βασιστούμε ακόμη περισσότερο στην jazz προσέγγιση μας. Ήθελα να επιστρέψω σε μία rock κατεύθυνση και δυστυχώς συγκρουστήκαμε". Ανίκανοι να επιλύσουν τις διαφορές τους, το line-up των Coughlan, Hastings, Miller και Sinclair έπαιξε την τελευταία τους συναυλία στις 25 Ιουλίου 1972 στο Solihull Civic Hall, μοιράζοντας το ρόστερ με τους Genesis. O Steve Miller αποχώρησε από το γκρουπ λίγο αργότερα και σε λίγες μέρες αποχώρησε κι ο Richard Sinclair.

The World Is Yours

Το 1995 ο Sinclair θυμάται τους λόγους για τους οποίους άφησε τους Caravan: "Δεν τα πήγε τόσο καλά με τον Steve το γκρουπ, επειδή η μουσική άρχισε να γίνεται λίγο-πολύ χαλαρή για τον τρόπο που έπαιζαν ο Pye κι ο Richard (Coughlan). Ενώ επεκταθήκαμε σε μία blues και jazz διάθεση, νομίζω ότι η ιδέα του Pye ήταν να επικεντρωθούμε σε αυτό που θα ήθελε να ακούσει το παραδοσιακό μας κοινό. Έκανα επίσης πολύ περισσότερη μουσική με τους jazz μουσικούς με τους οποίους τελικά καταλήξαμε στους Hatfield and the North. Πρώτα απ'όλα δούλεψα με τον Steve Miller, ο οποίος γνώριζε πολλούς άριστους μουσικούς. Στη συνέχεια γνώρισα τον αδελφό του, τον Phil, ο οποίος έπαιζε κιθάρα με τον Robert Wyatt εκείνη την εποχή στους Matching Mole". Λίγο αργότερα φτιάχθηκαν οι Hatfield and the North. Αναλογιζόμενος την έκταση του κοινού των Caravan εκείνη την εποχή, ο Sinclair σχολίασε: "Δεν νομίζω ότι άρχισε πραγματικά να χτίζεται μετά την αποχώρηση μου. Η μουσική συνέχισε να πουλάει σταθερά. Το In the Land of Grey and Pink συνέχιζε να κάνει θραύση. Μέχρι το 1972 υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι και μερικές φορές χιλιάδες όταν παίζαμε σε φεστιβάλ, αλλά τις πιο πολλές φορές ήταν μόνο μερικές εκατοντάδες σε συναυλίες σε όλη την Αγγλία. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολύ αφοσιωμένοι στους Caravan, όπως και στους Genesis, που επίσης γίνονταν της μόδας. Περιοδεύαμε αρκετά σε Αγγλία και Ευρώπη και υπήρχαν τακτικά συναυλίες, αν και δεν βγάζαμε ποτέ πολλά χρήματα τότε". 

Pye's June Thing

Αν και υπέστη αυτό που που κάποιοι πίστευαν ότι θα ήταν το τελικό χτύπημα, το γκρουπ ήταν προορισμένο να συνεχίσει. "Μίλησα με τον Richard Coughlan μετά την αποχώρηση των Steve Miller και Richard Sinclair και του είπα ότι ήμουν αποφασισμένος να συνεχίσω το γκρουπ. Συμφώνησε και έτσι πήγα στον Terry King, τον μάνατζερ μας, για να τον ενημερώσω για την πρόθεση μου", εξηγεί ο Pye. "Ο Terry οργάνωσε μερικές οντισιόν για ένα νέο πληκτρά και μπασίστα. Από αυτές τις οντισιόν προέκυψαν οι Stuart Evans και Derek Austin (πρώην Keef Hartley Band) στα πλήκτρα. Πριν βρει αυτούς ο Pye είχε γνωρίσει έναν εξαιρετικό νεαρό βιολιστή με το όνομα Geoffrey Richardson, ο οποίος μόλις είχε αφήσει τους Spirogyra του Martin Cockerham. Αμέσως εντυπωσιασμένος από την δεινότητα του τον κάλεσε να γίνει μέλος του γκρουπ. Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1972, αυτή η ενσάρκωση των Caravan ήταν σε περιοδεία, αλλά οι σκέψεις για την Αυστραλία και το Girls Who Grew Plump in the Night αντανακλούσαν ακόμα μία λάμψη στα μάτια του Pye...

Στην αρχική φωτογραφία διακρίνονται καθιστός ο Pye Hastings (1947-     ), πίσω του ο ντράμερ Richard Coughlan (1947-2013), στο κέντρο o Richard Sinclair (1948-    )(μπάσο και φωνητικά) και όρθιος αριστερά ο Steve Miller (πλήκτρα) (1943-1998).

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

LOST AND FOUND

Forever Lasting Plastic Words

Αναδυόμενοι από την ίδια σκηνή του Houston του Texas στα μέσα της δεκαετίας του '60 με τους συναδέλφους τους στην δισκογραφική εταιρεία Thursday's Children και τους Red Crayola, οι Lost and Found σχηματίστηκαν το 1965 και αρχικά ονομάζονταν The Misfits, αποτελούμενοι από τον Peter Black στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Jimmy Frost στην κιθάρα, τον μπασίστα James Harrell και - μετά από μια διαδοχή ντράμερ - τον Steve Webb. Ως μέρος της πανεθνικής έκρηξης των τοπικών γκρουπ, που ξεπήδησαν μετά τη Αγγλική εισβολή (και τις άμεσες μουσικές αντιδράσεις της Αμερικής), το γκρουπ ασχολήθηκε με τοπικές εμφανίσεις. Απέκτησαν αρκετό κοινό, παίζοντας συχνά συναυλίες στο Houston στο διάσημο χώρο La Maison, όπου έγιναν η μπάντα του χώρου αυτού μαζί με τους The Six Pents και τους Baroque Brothers. Αργότερα, σύχναζαν επίσης στο Love Street, το οποίο άνοιξε τον Ιούνιο του 1967.

Forever Lasting Plastic Words

Forever Lasting Plastic Words (International Artists, International Artists - IA-LP # 3, IA-LP-3) 1968

Μια καθοριστική στιγμή στην ιστορία των Lost and Found/the Misfits ήρθε στις αρχές Δεκεμβρίου του 1965, όταν ο φίλος τους καλλιτέχνης George Banks - ο οποίος αργότερα θα ίδρυε την εταιρεία Flash Graphics, παράγοντας το μεγαλύτερο μέρος των έργων τέχνης της International Artists - πήγε τον Harrell και τον Black στο Jade Room στο Austin για να δουν τις πρώτες εμφανίσεις των νεοσύστατων 13th Floor Elevators, οι οποίοι έμελλε να έχουν τεράστια επιρροή στον ήχο και την προσέγγιση των Misfits στη σύνθεση τραγουδιών. Η φιλία των δύο γκρουπ, που ξεκίνησε σε μια συναυλία στο La Maison στις αρχές του '66, τελικά οδήγησε σε μια εισαγωγή στην διαβόητη δισκογραφική εταιρεία International Artists στο Houston.

Σε κάποιο σημείο στην αρχή της καριέρας τους, το γκρουπ, χωρίς τον Jimmy Frost, χώρισε στο Los Angeles με τους φίλους τους Euphoria, περνώντας στην West Coast για μερικούς μήνες μέχρι που η φτώχεια και η γενική απάθεια, τους ανάγκασαν να επιστρέψουν στο Houston. Ο χρόνος που πέρασαν στη West Coast, ωστόσο, δεν πήγε εντελώς χαμένος, καθώς η έμφαση στη μελωδία και τα αξιομνημόνευτα hooks, τόσο συνηθισμένα στην πόλη των αγγέλων, διείσδυσε σαφώς στη σύνθεση τραγουδιών των αγοριών, με στοιχεία των Byrds και των Love να είναι πιο εμφανή.

Everybody's Here

Με την επιστροφή τους, στην αρχή μιας εξάμηνης παραμονής στο Living Eye Club του Scott Holtzman στο Houston-και αργότερα αποθανατισμένης στο άλμπουμ τους-προσέλκυσαν ανεπιθύμητη φήμη ως το πρώτο γκρουπ του Τέξας που συνελήφθη για LSD. Ωστόσο, οι κατηγορίες υποτίθεται ότι αποσύρθηκαν, μετά από σύγχυση ως προς τη νομιμότητα του ναρκωτικού - είχε μόλις τεθεί εκτός νόμου ένα μήνα νωρίτερα, τον Οκτώβριο του '66.

Καθώς η παράνοια και η καχυποψία ήταν ήδη διάχυτες στη συντηρητική ατμόσφαιρα του Texas σχετικά με τους «μαλλιάδες», φαίνεται ότι ένας θετικός παράγοντας στη σχέση του γκρουπ με την International Artists ήταν ότι οι ιδιοκτήτες-δικηγόροι Bill Dillard και Noble Ginther μπορούσαν να συνεχίσουν να έχουν σχέση με τους Elevators! Γύρω σε αυτή την εποχή, και πιθανώς λόγω των αρνητικών συσχετίσεων με το όνομά τους μετά την πτώχευση τους, το συγκρότημα τελικά έγινε Lost and Found.

Τον Αύγουστο του 1967, το συγκρότημα μπήκε στα Andrus Studios στο Houston για να ηχογραφήσουν το μοναδικό τους άλμπουμ, σε συνεργασία με τον παραγωγό Lelan Rogers και τον ηχολήπτη Frank Davis. Αποτελούμενο κυρίως από πρωτότυπο υλικό που γράφτηκε από τους Harrell και Frost, εκτός από μια διασκευή του "Don't fall Down" των Elevators από το άλμπουμ Psychedelic Sounds, είναι ένα δυνατό ντεμπούτο, που συνδυάζει την επιρροή που απέκτησαν από την επίσκεψη τους στο Los Angeles με πιο εσωτερικά στοιχεία, που απέκτησαν από τους Elevators και την μυστικιστική τους αναζήτηση για πνευματική υγεία.

Don't Fall Down

Δυνατές φωνητικές αρμονίες και αλληλεπίδραση κιθάρας αφθονούν, με τους Harrell και Webb να θέτουν μια σταθερή βάση. Το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, "Forever Lasting Plastic Words", παρουσιάζει με επιτυχία το ήθος του γκρουπ - φολκ-ροκ μελωδίες, σε συνδυασμό με έξυπνους και ουσιαστικούς στίχους. Στα τραγούδια που ξεχωρίζουν περιλαμβάνονται το "There Would Be No Doubt", με την απήχηση των συναισθημάτων του "Reverberation" των Elevators, η καθαρή εφηβική μανία του "I Realize" και το τελευταίο 7λεπτο ορχηστρικό έργο "Living Eye". Το τελευταίο συνδυάζει με επιτυχία στοιχεία των "Eight Miles High" και "Smokestack Lightning", αναδεικνύοντας την ορχηστρική δεινότητα του γκρουπ και δίνοντας μια ένδειξη του σκηνικού τους μεγαλείου.

Δύο μπλουζ κομμάτια, το γκρουπ "Zig Zag Blues" - ΔΕΝ είναι αφιερωμένο σε δίχρονους κινητήρες λαδιού και μηχανές κουρέματος γκαζόν, αλλά ένας ύμνος στον έρωτα! - καθιστούν αρκετά σαφές ότι το γκρουπ δεν ήταν οι Buttrfield Blues Band, αλλά είναι αρκετά ευχάριστα και σίγουρα συμβάλλουν στη συνολική ποικιλομορφία του δίσκου.

Η προαναφερθείσα διασκευή των Elevators, "Don't Fall Down", είναι ενδιαφέρουσα αναδιαμορφωμένη, ξεκινώντας από το ρεφρέν και δουλεύοντας μέσα από μια εκπληκτικά διαφορετική ενορχήστρωση από το πρωτότυπο. Το "Everybody's Here" είναι εν μέρει μια δήλωση ενός μεθυσμένου, εν μέρει μία παρωδία του Dylan, ενώ το "Let Me Be" είναι ένα εύστροφο μικρό κομμάτι, ελαφρώς αμαυρωμένο από την αποτυχημένη προσπάθεια του γκρουπ να μιμηθεί τον μοναδικό ήχο των Elevators.

Let Me Be

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στα τέλη του '67 ως IALP#3 και ήταν το πρώτο LP της International Artists που κυκλοφόρησε μόνο σε στερεοφωνική μορφή, σε ένα κατάλληλα ψυχεδελικό εξώφυλλο σχεδιασμένο από τον George Banks. Το άλμπουμ είχε προηγηθεί από μια κυκλοφορία δύο από τους τίτλους του, το "Forever Lasting Plastic Words" συνοδευόμενο από το "Everybody's Here". Το σε μεγάλο βαθμό ανώνυμο εξώφυλλο - χωρίς πλήρη ονόματα ή φωτογραφίες των γκρουπ, παρά μόνο σκιώδεις εικόνες - συνέβαλε στην αύρα μυστικισμού της International Artists, η οποία στην πραγματικότητα προέκυψε από την πλήρη παράνοιά τους για το περιεχόμενο του ρόστερ τους!

Το πίσω μέρος του αρχικού εξωφύλλου του άλμπουμ περιείχε δύο σημειώσεις. Η πρώτη, γραμμένη από τον Lelan Rogers, επαινεί τις ικανότητες του μηχανικού ήχου Frank Davis, ενώ η δεύτερη, από τον George Banks, περιγράφει λεπτομερώς το νόημα που είχε ο ίδιος πίσω από το σχέδιο του εξωφύλλου. Όπως και με το LP Parable of Arable Land των The Red Crayola, κάθε τίτλος τραγουδιού έχει ένα σύντομο απόσπασμα από τους στίχους του από κάτω. Πιθανώς συμπεριλήφθηκαν για να συνοψίσουν το νόημα κάθε κομματιού.

Η ιστορία δείχνει ότι, ως επί το πλείστον, στην International Artists δεν μπόρεσαν ή δεν ήταν πρόθυμοι να προωθήσουν αποτελεσματικά καμία από τις κυκλοφορίες τους, με τα δύο μόνα τους επιτυχημένα singles - το "You're Gonna Miss Me" των Elevators το '66 και το "Hot Smoke And Sassafras" των Bubble Puppy το '69 - να οφείλονται τόσο στην τύχη, όσο και στην προώθηση και το μάρκετινγκ της δισκογραφικής εταιρείας, με αποτέλεσμα το άλμπουμ των Lost And Found να μην έχει καμία προώθηση, καθώς καθυστέρησαν την προβλεπόμενη ημερομηνία κυκλοφορίας του, για να μπορέσουν να προωθήσουν το δεύτερο LP των Elevators, Easter Everywhere.

Zig Zag Blues

Την ίδια μοίρα είχε και το αριστούργημα των συναδέλφων τους στην ΙΑ The Golden Dawn, Power Plant, το οποίο επίσης ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του '67 και έμεινε στο ράφι για κυκλοφορία στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Παρεμπιπτόντως, ηχητικά μιλώντας, οι δύο δίσκοι έχουν πολλά κοινά. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι χρησιμοποιώντας το ίδιο στούντιο, παραγωγό και ηχολήπτη, οι ομοιότητες ήταν αναπόφευκτο να εμφανιστούν. Σίγουρα, η ελαφρώς αδύναμη, σαν demo ποιότητα της παραγωγής και στους δύο δίσκους ακούγεται λίγο βιαστική, σχεδόν ημιτελής σε ορισμένα σημεία. Η εύθραυστη, κατά κάποιο τρόπο παραπονεμένη ποιότητα των φωνητικών προκαλεί επίσης άμεσες συγκρίσεις, αλλά είναι σαφές ότι οι Lost And Found είχαν τον δικό τους ήχο. Εντάξει, έδειξαν την επιρροή τους στο συλλεκτικό τους εξώφυλλο, αλλά όταν οι επιρροές σου είναι τόσο καλές - γιατί όχι;!

Περαιτέρω τραγούδια παρουσιάστηκαν σε demo από το γκρουπ τον Φεβρουάριο του 1968, για να αποτελέσουν υλικό για ένα προτεινόμενο δεύτερο άλμπουμ, το οποίο δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας. Αυτό που εμφανίστηκε αργότερα από το γκρουπ το 1968 ήταν ένα δεύτερο single, αυτή τη φορά σε παραγωγή του Fred Carroll, με τον Lelan Rogers να έχει αποχωρήσει από την εταιρεία τον Φεβρουάριο. Ήταν ένα εντελώς διαφορετικό μοτίβο πια, καθώς το γκρουπ αυτή τη φορά είχε τη δυνατότητα να χαλαρώσει και να κάνει τα δικά του στο στούντιο. Και τα δύο τραγούδια - "When Will You Come Through" και "Professor Black", που συνέγραψε με τον George Banks - ακούγονται με μια ιδιαίτερη ένταση, ειδικά το πρώτο, με την ξέφρενη κιθάρα του, το θολό μπάσο και τα δυνατά ντραμς. Είναι σχεδόν σαν το γκρουπ, γνωρίζοντας ότι ο χρόνος που τους απέμενε ήταν λίγος, να αποφάσισε να ρίξει όλο τον ενθουσιασμό, την καταπιεσμένη απογοήτευση και το «γαμώτο» του σε ένα μείγμα! Δυστυχώς, όπως και το προηγούμενο single και LP, κατέρρευσε, ουσιαστικά καθυστερώντας την καριέρα του γκρουπ. Η απελπισία επικράτησε και το γκρουπ ήταν κοντά στην κατάρρευση. Η International Artists είχαν νωρίτερα κλείσει μια περιοδεία στο Texas, τη Louisiana και την Alabama με τους θρύλους της garage, The Music Machine. Όταν επέστρεψαν, η IA ενημέρωσε το γκρουπ ότι χρωστούσαν χρήματα στην δισκογραφική εταιρεία, ότι δεν είχαν βγάλει τίποτα από την περιοδεία, ότι δεν συνέβαινε τίποτα με το άλμπουμ, οπότε τελικά διαλύθηκαν το καλοκαίρι του '68.

Leaving Eye

Στη συνέχεια, προέκυψε μια ασυνήθιστη πλευρά της ιστορίας των Lost And Found. Ακόμα με συμβόλαιο από την IA, οι Pete Black και James Harrell μπήκαν απρόθυμα σε ένα θεατρικό έργο με περίπου δώδεκα εμφανίσεις με τους Stacy Sutherland και Danny Thomas (αντικαθιστώντας τους αποχωρήσαντες Roky Erickson και Dan Galindo) σε μια υποκατάστατη εκδοχή των 13th Floor Elevators, δήθεν για να προωθήσουν την κυκλοφορία του fake άλμπουμ των Elevators, Live, τον Ιούλιο του '68. Ένα Σαββατοκύριακο συναυλιών στα τέλη Αυγούστου στο The Vulcan Gas Company στο Austin, με την υποστήριξη της NEW Atlantis με τον Dan Galindo, αντιμετωπίστηκε με ένα βαθμό αδιαφορίας και συνολικής απογοήτευσης. Αν και το γκρουπ ήταν καλό, δεν ήταν οι Elevators! Η ίδια σύνθεση είχε κλείσει για να παίξει ξανά στο The Vulcan στα τέλη Σεπτεμβρίου και μετά από περίπου δέκα ακόμη συναυλίες, τελικά διέκοψαν τη συνεργασία τους. Οι Pete Black και James Harrell εντάχθηκαν και οι δύο στο γκρουπ που έπαιξε και τις δύο πλευρές του τελευταίου single των Lost And Found στο LP της International Artists του 1970, Thank You Very Much. Το συγκρότημα αργότερα εξελίχθηκε στους Potter St. Cloud, το οποίο περιελάμβανε τον Steve Webb στα ντραμς.

Πηγή: MOLE

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 

WAR

All Day Music

Με την κυκλοφορία του All Day Music, οι War μπήκαν στην περίοδο της ακμής τους ως γκρουπ, τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε μια καθοριστική στιγμή για την καριέρα του σεπτέτου με έδρα το Λος Άντζελες - ήταν το δεύτερο τους άλμπουμ που εμφανίστηκε στα μέσα του 1971, μετά τη διάσπαση τους  με τον Άγγλο τραγουδιστή Eric Burdon, με τον οποίο είχαν ηχογραφήσει δύο LP. Η αρχική προσπάθεια του συγκροτήματος χωρίς τον Burdon - ο δίσκος War - είχε σημειώσει μόνο μέτρια επιτυχία. Ξεκάθαρα, η τεράστια καριέρα τους είχε σαν βάση το All Day Music.

All Day Music

War - All Day Music (United Artists Records – UAS 29269) 1971

Η πρόκληση που αντιμετώπισαν οι War με τo All Day Music ήταν να δημιουργήσουν προσιτά, ραδιοφωνικά τραγούδια χωρίς να χάσουν τον διακριτικό R&B/latin/pop χαρακτήρα τους. 

Με τη βοήθεια της ευρηματικής προσέγγισης στην παραγωγή του Jerry Goldstein, πέτυχαν αυτόν τον στόχο με λαμπρό τρόπο. Το All Day Music ήταν ένα σημαντικό άλμα προς τα εμπρός για τους War, ωστόσο το άλμπουμ φαίνεται ότι θα μπορούσε αβίαστα και απρογραμμάτιστα να "πιάσει" αυτό τον στόχο έτσι... απλά και χαλαρά. 

Πέρα από το ταλέντο και την δεξιοτεχνία που χρειάστηκε για να δημιουργηθεί, το All Day Music έκανε ένα εκατομμύριο+++ πωλήσεις επειδή αποτύπωσε την ατμόσφαιρα της εποχής του. Τραγούδια όπως το ομώνυμο κομμάτι, το "Get Down", και ιδιαίτερα το "Slippin' Into Darkness" συνόψισαν τη διάθεση μεγάλου μέρους της αστικής Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του '70. Οι στίχοι του All Day Music μιλούν για φόβο, απογοήτευση, ελπίδα, χαρά και αδελφοσύνη με όρους που θα καταλάβαινε ο οποιοσδήποτε στην καθομιλουμένη σλανγκ. Η γλυκύτητα του "All Day Music" και η σκιώδης απειλή στο "Slippin' Into Darkness" αλληλοενισχύονται -- και τα δύο φαίνονται να έχουν τις ρίζες τους στην ίδια πραγματικότητα της καθημερινής ζωής στην πόλη. Πάνω απ' όλα, η ίδια η μουσική έχει ένα μήνυμα να μεταφέρει. Μαύρες, λευκές και καφέ μουσικές παραδόσεις αναμειγνύονται και συνδυάζονται στο All Day Music, συχνά στο ίδιο τραγούδι, μεταφέροντας ένα θέμα πολιτισμικής ενότητας με έναν τρόπο που οι στίχοι δεν μπορούν. Μέσα από τον ήχο των τραγουδιών τους, οι War εξέφρασαν μια αίσθηση κοινών συναισθημάτων και επιθυμιών που ήταν όλο και πιο δύσκολο να βρεθεί στην Αμερική του Ρίτσαρντ Νίξον. Το γκρουπ φαινόταν να ενσαρκώνει αυτή την ενότητα. «Ήμασταν μια σφιχτά δεμένη οικογένεια», λέει ο κιμπορντίστας/τραγουδιστής Lonnie Jordan. «Μιλούσαμε για τα προβλήματα ως ομάδα, αναφέραμε το παρελθόν του καθενός, είτε επρόκειτο για μαύρο παρελθόν, είτε για εβραϊκό παρελθόν, οτιδήποτε. Είχαμε μεγάλη επίγνωση αυτών των θεμάτων».

Get Down

Όταν το γκρουπ ηχογράφησε, βίωσε κάτι πιο μεγάλο από την προσφορά κάθε μουσικού ξεχωριστά. «Πάντα λέγαμε, "Πού βρίσκεται το όγδοο άτομο που παίζει;" θυμάται ο ντράμερ Harold Brown. «Όταν οι αρμονικές συγκρούονταν (διακροτήματα) ή όταν η φυσαρμόνικα έπαιζε με το σαξόφωνο, είχαμε την αίσθηση ότι υπήρχε ένα άλλο άτομο, και αυτό ήταν το πνεύμα στο επίκεντρο των War». Αυτή η ασυνήθιστη χημεία υπήρχε στο γκρουπ όταν ετοιμαζόταν να ηχογραφήσει το All Day Music το 1971. Καλλιτεχνικά, το γκρουπ ήταν έτοιμο - αυτό που χρειάζονταν ήταν ένα ή δύο σωστά τραγούδια για να τους κάνουν να κατακτήσουν το AM pop radio. Κανείς δεν το γνώριζε αυτό καλύτερα από τον παραγωγό/μέντορά τους. «Έπρεπε να γίνουμε χρυσοί με το All Day Music», θυμάται ο Jerry Goldstein. «Διαφορετικά, είχαμε σοβαρό πρόβλημα. Και έπρεπε να έχουμε κάνει επιτυχημένα singles».

Η United Artists, η δισκογραφική εταιρεία των War, πρότεινε να προσκαλέσουν τραγουδοποιούς εκτός γκρουπ, για να βοηθήσουν στη δημιουργία υλικού για να γράψουν επιτυχίες. Ο Goldstein και το γκρουπ αντιστάθηκαν σε αυτό - πίστευαν ότι ήταν απαραίτητο να παραμείνουν μια αυτόνομη ομάδα. Για να βελτιώσει τους στίχους σε πολλά τραγούδια, ο Goldstein συνέβαλε ως συγγραφέας. Και ως παραγωγός, βρήκε μια μέθοδο επεξεργασίας των τζαμ του συγκροτήματος που θα έφερνε τα τραγούδια σε κάποια ευθυγράμμιση με την τυπική μορφή ενός single. Το All Day Music ηχογραφήθηκε στα στούντιο του Wally Heider στο LA και το San Fransisco, καθώς και στα Crystal Studios στο LA (το τελευταίο κομμάτι, "Baby Brother", ηχογραφήθηκε live στο Hollywood Bowl). Η ηχοληψία έγινε από τον Chris Huston, έναν Άγγλο και μακροχρόνιο συνεργάτη του Goldstein, ο οποίος είχε συνεργαστεί με το συγκρότημα από τα πρώτα τους projects με τον Eric Burdon.

Nappy Head

Το ομώνυμο κομμάτι All Day Music κυκλοφόρησε ως single, φτάνοντας στο #35 στα pop charts. Η χαλαρή, ονειροπόλα αίσθηση και το latin groove του χαρακτήριζαν την πιο ανάλαφρη πλευρά των War. "Το "All Day Music" προέκυψε από ένα από τα μεγαλύτερα jam που είχαμε κάνει ποτέ", λέει ο μάγος της φυσαρμόνικας των War, Lee Oskar. "Δεν ξέρω πόσα καρούλια κασέτας χρησιμοποίησαν σε αυτό το τζαμ. Ένα μέρος του έγινε "All Day Music". Ο Goldstein ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για τους στίχους. Αν το "All Day Music" ήταν μια χαλαρή καλοκαιρινή ονειροπόληση, το κομμάτι που το ακολούθησε ήταν ένα ξυπνητήρι για το κοινό του γκρουπ. Το "Get Down" είναι ένα έντονα πολιτικό τραγούδι με αιχμηρά σχόλια σχετικά με την παρενόχληση από την αστυνομία, την πολιτική ηγεσία και σχετικά θέματα. Μουσικά, το "Get Down" είναι λιτό, όχι ανόητη funk, το οποίο ξεδιπλώνεται χωρίς να είναι τραχύ. Ο κιθαρίστας/τραγουδιστής Howard Scott ​​θυμάται ότι το "Get Down" μερικές φορές έφερνε το γκρουπ σε δύσκολη θέση όταν ήταν σε περιοδεία: "Κάποια στιγμή, πήγαμε στο Memphis και ήρθαν δύο αστυνομικοί. Είπαν: "Καλύτερα να μην παίξετε αυτό το "Get Down" απόψε στην συναυλία σας. Ορίστε μια κάρτα για έναν εγγυητή και μία για έναν γιατρό. Αν παίξετε αυτό το τραγούδι, θα τα χρειαστείτε και τα δύο". Κανονικά, ο Scott ​​ερμήνευε τους πιο αμφιλεγόμενους στίχους του τραγουδιού στα αγγλικά. Εκείνο το βράδυ στο Memphis, ο κρουστός/τραγουδιστής Papa Dee Allen χειρίστηκε το μέρος στα γερμανικά. "Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει λέξη από όσα έλεγε, οπότε τη γλιτώσαμε", αναφέρει ο Scott. Η διάθεση αλλάζει ξανά με το "That's what Love Will Do", ένα παλιό κομμάτι που χρονολογείται από την προηγούμενη ενσάρκωση των War, τους The Creators. Στους μελαγχολικούς στίχους του τραγουδιού συνέβαλε ο Milton James, ένας τραγουδιστής των Creators που παρέμεινε φιλικός με τους πρώην συναδέλφους του μετά τη δημιουργία των War. "Συνηθίζαμε να φωνάζουμε τον Milton "hitmaker", επειδή μπορούσαμε πάντα να βασιζόμαστε σε αυτόν για στίχους", λέει ο Scott. "Εγώ και ο Milton γράφαμε μαζί συνέχεια". Το "There Must Be A Reason", ένα μελαγχολικό κομμάτι για το κλείσιμο της ορίτζιναλ Α'πλευράς, ήταν ένας αυτοσχεδιασμός στο στούντιο που προέκυψε από το "That's what Love Will Do".

Slippin' Into Darkness

Το «Nappy Head» είναι μια πικάντικη λατινοαμερικανική εξόρμηση που φέρεται να είναι βγαλμένη από την απραγματοποίητη ταινία Ghetto Man. «Ο Papa Dee Allen έγραφε αυτήν την ταινία και το «Nappy Head» επρόκειτο να είναι το μουσικό της θέμα», θυμάται ο Goldstein. «Δεν γυρίστηκε ποτέ, αλλά τελικά καταλήξαμε να μας μείνει αυτό το κομμάτι». 

Στη συνέχεια έρχεται ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια των War, το «Slippin' Into Darkness». Αυτό το σκληροτράχηλο κομμάτι αρχέγονης funk διατηρεί την χειριστική δύναμή του σήμερα - οι σκιώδεις, ικετευτικοί στίχοι έχουν τη διαχρονικότητα μιας κλασικής μπαλάντας μπλουζ. «Εγώ ξεκίνησα αυτό», λέει ο Scott. «Ήμασταν στην πρώτη μας περιοδεία στην Αγγλία με τον Eric Burdon, και με ΄τράβηξε΄ η μέση μου ενώ έβγαζα ένα ζευγάρι μπότες. Έτσι, ενώ όλοι οι άλλοι ήταν εκεί τριγύρω, ξάπλωσα σε ένα κρεβάτι στο σκοτεινό δωμάτιο και είπα, "Γλιστράω στο σκοτάδι..." Έδειξα την ιδέα στον Eric, αλλά φυσικά δεν μπορούσε να την υποστηρίξει». Με την πάροδο του χρόνου, το συγκρότημα άρχισε να τζαμάρει το τραγούδι στη σκηνή. Τελικά, έφεραν το "Slippin'" στο στούντιο για τις ηχογραφήσεις του All Day Music, οπότε και συνέχισε να εξελίσσεται. «Το "Slippin' Into Darkness" ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα επεξεργασία για να δημιουργήσω ένα τραγούδι από ένα τζαμ», λέει ο Goldstein. «Μου πήρε πέντε μέρες για να καταλάβω πώς να επεξεργαστώ ένα single από το υλικό που είχαμε. Ο μόνος τρόπος για να το κάνουμε ήταν να αφήσουμε το γκρουπ να αυτοσχεδιάσει και μετά να δούμε τι να κάνουμε με το υλικό που θα προέκυπτε». Αν και χρειάστηκαν περίπου 20 εβδομάδες για να φτάσει στο top 10, το "Slippin' Into Darkness" τελικά έφτασε στο #16 και έγινε το πρώτο χρυσό single των War.

Baby Brother

Το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, "Baby Brother", ηχογραφήθηκε ζωντανά τον Ιούνιο του 1971 σε μια συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Hollywood Bowl. Με ένα δολάριο, το κοινό είδε τους War να εμφανίζονται μαζί με τους Canned Heat, τους Nitty Gritty Dirt Band και τους Sugarloaf, ενώ διάσημες προσωπικότητες όπως οι Ike και Tina Turner και ο Bobby Womack συμμετείχαν σε ένα τελευταίο τζαμ. Καθόλου άσχημα.

Η επιτυχία του All Day Music ήταν εντυπωσιακή - με αφορμή το "Slippin' Into Darkness" και τις εμπρηστικές ζωντανές εμφανίσεις των War, το άλμπουμ εγκαινίασε ένα σερί χρυσών και πλατινένιων άλμπουμ,  κάτι που επαναλαμβανόταν τα επόμενα χρόνια. Το All Day Music ήταν ο πρόδρομος για την καριέρα τους και παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις καλύτερες στιγμές του γκρουπ.

Πηγή: Barry Allonso

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

BLUE MOUNTAIN EAGLE

Great Unknowns

Οι Blue Mountain Eagle ήταν ένα πρώιμο supergroup, που σχηματίστηκε από τις στάχτες διαφόρων γκρουπ. Ιδρυτής τους ήταν ο καναδικής καταγωγής ντράμερ Dewey Martin, το τελευταίο μέλος που προσχώρησε στους Buffalo Springfield και ένα από τα τρία που παρέμειναν στο γκρουπ από την ίδρυση τους το 1966 έως και την διάλυση τους το 1968. 

Yellow's Dream

Blue Mountain Eagle - Blue Mountain Eagle (ATCO Records - SD 33-324) 1970

Τον Ιούλιο του 1969, η τελευταία ενσάρκωση αυτού του γκρουπ, που αυτοαποκαλούνταν «New Buffalo» (μετά από νομικές ενέργειες των Neil Young και Stephen Stills) είχε διαλυθεί και ο ίδιος ο Martin είχε δεχτεί μια σόλο προσφορά από την Uni Records. Τα άλλα μέλη των New Buffalo - ο μπασίστας Randy Fuller (κάποτε μέλος των Bobby Fuller Four) και οι κιθαρίστες David Price και Bob "BJ" Jones - είχαν ήδη ενδιαφέρον από την Atco Records και αποφάσισαν να προχωρήσουν με τον ντράμερ Don Poncher (πρώην Don & the Good Times). 

Loveless Lives

Έχοντας υπογράψει ένα συμβόλαιο, συνδέθηκαν με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Joey Newman (γνωστό και ως Vern Kjellberg, και επίσης παίκτη των Don & the Good Times, καθώς και των Liberty Party, Merrilee Rush & the Turnabouts και Touch), και μετονομάστηκαν σε Blue Mountain Eagle, από το όνομα μιας εφημερίδας της Ιντιάνα, Blue Mountain Eagle Express.

Winding Your String

Το μοναδικό τους άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Los Angeles τον Αύγουστο και τον Δεκέμβριο του 1969, και η παραγωγή έγινε από τον θρυλικό μηχανικό ήχου Bill Halverson (CSNY, Cream, the Grateful Dead). Κυκλοφόρησε στις αρχές του 1970, ακολουθούμενο από το μοναδικό τους 45αρι, "Yellow's Dream" / "Marianne" (το "Marianne" γράφτηκε από τον ιδρυτή των Buffalo Springfield, Stephen Stills, και συμπεριλήφθηκε στην επανέκδοση σε CD ως bonus track. Για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα εμφανίστηκε ανοίγοντας για τους Pink Floyd, Jimi Hendrix, Love και Eric Burdon, αλλά οι πωλήσεις ήταν απογοητευτικές και οι σχέσεις έγιναν ασταθείς. Τον Μάιο του 1970, ο Fuller αποφάσισε να φύγει, εντασσόμενος στους Medicine Ball του Dewey Martin, οι οποίοι ηχογραφούσαν ακόμα το ντεμπούτο LP τους. Το συγκρότημα διαλύθηκε λίγο αργότερα, με τους Price, Jones και Poncher να εντάσσονται στον Augie Meyers των Sir Douglas Quintet για το LP Western Head Music του 1973. Ο Jones συνέχισε να παίζει με τον Harvey Mandel, ενώ ο Price έγινε επιτυχημένος μουσικός, συνεργαζόμενος με τον Joe Cocker και ενώνοντας τις δυνάμεις του με τον Arthur Lee για το LP Vindicator το 1972.

No Regrets

Ηχογραφημένο σε ένα μόνο session τον Δεκέμβριο του 1969 με τον παραγωγό των CSNY, Bill Halverson (απασχολημένος με την επίβλεψη του Deja Vu εκείνη την εποχή), το μοναδικό άλμπουμ των Blue Mountain Eagle θα προσελκύσει ιδιαίτερα τους θαυμαστές των Buffalo Springfield. Όλοι οι μουσικοί είχαν συνεργαστεί με τον ντράμερ αυτού του γκρουπ, Dewey Martin, στους New Buffalo Springfield (αν και σε διάφορες χρονικές στιγμές), και οι ομοιότητες με το γκρουπ του Stephen Stills είναι εμφανείς εδώ. 

Troubles

Το LP διαθέτει ένα απόθεμα εξαιρετικού original (και εξαιρετικά ποικίλου) υλικού, εντυπωσιακές πολλαπλές φωνητικές αρμονίες και την χαρακτηριστική επίθεση με τρεις κιθάρες των Springfield. Ο βασικός κιθαρίστας Joey Newman είναι ο πιο παραγωγικός τραγουδοποιός και οι συνεισφορές του είναι από τις καλύτερες στιγμές. Το πρώτο κομμάτι, "Love Is Here", είναι αξιοσημείωτο για τα εκρηκτικά φωνητικά του και τις εκρηκτικές country-rock πινελιές που παρέχουν ο Newman και ο συνάδελφός του βασικός κιθαρίστας Bob "BJ" Jones. Εξίσου εντυπωσιακό είναι και το ελαφρώς ταξιδιάρικο "Yellow's Dream", με πυκνή και περίπλοκη αρμονία. Ο ντράμερ Don Poncher τραγουδά το εξαιρετικό "Trivial Sum" των Richard Bowen και Terry Furlong, ενώ o αγαπημένος των κριτικών Randy Fuller προσφέρει το "Sweet Mama", το οποίο περιλαμβάνει ένα ωραίο σόλο ντραμς από τον Poncher και παρέμεινε ένα δημοφιλές live κομμάτι μετά την αποχώρηση του Fuller για τους Medicine Ball του Dewey Martin μετά την ηχογράφηση.

Feel Like A Bandit

Όταν κοιτάξεις για πρώτη φορά το καθρεφτισμένο, υπέρυθρο φιλτραρισμένο εξώφυλλο αυτού του άλμπουμ, είσαι δικαιολογημένος να νοιώσεις ότι ίσως όλες οι ανεκπλήρωτες προσευχές σου για psych-rock της West Coast επιτέλους εισακούστηκαν, γιατί πράγματι κάτι τέτοιο συμβαίνει. Παρόλο που μπορεί να μην καταφέρνει να προσφέρει πολύ ανώτερο επίπεδο πνευματικής ανακούφισης, εξακολουθεί να είναι ένα τρομερά επιδέξιο άλμπουμ. Τα τρακ είναι ένα κι ένα, οι ερμηνείες και τα παιξίματα απλά φανταστικά. Στην κορυφή του εξωφύλλου φαίνεται ο Joey Newman, από κάτω του ο Randy Fuller, πιο κάτω με το κόκκινο καπέλο ο Bob "BJ" Jones μαζί με τον David Price και κάτω από αυτούς ο ντράμερ Don Poncher. Το εναρκτήριο "Love Is Here" είναι ένα ικανό mid-hard rock κομμάτι, με άφθονη fuzz κιθάρα για να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το "Feel like A Bandit" και το "Winding Your String" είναι δύο δυνατά κομμάτια με πολύ ικανοποιητική hard rock κιθαριστική δουλειά. Τέλος τα "Loveless Lives" και "Trivial Sum", είναι αρκετά για να σε πείσουν ότι αυτό το άλμπουμ δεν είναι σε καμία περίπτωση κλασικό, αλλά ούτε και αποτυχημένο. 

Sweet Mama

Ένα κομψό μείγμα από rock της West Coast και πιο hard, Αγγλικών επιρροών riff-rock. Χάρη σε μια ωραία γραμμή στα φωνητικά με κλειστές αρμονίες, το γκρουπ μπορεί να είναι αιθέριο και ονειρικό ("Yellow Dream") ή πραγματικά βαρύ (Feel Like A Bandit) και αλήθεια αξίζει να το ανακαλύψετε.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

THE GROUNDHOGS

SPLIT

Το 1971, οι Groundhogs κυκλοφόρησαν το Split, μια άγρια, τετραμερή σουίτα με τίτλο που καταγράφει μια τραυματική επαφή με τα ναρκωτικά που βίωσε ο frontman Tony McPhee. Grungy, επιθετικό και βαθιά ευρηματικό, το τέταρτο άλμπουμ των Groundhogs, Split, είδε την ολοένα και πιο ομαλή πορεία που ακολουθούσαν τα blues στις αρχές της δεκαετίας του '70 και κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση. Με αυτόν τον τρόπο, ο αρχηγός και ψυχή της μπάντας/κιθαρίστας Tony McPhee έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και πειραματικούς μουσικούς που πέρασαν ποτέ.

Split-Part One

United Artists Records (UAS 29.166, United Artists Records – UAS29166)1971

Ο McPhee, γεννημένος στο Lincolnshire, κάποτε μηχανικός, άσκησε το ενδιαφέρον του για την τεχνολογία τροποποιώντας τον εξοπλισμό του και εξερευνώντας κάθε κιθάρα που είχε στην κατοχή του. Αφού γνώρισε τον τραγουδιστή και παίκτη άρπας John Cruickshank, εντάχθηκε στο μπλουζ συγκρότημά του από το Νότιο Λονδίνο, τους Dollar Bills. 

Γρήγορα μετονομάστηκαν σε Groundhogs, από ένα τραγούδι του John Lee Hooker, και έγιναν μια backing band επί πληρωμή, παίζοντας με τον Little Walter, τον Champion Jack Dupree και τον ίδιο τον Hooker. Μέχρι το 1965, η soul είχε εκτοπίσει τα blues. 

Ο John Mayall προσέγγισε τον McPhee για να αντικαταστήσει τον Eric Clapton στους Bluesbreakers, προσφέροντάς του 40 λίρες την εβδομάδα. «Δεν θα το δεχόμουν», είπε ο McPhee στο Classic Rock το 2016 (η ομιλία του είχε μειωθεί μετά από τρία εγκεφαλικά επεισόδια και επικοινωνούσε με τη βοήθεια της συζύγου του, Joanna, αλλά η μνήμη του ήταν έντονη). «Ο Eric με είχε προειδοποιήσει, λέγοντας ότι ο Mayall ήταν μεγαλομανής». 

Λίγους μήνες αργότερα, ο Clapton θα επέστρεφε στη θέση του ούτως ή άλλως.

Split-Part Two

Οι Bluesbreakers και οι Fleetwood Mac του Peter Green αναζωογόνησαν τη Αγγλική blues σκηνή και το 1968 η A&R της Liberty Records, ζήτησε από τον McPhee να ανασχηματίσει την παλιά του μπάντα. Πλέον, οι Groundhogs, ο McPhee μαζί με τους παλιούς συναδέλφους του από τους Dollar Bills, τον μπασίστα Pete Cruickshank (αδελφός του John Cruickshank) και τον ντράμερ Ken Pustelnik, λειτουργούσαν ως ένα power trio. Με το τρίτο τους άλμπουμ, το avant-garde Thank Christ For The Bomb της δεκαετίας του 1970, είχαν δημιουργήσει τη φήμη μιας progressive blues μπάντας. Αλλά το επόμενο άλμπουμ, Split, ήταν αυτό που βγήκε από το προσκήνιο. Το κεντρικό θέμα του άλμπουμ ήταν η μοναδική επαφή του McPhee με ναρκωτικά - την αποκαλεί «ψυχική του παρέκκλιση» - μετά από μια μέρα έξω με την σπιτονοικοκυρά του και τον γιο της στο Green Park του Λονδίνου. «Ο Ken Pustelnik μου είχε δώσει ένα τσιγάρο και ήταν ιδιαίτερα δυνατό», θυμόταν. «Ξύπνησα πανικόβλητος στη μέση της νύχτας - είχε ανοίξει μια πόρτα στο μυαλό μου την οποία δεν μπορούσα να κλείσω. Έτρεξα στην κουζίνα και περίμενα να τελειώσει η νύχτα, αλλά μετά έπρεπε να αντιμετωπίσω την ημέρα». Αφού συνήλθε ψυχολογικά, έφτιαξε μια συλλογή ακουστικών τραγουδιών με τίτλο Nocturne In A Flat, αντ' αυτού όμως προέκυψε μια άγρια, τετραμερής σουίτα με τίτλο Split, η οποία αποτελούσε την ψυχωτική του αντίδραση.

Split-Part Three

 Ο McPhee παρουσίασε το "Split-Part Two" σε ένα soundcheck, ενθαρρύνοντας τους Cruickshank και Pustelnik να το παίξουν εκείνο το βράδυ. Το συγκρότημα συμφώνησε και έγινε μέρος του live set. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, το Split ηχογραφήθηκε σε διάστημα δύο εβδομάδων στα De Lane Lea Studios του Soho, με τον McPhee να κάνει την παραγωγή και τον μελλοντικό συνεργάτη των Deep Purple, Martin Birch, να κάνει τη μουσική επένδυση. «Ήταν συμπονετικός με όσα είχα περάσει», είπε ο McPhee. Τη νύχτα που τελείωσαν, ο McPhee πήγε τις κασέτες στον Andrew Lauder στο γραφείο του. «Την παίξαμε μέχρι το τέλος και ακουγόταν χάλια - τότε ο Martin συνειδητοποίησε ότι η κασέτα ήταν ανάποδα!»

Split-Part Four

Στην πραγματικότητα, το Split ήταν επαναστατικό: ο McPhee έπαιξε τον ρόλο του τρελού επιστήμονα, αποσπώντας όλο και πιο περίεργους θορύβους από τους χειροποίητους ενισχυτές και τα όργανά του. Η τετραμερής σουίτα που ανέλαβε την πρώτη πλευρά πέρασε από μελωδικά folk-blues σε πειραματισμό τύπου Beefheart. Η δεύτερη πλευρά ενισχύθηκε από ένα νεοαποκτηθέν Dallas Arbiter Add-A-Sound που έριξε το εμπρηστικό Cherry Red σε ένα σχιζοφρενικό overdrive, ενώ η καταδίκη του fast food από το "Junkman" μετατράπηκε σε εφιαλτική ιδιορρυθμία. Υπήρχε μόνο το τελευταίο κομμάτι, μια χαμηλών τόνων ερμηνεία του "Groundhog" του John Lee Hooker, για να πέσουν οι εντάσεις. Αλλά οι φαν του γκρουπ τα αγκάλιασαν όλα. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε την άνοιξη του 1971 και έφτασε στο Νο. 5 στην Αγγλία.

Cherry Red

Ο McPhee διέλυσε το συγκρότημα το 1975, μετά από τρία ακόμη στούντιο άλμπουμ (και ένα σόλο άλμπουμ, το Two Sides Of Tony McPhee). Θα αναστήσει τους Groundhogs τη δεκαετία του '80, αν και αναγκάστηκε να βάλει τη μουσική σε δεύτερη μοίρα το 2009 μετά τα εγκεφαλικά που υπέστη. Όταν ο McPhee μίλησε τελευταία φορά με το Classic Rock, αποδέχτηκε ότι δεν είχε ποτέ το ίδιο προφίλ με μερικούς από τους συγχρόνους του - «Δεν ήμουν της μόδας και καθόμουν στη γωνία στα πάρτι» έλεγε ο ίδιος- αλλά είχε εκτιμήσει την επιρροή που θα ασκούσαν οι Groundhogs. «Ο Captain Sensible έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να κάνει το όνομά μας γνωστό», λέει, «και ο [παραγωγός της Sub Pop] Jack Endino μας έχει παίξει σε κάθε συγκρότημα που έχει κάνει παραγωγή - Mudhoney, Soundgarden, Nirvana... οι Queens Of The Stone Age διασκευάζουν το Eccentric Man».

A Year in the Life

Φιλοσοφεί και λίγο τα γεγονότα που προκάλεσαν το Split. «Με άλλαξε λίγο», παραδέχτηκε, «αλλά έπρεπε να συμβεί έτσι. Χαίρομαι που προέκυψαν αυτά τα τραγούδια». O Tony McPhee έφυγε από την ζωή το 2023 σε ηλικία 79 ετών, από επιπλοκές εξαιτίας μιάς πτώσης που είχε τον προηγούμενο χρόνο μέσα στην ήδη επιβαρυμένη υγεία του.

Πηγή: Jo Kendall

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

GILA

Bury My Heart at Wounded Knee

Οι Gila, που σχηματίστηκαν στις αρχές του 1969 στη Στουτγάρδη, ήταν ένα από τα καλύτερα και πιο γνωστά συγκροτήματα της γερμανικής progressive rock. Η αρχική σύνθεση ήταν: Fritz Scheyhing στο mellotron και το όργανο, Walter Wiederkehr από την Ελβετία στο μπάσο, Daniel Alluno από το Μπορντώ στα ντραμς και Wolf Conrad "Conny" Veit στην κιθάρα και ως lead singer. Αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι το 1970, ακόμη και πριν ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο, οι Gila προσκλήθηκαν από την βαυαρική τηλεόραση να γυρίσουν μια ολόκληρη συναυλία που επρόκειτο να προβληθεί σε τηλεοπτική σειρά. Ωστόσο, για άγνωστους λόγους δεν σώθηκε τίποτα από αυτά τα γυρίσματα. Το 1971, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος: "Gila" (BASF 2021109-6), με τίτλο Free Electric Sound. 

This Morning

Gila - Bury My Heart at Wounded Knee (Warner Bros. Records - WB 46 234) 1973

Μετά από την ολοκλήρωση του ντεμπούτο άλμπουμ τους οι Gila άρχισαν σιγά-σιγά ο ένας μετά τον άλλο να αποχωρούν από την βάση τους, στην Στουτγάρδη, όπου ζούσαν και δημιουργούσαν την μουσική τους σε ένα εν είδει κοινόβιο χώρο. Ο Conny Veit το 1972 στα 21 του, αποφάσισε να μετακομίσει στο Μόναχο, καθώς ο Florian Fricke των Popol Vuh τον είχε προσκαλέσει να βοηθήσει στο νέο του άλμπουμ Hosianna Mantra. Ο νεαρός Conny αποδέχτηκε την πρόσκληση, αν και δεν επιθυμούσε να διαλύσει τους Gila, επειδή ήταν πάντα ένα live γκρουπ και γνώριζε ότι οι Popol Vuh ήταν ένα κατεξοχήν στούντιο πρότζεκτ. Βέβαια για τον ίδιο η κίνηση του αυτή σήμαινε την έναρξη της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας σαν μουσικός. Ήταν ένα διάλειμμα από τις συνεχόμενες παραστάσεις με τους Gila επιπλέον όμως αποδείχτηκε ότι συνέβαλε στην δημιουργία ενός επιδραστικού άλμπουμ όπως το Hosianna Mantra. Το γεγονός ότι οι Gila άρχισαν να διαλύονται δεν ήταν μόνο εξαιτίας της απόστασης Μόναχο-Στουτγάρδη, αλλά και η έλλειψη ιδεών για κάτι καινούριο. Ο μπασίστας Walter Wiederkehr και ο ντράμερ Daniel Alluno ακολούθησαν τον Conny Veit στο Μόναχο, αλλά ο μουσικός τους προσανατολισμός ήταν διαφορετικός. O Fritz Scheyhing παρέμεινε στην Στουτγάρδη. Προφανώς αυτό ήταν και το τέλος της πρώτης ενσάρκωσης των Gila.

In A Sacred Manner

Όσο δούλευε με τους Popol Vuh, ο Conny Veit ήρθε σε επαφή με τους Amon Duul II, όταν ήταν στο απόγειο τους. Ήταν ένα από τα ελάχιστα Γερμανικά γκρουπ που διατήρησε σταθερά την αρχή του κοινόβιου, ζώντας όλοι μαζί σε ένα μεγάλο σπίτι, εκεί όπου γνώρισε τον Daniel Fichelscher, δεύτερο ντράμερ των Amon Duul II, δίπλα στον Peter Leopold. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ευκολία με την οποία έπαιζε, τον ενθουσιασμό του, την προσωπικότητα του και την σχεδόν τυφλή προσαρμογή του στα τζαμ. Ήταν ξεκάθαρο στα μάτια του Conny ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος που θα έπαιρνε την θέση του ντράμερ στους Gila. Αν και εκείνη την στιγμή ό,τι είχε απομείνει από τους Gila ήταν ο ίδιος ο Conny Veit. Έχοντας ολοκληρωθεί το άλμπουμ των Popol Vuh, ο Conny άρχισε να σκέφτεται πώς θα έμοιαζε το μέλλον των Gila. 

Sundance Chant

Με σχεδόν μισό χρόνο προετοιμασίας του Hosianna Mantra ήταν σε θέση να αναπτύξει μια πιο στενή σχέση με την κλασσική μουσική, που μέχρι τότε του ήταν τελείως άγνωστη. Ο ηγέτης των Popol Vuh, Florian Fricke φαινόταν πολύ μπροστά σε κάποιους τομείς σε σχέση με τον νεαρό Conny Veit. Μόνο και μόνο αυτό τον έκανε πολύ χαρούμενο, όταν ο Florian Fricke του ανακοίνωσε ότι προσφέρεται να συνεισφέρει στο επόμενο άλμπουμ των Gila. Το ότι αυτό θα ήταν το Bury My Heart at Wounded Knee δεν ήταν ακόμα ξεκάθαρο βέβαια. Ο Conny Veit πάντα είχε μία αδυναμία στα τριμελή lineup και ήταν φανερά ικανοποιημένος με το τρίο Veit/Fricke/Fichelscher. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν αλλιώς...

Young Coyote

Εκείνη την εποχή ο Conny διάβαζε πολύ. Τον εντυπωσίαζαν τα κείμενα του Laotze. Όμως όταν έπεσε στα χέρια του το βιβλίο του Dee Brown ανακάλυψε μέσα του στίχους που έλαμπαν σαν κοσμήματα μέσα στα κατά τα άλλα πολύ συναρπαστικά ιστορικά κείμενα, σαν μικροί ήλιοι μέσα στην γκρίζα μονοτονία. Ήταν αυτή η αγνή δύναμη της ποίησης που τον κατέκλυσε με τέτοιο ενθουσιασμό και έμελλε να γίνει ουσιαστικά το δεύτερο άλμπουμ των Gila. Πέρασε πολύ καιρό μελετώντας και εκπαιδεύοντας την φωνή του και βρήκε ένα ταιριαστό παρτενέρ στα φωνητικά στο πρόσωπο της τότε κοπέλας του Sabine Merbach, για να μπορέσει να αντιληφθεί και να ερμηνεύσει τα φωνητικά μέρη, που βασίζονταν σε αυθεντικά ινδιάνικα κείμενα όπως τα μετέφερε στο βιβλίο του ο Dee Brown. Έτσι ξαφνικά το τρίο έγινε κουαρτέτο ξανά, σαν την πρώτη ενσάρκωση των Gila. Μόνο άνθρωποι που είχαν ασχοληθεί πολύ με την σκηνή της Γερμανικής ροκ θα πρόσεχαν ότι οι Popol Vuh και οι Gila είχαν σχεδόν το ίδιο lineup. Για μία περίοδο γύρω στα τρία χρόνια, η ομάδα Veit/Fricke/Fichelscher ήταν εξαιρετικά δημιουργική. 

Black Kettle's Ballad

Το 1972 στις εφημερίδες κυριαρχούσε ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Ο ψυχρός πόλεμος ήταν στην αποκορύφωση και αρκετές φορές ο κόσμος κατάφερε να γλυτώσει από ένα παγκόσμιο πόλεμο. Η γενιά εκείνη των νέων ανθρώπων ήταν πολύ επηρεασμένη από όλο αυτό και δεν ήταν μόνο στην Αμερική που συνέβαινε. Ο Conny ποτέ δεν ήταν φίλος των Αμερικανών και ασφυκτιούσε με την επεκτατική τους πολιτική και την μανία τους για την ίδρυση ενός νέου κόσμου με την επιβολή της δύναμης. Και υπό αυτό το πρίσμα η έκδοση του Dee Brown τον εντυπωσίασε. Αυτό που βρήκε στο βιβλίο έλεγε ο Conny ότι ήταν η εξήγηση αυτού του αβάσιμου, αχαλίνωτου μίσους που έδειξαν οι Γιάνκηδες απέναντι σε ένα μικρό, αλλά αυθεντικό και ανεξάρτητο λαό. Από την άλλη πλευρά, γοητεύτηκε από την απλότητα και την ποιητική δύναμη των ινδιάνικων ρητών που είχαν συμπεριληφθεί μέσα στα αυθεντικά κείμενα. Έτσι αποφάσισε να τα εντάξει στα τραγούδια του, χωρίς όμως να προσθέσει αυθεντική ινδιάνικη μουσική. 

Little Smoke

Αλλά η κεντρική ιδέα και το νέο lineup έκαναν απαραίτητη την αλλαγή του τρόπου δουλειάς. Οι Gila στην πρώτη ενσάρκωση τους συγκεντρώνονταν στο τζαμ και στον αυτοσχεδιασμό, ενώ τώρα η προσαρμογή των κειμένων στην μουσική απαιτούσε "δεμένες" συνθέσεις και κατόπιν την πρόσθεση των τμημάτων που υπήρχε κάποιος αυτοσχεδιασμός. Ρισκάροντας μία σύγκριση, μουσικά η προσέγγιση τους μιμείτο ινδική ράγκα. 

The Buffalo Are Coming

Όπως έλεγε ο Conny Veit, "ήθελα την ζωντάνια του τυπικού τζαζ αυτοσχεδιασμού και επίσης ήθελα την λογοτεχνική ακρίβεια, την οποία δεν μπορείς να έχεις χωρίς να φτιάξεις μία "δεμένη" σύνθεση μουσικής και στίχων. Είναι πολύ φιλοσοφημένα μουσικά όλα αυτά; Επομένως θα βάλω ένα τέλος σε όλες αυτές τις αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο των Gila και απλώς θα σας ευχηθώ την βαθύτερη μουσική ευχαρίστηση."

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

BLACK WIDOW

SACRIFICE

"Είχαμε γυμνό επάνω στη σκηνή και σαφώς οι παραστάσεις μας βασίζονταν στην μαύρη μαγεία", ανακαλεί ο Clive Jones, που έπαιζε σαξόφωνο και φλάουτο. "Στις μέρες που ζούμε, αυτό που κάναμε τότε θα έμοιαζε αρκετά βαρετό. Αλλά πίσω στις αρχές του 1970, ήταν κάτι πρωτόγνωρο, άσε που προκαλούσε οργή". Ο Jones θυμάται την πρώτη φορά που η μπάντα του έπαιξε μπροστά σε κοινό. "Είχαμε κλείσει στο Lyceum Ballroom στο Λονδίνο, στο οποίο διευθυντής ήταν τότε ο Eric Morley, ο ίδιος που οργάνωνε τους διαγωνισμούς Miss World. Συμφώνησε να παίξουμε, μόνο και αν του δίναμε την εγγύηση μας ότι η κοπέλα που έκανε την παράσταση δεν θα έμενε γυμνή στο τέλος, πράγμα το οποίο και είχαμε σχεδιάσει. Αλλά μάντεψε τι συνέβη...Στ'αλήθεια έμεινε τελείως γυμνή και τότε απελευθερώθηκε η κόλαση. Οι πορτιέρηδες σκαρφάλωναν στη σκηνή προσπαθώντας να την καλύψουν, ενώ άλλοι προσπαθούσαν να εμποδίσουν το κοινό να πάρει φωτογραφίες". Οι προσπάθειες αυτές βέβαια αποδείχτηκαν μάταιες, καθώς ο Geoff Griffith (ο οποίος αντικατέστησε τον Bob Bond λίγο μετά την ηχογράφηση του ντεμπούτο άλμπουμ τους) συνεχίζει: "Κάποιος από την εβδομαδιαία εφημερίδα News of the World ήταν στην παράσταση και κατάφερε να βγάλει στα κλεφτά μία φωτογραφική μηχανή. Έτσι την επόμενη εβδομάδα υπήρχε μια φωτογραφία από την σκηνή με μια παρακίνηση με πηχυαία γράμματα προς τους γονείς: DON'T LET YOUR KIDS SEE THIS BAND! Αναμφισβήτητα αυτό δούλεψε υπέρ μας, καθώς έβαλε στο τρυπάκι τα παιδιά να μας τσεκάρουν. Ωστόσο, το αποτέλεσμα ήταν να αποκλειστούμε από όλες τις σκηνές που ανήκαν στην Mecca, την εταιρεία του Eric Morley".

In Ancient Days (Η Εισαγωγή)

Black Widow - Sacrifice (CBS – S 63948) 1970

Όλο αυτό μοιάζει πολύ μακρινό σε σχέση με το πώς ξεκίνησε η μπάντα στο Leicester, με το διαφορετικό όνομα Pesky Gee, από το 1966 με ένα line-up αποτελούμενο από τους Kay Garrett (lead vocals), Kip Trevor (lead vocals, guitar, harmonica), Chris Dredge (guitar), Bob Bond (bass), Zoot Taylor (organ), Clive Box (drums, piano) και Clive Jones. Είχαν κυκλοφορήσει ένα μόνο άλμπουμ το Exclamation Mark το 1969. Αν οι Αμερικανοί Coven τα ξεκίνησαν όλα με το πρωτοποριακό άλμπουμ τους "Witchcraft Destroys Minds and Reaps Souls", οι Black Widow ήταν τα νεότερα ξαδέρφια τους από την Αγγλία. Και τα δύο συγκροτήματα τραγουδούσαν για παρόμοια θέματα και, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, έγιναν πρωτοπόροι της αποκρυφιστικής ροκ (occult rock), έχοντας παράλληλα τους δικούς τους πολύ μοναδικούς αλλά δυνατούς ήχους. Αλλά εκεί που διέφεραν τα δύο συγκροτήματα ήταν ότι ενώ η σκηνική παράσταση των Coven βασιζόταν στην αόριστη αντίληψη του κοινού για μια σατανική παράσταση που συνέβαινε, η σκηνική παράσταση που ανέπτυξαν οι Black Widow βασιζόταν σε αυθεντικές απόκρυφες τελετουργίες παρμένες από αρχαία κείμενα και σε αντίθεση με τα μελλοντικά συγκροτήματα που απλώς τραγουδούσαν για τον διάβολο, τα μέλη των Black Widow έπαιρναν αυτό που έκαναν στη σκηνή αρκετά σοβαρά. Τόσο σοβαρά, που ακόμη και η εκκλησία της Αγγλίας το πρόσεξε, φοβούμενη ότι οι Black Widow ίσως να είχαν τη δύναμη να κάνουν πραγματική επίκληση ενός δικού τους δαίμονα.

Way to Power (Τα Βιβλία της Απόκρυφης Γνώσης)

Ενδιαφερόμενοι και οι δύο για τον Αποκρυφισμό και τη Μαύρη Μαγεία, ο κιθαρίστας Jim Gannon και ο Kip Trevor άρχισαν να συνδέονται εξαιτίας της γοητείας που τους προκαλούσαν οι σκοτεινές τέχνες και στη διαδικασία, άλλαξαν την κατεύθυνση του συγκροτήματος. Κάποτε μια straight rock μπάντα με πρότυπο τους The Who ή τους The Yardbirds, ο Gannon είχε την ιδέα να συνδυάσει τη ροκ και την τελετουργία, διευθύνοντας μια πραγματική μαύρη λειτουργία στη σκηνή με την ψυχή του Kip να κρέμεται από μια κλωστή. Ο Gannon, ο οποίος ήταν ένας πολύ δημιουργικός στιχουργός, συμβουλεύτηκε το είδωλο του αποκρυφισμού της δεκαετίας του 1960, τον αρχιερέα της Wicca, Alex Sanders, για να γράψει το σατανικό μουσικό του έργο - ένα concept άλμπουμ που θα αφηγούνταν την ιστορία της αναζήτησης των Black Widow για μαγική γνώση, στο οποίο προσκαλούν τον ακροατή να παρευρεθεί στην μεσονύκτια συγκέντρωση τους (Sabbat), όπου ο Kip επικαλείται τον θηλυκό δαίμονα Astaroth, δαιμονική θεότητα του έρωτα και του σεξ. Ο Gannon έγραψε την ιστορία σε επτά τραγούδια και το concept ντεμπούτο άλμπουμ των Black Widow, Sacrifice, κυκλοφόρησε αθόρυβα από την CBS Records το 1970. Ωστόσο, η σκηνική παράσταση που ανέπτυξαν για να παρουσιάσουν και να υποστηρίξουν το άλμπουμ δεν ήταν τόσο αθόρυβη και θα προκαλούσε αντιδράσεις και πρωτοσέλιδα όταν το συγκρότημα έφερε την παράστασή του σε περιοδεία στo Isle of Wight εκείνο το καλοκαίρι.

Come to the Sabbat (Το Κάλεσμα)

Με έναν πιο βαρύ ήχο να βγαίνει από υπόγεια και χώρους που γίνονταν πρόβες σε όλη την Αγγλία, η Αγγλική Εισβολή έφτανε στο τέλος της και η εποχή του heavy metal ήταν έτοιμη να ανατείλει. Ενώ οι Black Widow σίγουρα είχαν έναν heavy ήχο, όπως και οι Coven πριν από αυτούς, δεν ήταν ακριβώς heavy metal. Οι Black Widow είχαν περισσότερο prog rock ήχο, βασιζόμενοι σε μεγάλο βαθμό σε όργανo, φλάουτα και αυλούς, τα οποία δημιουργούσαν μια μυθική αίσθηση που συνέπιπτε με τη μαγεία και το μυστήριο του τελετουργικού τους περιεχομένου. Οι Black Widow είχαν επίσης μερικά πραγματικά τρομερά σόλο σαξοφώνου μέσω του Clive Jones, κάτι που θα ήταν εντελώς ακατάλληλο για ένα heavy metal άλμπουμ. Αλλά ενώ η μουσική μπορεί να μην ήταν metal, η μαγεία ήταν σίγουρα μαύρη.

Conjuration (Η Επίκληση)

Η παράσταση ξεκινούσε με τους Black Widow να καλωσορίζουν το κοινό στην παράσταση προσκαλώντας τους να φωνάξουν «Come, come, come to the Sabbat. Come to the Sabbat. Satan's there». Καθώς τραγουδούσε τα εναρκτήρια τραγούδια, ο Kip Trevor δημιουργούσε έναν προστατευτικό κύκλο στη σκηνή και στεκόταν μέσα σε αυτόν, πριν στα μισά της παράστασης ενωθεί με την δαίμονα Astaroth, ενσαρκωμένη σε μια νεαρή όμορφη κοπέλα ντυμένη με μια φαρδιά λευκή ρόμπα μεσαιωνικού στιλ. Μια μάχη θα ξεκινούσε με την Astaroth να προσπαθεί να αποπλανήσει τον Kip παρασύροντας τον έξω από τον κύκλο και τον Kip να προσπαθεί να την τραβήξει μέσα σε αυτόν. Στον αγώνα τους για κυριαρχία, η Astaroth αιχμαλώτιζε τον Kip με ένα μαστίγιο, όμως ο Kip ανακτούσε τον έλεγχο, έχοντας υποκύψει στην δαιμονική θεότητα να του δώσει την απαγορευμένη γνώση που ήθελε, με αντάλλαγμα την θυσία της κοπέλας. Καθώς ο Clive Jones αντικαθιστούσε το σαξόφωνό του με ένα κλαρινέτο, το συγκρότημα θα ξεκινούσε το 11-λεπτο φινάλε τους «Sacrifice», όπου ο Kip αφαιρούσε την λευκή ρόμπα από την αναίσθητη κοπέλα που το σώμα της είχε μόλις αφήσει η δαιμονική θεότητα και την άφηνε γυμνή στο πάτωμα της σκηνής. Κραδαίνοντας ένα σπαθί, θα εκινείτο αδέξια πριν τελειώσει τους τελευταίους στίχους του τραγουδιού, και καθώς παίζονταν οι τελευταίες συγχορδίες, θα "κάρφωνε" τη λεπίδα πάνω στην αναίσθητη γυμνή κοπέλα προτού τα φώτα της σκηνής σκοτεινιάσουν.

Seduction (Η Αποπλάνηση)

Προφανώς, ο συνδυασμός γυμνού, σεξ, σατανισμού και τελετουργιών προκάλεσε την έκπληξη του κοινού, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που η shock rock ερχόταν στην Αγγλία. Ο Arthur Brown έκανε εμφανίσεις ως ο Άρχοντας της φωτιάς της κολάσεως με δική του πατέντα με αναμμένη φωτιά στο κεφάλι του από το 1968. Αλλά υπήρχε κάτι πιο σκοτεινό και ύπουλο στην εμφάνισή των Black Widow, και το συγκρότημα ήταν ειλικρινές στην εκδήλωσή του. Δεν επρόκειτο για shock rock ή τέχνη. Ήταν μια περίπτωση μελέτης στη δαιμονολογία. Γρήγορα, περίεργοι θεατές άρχισαν να σπεύδουν στις συναυλίες των Black Widow, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι δεν επρόκειτο απλώς για ερωτικό θέαμα. Οι Black Widow ήταν στην πραγματικότητα ένα τρομερό συγκρότημα, και ως άλμπουμ, το Sacrifice ήταν εξαιρετικά δυνατό. Παρά τη μικρή προώθηση από την εταιρεία, την έλλειψη ραδιοφωνικής αναμετάδοσης, λόγω του ότι τίποτα στο άλμπουμ δεν ήταν έστω και λίγο φιλικό προς το ραδιόφωνο και αγνοημένο από το "Top of the Pops", το Sacrifice κατάφερε να σκαρφαλώσει στην 32η θέση στα UK Album Charts. Όχι άσχημα για ένα άλμπουμ που δεν είχε ποτέ επιτυχία στο Billboard Top 100. Ενώ όμως η δισκογραφική εταιρεία δεν προώθησε το άλμπουμ, ο τύπος γύρω από την πλέον διαβόητη παράσταση επί σκηνής το έκανε. Τα Βρετανικά μέσα ακολουθούσαν τους Black Widow από πόλη σε πόλη, γράφοντας για την ηδονιστική και τελετουργική τους παράσταση και σπέρνοντας φόβο στους γονείς που παρακολουθούσαν τα παιδιά τους να ανταποκρίνονται στο κάλεσμα τους "Come to the Sabbat. Satan's there". Αλλά ακόμα πιο περίεργο ήταν ότι η ίδια η εκκλησία της Αγγλίας ανησυχούσε για την πιθανή αυθεντικότητα των τελετουργικών ενεργειών στη σκηνή, και άρχισαν να εμφανίζονται αναφορές για πραγματικούς κληρικούς που στάλθηκαν σε συναυλίες των Black Widow να παρακολουθήσουν για πραγματική δαιμονική δραστηριότητα. Καμία μπάντα σε καμία πλευρά του Ατλαντικού δεν είχε προκαλέσει ποτέ πριν ή και μετά αυτό το επίπεδο ανησυχίας στην εκκλησία.

Attack of the Demon (Η Επίθεση του Δαίμονα)

Μέχρι το τέλος του 1970, οι Black Widow είχαν δημιουργήσει μια ισχυρή φήμη ως ένα από τα πιο διαβόητα νέα συγκροτήματα της Αγγλίας. Με ένα άλμπουμ που κυριαρχούσε, μια ισχυρή παρουσία στον τύπο και ένα προϊόν πλούσιο σε περιεχόμενο και δημιουργικότητα, καθώς το συγκρότημα προετοιμαζόταν για το επόμενο άλμπουμ του, το προφανές επόμενο βήμα τους ήταν να κατακτήσουν την Αμερική. Ωστόσο, ο μάνατζέρ τους στην Worldwide Artists είχε κάποιες ανησυχίες. Είπε στο συγκρότημα ότι ένιωθε ότι η σατανική τους σκηνική παράσταση θα ήταν αντιδημοφιλής στην Αμερική, όπου ο κόσμος ήταν ακόμα σε σοκ μετά τις δολοφονίες από τους ακόλουθους του Charles Manson και τους έπεισε να ηρεμήσουν και να εγκαταλείψουν τον αποκρυφισμό. Οι Black Widow είχαν τις επιφυλάξεις τους, γνωρίζοντας ότι κρατούσαν κάτι μοναδικό στα χέρια τους, αλλά αναζητούσαν επίσης τη μεγάλη αμερικανική πρόκληση, οπότε εμπιστεύτηκαν τον μάνατζέρ τους. Αυτό ήταν και το μεγάλο τους λάθος. Ο μάνατζέρ τους, ένας παραγωγός ονόματι Patrick Meehan, είχε ένα άλλο συγκρότημα που ανέβαζε εκείνη την εποχή. Αυτό το συγκρότημα ήταν οι Black Sabbath. Μέχρι την κυκλοφορία του επόμενου άλμπουμ των Black Widow, οι Black Sabbath είχαν αφήσει το στίγμα τους εισάγοντας τη heavy metal στον κόσμο, και ο Meehan δεν είχε κανένα πρόβλημα να τους στείλει στην Αμερική. Η κληρονομιά των Black Widow επισκιάστηκε από την τεράστια δημοτικότητα των Sabbath. Μια ευνουχισμένη εκδοχή των Black Widow κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους χωρίς φανφάρες το 1971 και το γκρουπ πέρασε μια σειρά από εναλλαγές του προσωπικού, πριν διαλυθούν το 1972, αφού η CBS Records τους απέλυσε.

Sacrifice (Το Αντάλλαγμα)

Οι Black Widow επανενώθηκαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών και επέστρεψαν στο στούντιο το 1998 με ένα νέο άλμπουμ με τίτλο "Return to the Sabbat". Καθώς το σύγχρονο κοινό άρχισε να ανακαλύπτει ξανά τους Black Widow, μια εκτίμηση για αυτό που παρήγαγαν στο Sacrifice άρχισε να αναδύεται από το black metal κίνημα στην Ευρώπη και την goth κουλτούρα στη Βόρεια Αμερική. Αν και ποτέ δεν κέρδισαν την mainstream δημοσιότητα που τους άξιζε, οι Black Widow τελικά ανέπτυξαν το δικό τους ισχυρό cult κοινό. Περισσότερες κυκλοφορίες έγιναν με το όνομα των Black Widow, συμπεριλαμβανομένων κομματιών από ένα ακυκλοφόρητο άλμπουμ που ηχογράφησαν το 1972 και ένα live άλμπουμ το 2008, πριν κυκλοφορήσουν δύο ακόμα άλμπουμ το 2011 και το 2012. Οι Black Widow βρέθηκαν πίσω στο ευρωπαϊκό μουσικό κύκλωμα, φέρνοντας το σατανικό τους τελετουργικό σε metal φεστιβάλ παντού, συχνά βρίσκοντάς τους στο ίδιο πρόγραμμα με το αδελφό τους συγκρότημα Coven, χέρι-χέρι ανακτώντας την κληρονομιά τους ως οι δημιουργοί της οccult rock.

Αν και ποτέ δεν γνώρισαν τόσο μεγάλη αναγνώριση όσο οι Black Sabbath - εκείνο το άλλο συγκρότημα των Midlands με «black» στο όνομα, αλλά χωρίς ενδιαφέρον για τις μαύρες τέχνες (και με τον ίδιο μάνατζερ)- παρόλα αυτά οι Black Widow άσκησαν κάποια επιρροή στο μέλλον της ροκ και της goth κατά τη διάρκεια της σύντομης ιστορίας τους με το παράξενα σαγηνευτικό μείγμα hard rock, progressive πειραματισμού και ποιμενικών ιντερλούδιων - δεν έχουν περιγραφεί τυχαία «Όταν οι Black Sabbath συναντούν τους Jethro Tull», ένας χαρακτηρισμός κατάλληλος για τον τρόπο που κιθάρα/μπάσο/ντραμς αναμειγνύονταν με έγχορδα, ξύλινα πνευστά και mellotron. Το να ακούς τους Black Widow είναι σαν να παίζεις πινγκ-πονγκ ανάμεσα σε δύο εποχές, με διαφορά αιώνων - τον σύγχρονο κόσμο της metal και τον μεσαιωνικό κόσμο των λαούτων και των φλάουτων.

Ήταν το Sacrifice που είδε την πρώτη άνθιση του σατανικού μεγαλείου και της μελωδικής ευρηματικότητας των Black Widow, για να μην αναφέρω την λυρική εμμονή με όλα τα σκοτεινά και καταστροφικά πράγματα. Το εναρκτήριο κομμάτι "In Ancient Days" έκανε μια αναδρομή σε αρχαίους πολιτισμούς - τους Βαβυλώνιους, τους Ετρούσκους και τους Αιγύπτιους - ενώ αφηγείτο την λαχτάρα των ανθρώπων από τα πανάρχαια χρόνια για απόκτηση της απόκρυφης γνώσης για να κάνουν τις επιθυμίες τους πραγματικότητα. Εν τω μεταξύ, η μουσική περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα στυλ, από midtempo rock, σε μεγάλο βαθμό στο ύφος των συναδέλφων prog rockers Genesis, ELP και Yes. Το "The Way to Power" έκανε σαφή την τάση του συγκροτήματος για μαγεία, ενώ ανέφερε για τα απόκρυφα βιβλία. Το "Come to the Sabbat" περιείχε συνθήματα που ήταν τόσο ενοχλητικά όσο και (ακούσια) διασκεδαστικά. Το "Conjuration" υποστηριζόταν από έναν εκπληκτικό και επιβλητικό πολεμικό παιάνα. Το "Seduction" ήταν παραπλανητικά και επικίνδυνα σαγηνευτικό. Τέλος, το "Attack Of The Demon" ήταν ένα έπος με πλήκτρα που θύμιζε τον πρώιμο ήχο των Deep Purple που στροβιλιζόταν από όργανο. Αν και δεν έγινε ποτέ δημοφιλές στην Αμερική, το "Sacrifice" δεν είναι μόνο ένα από τα πιο αυθεντικά αποκρυφιστικά (occult) άλμπουμ, αλλά είναι και ένα από τα καλύτερα. Στιχουργικά δυνατό, έξυπνα γραμμένο και με φαντασία ερμηνευμένο, το "Sacrifice" είναι ένα άλμπουμ αριστούργημα πραγματικό για να το ακούσει κανείς και παρόλο που οι στίχοι μπορεί να είναι εμποτισμένοι με σατανισμό, αξίζει πραγματικά να το ανακαλύψετε. Απλώς προσέξτε πώς θα ακουμπήσετε τη βελόνα στο βινύλλιο για να μην γίνει καμία επίκληση καταλάθος.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ