THE ZOO aka MAD DOG

Great Unknowns

Οι πληροφορίες για αυτά τα δύο άγνωστα σε πολλούς γκρουπ (στην ουσία ένα), είναι παρμένες από τις εσωτερικές σημειώσεις του τρομερού άλμπουμ των Mad Dog, που έγραψε ο Morgan Cavett που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πορεία τους, καθώς θα διαβάσετε και που απεβίωσε το 2004. 

Dawn of the Seventh Sun (1969)

Το 1966 πέντε μαθητές του Hamilton High Schoοl στο Λος Άντζελες, σχημάτισαν μία μπάντα. O Ira Wellesley ήταν ο lead singer, o Howard Leese έπαιξε lead guitar και ο Vincent "Murphy" Carfagna ρυθμική κιθάρα. Ο Terry Gottlieb έπαιξε μπάσο και ο Mike Flicker ήταν ο ντράμερ. Έκαναν καθημερινά πρόβες σε διάφορα γκαράζ, μετά το σχολείο. Άρχισαν να γράφουν το δικό τους υλικό και σύντομα η μπάντα έγινε το βασικό τους πάθος. Αποκάλεσαν την μπάντα αυτή The Zoo.

I've Been Waiting Too Long (1968)

Ο Mike Flicker κατάφερε να έρθει σε επικοινωνία με τον Ed Cobb, έναν φημισμένο μουσικό παραγωγό του Χόλιγουντ (βλέπε Chocolate Watch Band). Ένας φίλος της μπάντας είχε τα κλειδιά για το αμφιθέατρο του σχολείου τους, έτσι με το επαναστατικό πνεύμα τους και με άγνοια του εξοπλισμού του αμφιθεάτρου προσκάλεσαν τον Cobb σε ένα ιδιωτικό κονσέρτο με ήχο και φως. Ο Cobb άκουσε, του άρεσαν και υπέγραψε μαζί τους ένα συμβόλαιο στην δισκογραφική του Sunburst Records. Μετά πήρε το γκρουπ σε ένα μικρό στούντιο. Το πρώτο άλμπουμ τους The Zoo Presents Chocolate Moose έγινε με παραγωγό τον Cobb και μηχανικό τον ιδιοκτήτη του στούντιο, Richie Podolor με βοηθό τον Bill Cooper. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους είχε μέτριες πωλήσεις για πρώτη προσπάθεια μίας νεοεμφανιζόμενης μπάντας, αλλά η ήδη γνωστή μπάντα του Cobb, The Standells, απαιτούσαν μεγαλύτερη προσοχή από αυτόν, έτσι έφερε δύο νέους συγγραφείς και παραγωγούς που είχαν αναλάβει ένα νέο γκρουπ που λεγόταν Steppenwolf. Ο Mars Bonfire έγραψε το πρώτο χιτ των Steppenwolf "Born to Be Wild" και ο Morgan Cavett έγραψε το "A Girl I Knew", μαζί με τον frontman John Kay στο πρώτο τους άλμπουμ, που χρυσοπούλησε. Οι Bonfire και Cavett έγραψαν και έκαναν την παραγωγή δύο τραγουδιών για τους The Zoo, αλλά δεν μπήκαν στα charts των single. Παρόλα αυτά οι The Zoo συνέχισαν να παρουσιάζουν, ανοίγοντας για μπάντες όπως οι Spirit, και κάνοντας επίσης αρκετές εμφανίσεις σε τοπικά τηλεοπτικά σόου.

From a Camel's Hump (1968)

Λίγο μετά την κυκλοφορία του single, o lead singer των The Zoo, Ira Wellesley άφησε την μπάντα και ο τραγουδιστής Gary Witkosky μπήκε στο γκρουπ. Ο νέος lead singer έπαιζε επίσης σαξόφωνο και φλάουτο. Με την προσθήκη του Witkosky, οι The Zoo συνέχισαν να κλείνουν live εμφανίσεις. Μία αξιοσημείωτη τέτοια εμφάνιση ήταν στο Swing Auditorium στο San Bernardino, στην Καλιφόρνια, όπου άνοιξαν για μία νέα μπάντα που ηγέτης ήταν ο πρώην Animal Eric Burdon. Ήταν η πρώτη εμφάνιση των War και παρουσίαζε έναν άγνωστο παίκτη στην φυσαρμόνικα με το όνομα Lee Oscar. O Ed Cobb και η παρέα του σε εκείνη την φάση δεν ήθελαν πια να ηχογραφήσουν περισσότερο υλικό με τους The Zoo, έτσι ο Cavett στράφηκε στον θρυλικό τραγουδοποιό Johnny Mercer για οικονομική βοήθεια. Ο Mercer είχε στο παρελθόν προσλάβει τον Cavett και είχαν φτιάξει μία εταιρεία παραγωγής την Golden Age Productions, όπου ο Cavett και άλλοι έκαναν την παραγωγή σε νέους καλλιτέχνες. Κατά την ίδια περίοδο ο ντράμερ Mike Flicker αντικαταστάθηκε από τον ντράμερ Steve Goldstein. Ο Mars Bonfire, τότε αποφάσισε να επικεντρωθεί στην σόλο συγγραφική του καριέρα, έτσι ο Cavett άρχισε να γράφει τραγούδια με τους Leese και Gottlieb. Τα τραγούδια που έγραφαν είχαν αρκετές διαφορές από το προηγούμενο υλικό των The Zoo κάνοντας τους να σκεφτούν ότι θα έπρεπε να αλλάξουν το όνομα τους σε κάτι που να ταιριάζει σε εκείνη την εποχή. Αφού πειραματίστηκαν με διάφορα, κατέληξαν να ονομάσουν το γκρουπ Mad Dog.

Military Disgust (1969)

Σαν Mad Dog η μπάντα συνέχισε να παίζει live. Μία από τις πρώτες τους εμφανίσεις ήταν να ανοίξουν για τους Captain Beefheart & the Magic Band σε ένα νέο κλαμπ της Sunset Strip που λεγόταν Thee Experience, όπου θαμώνες ήταν φημισμένοι μουσικοί, όπως ο Jimi Hendrix, o Frank Zappa και ο Marc Bolan. Το καλοκαίρι του 1969, ο Cavett οδήγησε τους Mad Dog σε ένα στούντιο του Χόλιγουντ, το Mark IV, που βρισκόταν δίπλα από το αγαπημένο στούντιο του Phil Spector, Gold Star. Πριν γίνει Mark IV, το στούντιο ήταν παράρτημα του Gold Star. Ο μηχανικός ήταν ο Tommy Coe, που είχε κάνει για πρώτη φορά το phasing (εφέ ήχου) στο "The Big Hurt" της Toni Fisher. Oι Mad Dog θα εφάρμοζαν αυτό το εφέ στην ηχογράφηση τους. Με την βοήθεια του μηχανικού Bill Schnee το πρότζεκτ ξεκίνησε.
Εννέα τραγούδια ηχογραφήθηκαν σε ένα διάστημα τεσσάρων εβδομάδων. Δύο από τα τραγούδια ήταν ορχηστρικά και τα υπόλοιπα επτά ήταν με φωνητικά. O Bags Costello, που συνέχισε για να παίξει keyboards με την ορχήστρα του Ray Charles, μπήκε για να παίξει όργανο στο ορχηστρικό "Dawn of the Seventh Sun". Οι session τραγουδιστές Clydie King, Venetta Field και Maxine Waters μπήκαν επίσης για να κάνουν background αρμονίες. Όταν η ηχογράφηση τέλειωσε, ο Tommy Coe έκανε τις μίξεις του άλμπουμ στην American Recording τον Σεπτέμβριο του 1969. Το άλμπουμ των Mad Dog δόθηκε σε ελάχιστες δισκογραφικές της εποχής, αλλά απέτυχε να προσελκύσει το ενδιαφέρον.

When It Touches You (1969)

Χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο η μπάντα αποφάσισε να το διαλύσει. Το 1970 ο Cavett στάθηκε ικανός να περισώσει λίγο από το όλο πρότζεκτ, βάζοντας τρία από τα τραγούδια του άλμπουμ σε μία ταινία χαμηλής ποιότητας με μηχανόβιους που λεγόταν ΄Black Angels΄. Την επόμενη χρονιά ο Cavett προσλήφθηκε ως μουσικός συνεργάτης για μία μουσική επιθεώρηση που λεγόταν ΄Mother Earth΄. O Cavett προσέλαβε τους Howard Leese και Daryl Dragon (The Captain) για να παίξουν κιθάρα και keyboards για την παράσταση όταν πήγε στο Λος Άντζελες. Η συνθέτης του σόου Toni Shearer, που επίσης ήταν και τραγουδίστρια στην επιθεώρηση, ήταν ευτυχής με αυτές τις αντικαταστάσεις, αλλά είχε προβλήματα με τον σκηνοθέτη. Εξαιτίας αυτού η Toni άφησε την περιοδεία, μόλις τέλειωσε η παράσταση στο Λος Άντζελες. Ο Daryl Dragon πήγε πίσω στις παραστάσεις με τους Beach Boys, αλλά ο Howard έμεινε στο σόου και συνέχισε για την επόμενη παράσταση στην Ουάσινγκτον, όπου η παράσταση έγινε πολύ καλά αποδεκτή από το κοινό. Την ίδια στιγμή ο Cavett άρχισε να κάνει demo sessions με την Toni στο στούντιο του στην Καλιφόρνια. Ο Daryl Dragon θα έπαιζε σε αυτά τα sessions, όταν δεν βρισκόταν σε τουρ με τους Beach Boys. O Howard επίσης έπαιξε σε κάποια από αυτά τα αρχικά demo sessions όταν επέστρεψε στο Λος Άντζελες. Ο Cavett με τους Leese και Bonfire επίσης συνέχισαν να δουλεύουν μαζί για ταινίες. Και εκείνη την εποχή ο Howard θα άρχιζε να δουλεύει ξανά με τον πρώην ντράμερ των The Zoo, Mike Flicker.

Everythin's Alright (1969)

Οι ιδιοκτήτες του στούντιο στο Βανκούβερ, άκουσαν ένα demo την παραγωγή του οποίου είχαν κάνει ο Leese και ο Flicker και τους προσκάλεσαν να πάνε να κάνουν την παραγωγή σε καλλιτέχνες στο στούντιο τους. Την επόμενη χρονιά ο Flicker θα ήταν ο μηχανικός στο χιτ που πούλησε εκατομμύρια κόπιες "Seasons in the Sun" του Terry Jacks και ο Howard θα γινόταν ένας πολυοργανίστας για όλα τα sessions που έγιναν σε αυτό το στούντιο. Το 1973 o Flicker και ο Leese θα έκαναν την παραγωγή σε ένα demo με δύο αδελφές τραγουδίστριες την Anne και την Nancy Wilson. Το 1974 ο Mike Flicker θα έκανε την παραγωγή στο πρώτο άλμπουμ των Heart, Dreamboat Annie, το οποίο παρουσίαζε στην κιθάρα και στα keyboards τον Howard. Θα κυκλοφορούσε στην δική τους δισκογραφική Mushroom Records σε συντονισμό με τους ιδιοκτήτες του στούντιο. Εκείνη την περίοδο ζητήθηκε του Cavett από την Toni, η οποία είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί το πατρικό της επίθετο Tennille και τον Daryl να κάνει την παραγωγή σε ένα άλμπουμ τους. Ο Johnny Mercer για ακόμη μία φορά θα χρηματοδοτούσε το πρότζεκτ για παραγωγή από τον Cavett-το πρώτο εγχείρημα των Captain & Tenille και αργότερα το πρώτο ανεξάρτητο single τους. Αφού απορρίφθηκε από κάθε δισκογραφική εταιρεία στο Λος Άντζελες, η εταιρεία του Mercer θα κυκλοφορούσε το "The Way I Want to Touch You" / "Disney Girls" στα τέλη του 1973. Ο Cavett ύστερα θα ηγείτο μίας εκστρατείας για την προώθηση, καταφέρνοντας το "The Way I Want to Touch You" να παίζεται σε σχεδόν κάθε ραδιοφωνικό σταθμό του Λος Άντζελες όπως επίσης σε πολλούς σταθμούς σε όλη την Αμερική. Το 1974 αυτό έκανε την A&M Records να αναθεωρήσει την αρχική της απόρριψη και να υπογράψει συμβόλαιο με τους Captain & Tennille. To 1975 o Howard Leese έγινε μέλος των Heart όπως επίσης συνέχισε να είναι ο υπεύθυνος, για όλα τα έγχορδα. Τα επόμενα 20 χρόνια οι Heart θα έπαιρναν τέσσερις υποψηφιότητες για Grammy, θα είχαν τρία νο1 χιτ παγκοσμίως και 20 top40 singles στην Αμερική πουλώντας 40 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο.

Fort Huachuca Blues (1969)

Το 1977 ο Cavett άρχισε να λειτουργεί το τρίτο του στούντιο ηχογράφησης (Blue Dolphin) με τον θρυλικό κιθαρίστα και συνθέτη Bruce "Mr. Tambourine Man" Langhorne. Κατά την διάρκεια των επόμενων 11 χρόνων θα συνέχιζαν μαζί και χωριστά να κάνουν την παραγωγή, να γράφουν και να ασκούν το έργο του μηχανικού σε δεκάδες ταινίες, τηλεοπτικά σόου, ντοκιμαντέρ και δίσκους. Ο Cavett παρέμενε πολύ ενεργός στην μουσική και στις ταινίες. Ο Terry Gottlieb, (μπασίστας-τραγουδοποιός) ακολούθησε τον Howard και τον Mike Flicker στο Βανκούβερ στις αρχές των 70'ς και δούλεψε μαζί τους μέχρι που έφυγε για να κάνει την δική του μπάντα. Όταν αυτό το εγχείρημα απέτυχε, στράφηκε στο εμπόριο της μουσικής βιομηχανίας σε ένα μεγάλο δισκοπωλείο του Σιάτλ, όπου μένει και σήμερα. Ο Gary Witkosky, (lead singer-τραγουδοποιός) δούλεψε στο ταχυδρομείο, ενώ παράλληλα τραγουδούσε στους The Zoo, αλλά γρήγορα μετά την διάλυση των The Zoo, αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία και να γίνει οδοντίατρος. Ο Vincent "Murphy" Carfagna (ρυθμική κιθάρα) εγκατέλειψε την μουσική βιομηχανία και έγινε επιτυχημένος φωτογράφος στο Χόλιγουντ. Ο Steve Goldstein, ο Leese και ο Morgan Cavett δεν βρέθηκαν, ούτε μίλησαν ξανά μεταξύ τους για 22 χρόνια. Μετά από μία τυχαία συνάντηση το 1998, σε μία έκθεση μουσικού εξοπλισμού στο Λος Άντζελες, άρχισαν να έχουν και πάλι επαφή. Μετά άρχισαν να δουλεύουν μαζί σε διάφορα πρότζεκτ την παραγωγή των οποίων έκανε ο Cavett. Η κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ των Mad Dog, ύστερα από 34 χρόνια, ολοκληρώνει μία δημιουργική σχέση που άρχισε το 1968, τον καιρό του summer of love.

Free Fall (1969)

Το άλμπουμ αυτό, που κυκλοφόρησε το 2003 σε καλής ποιότητας βινύλιο, με πολυτελές εξώφυλλο, κατά την ταπεινή και ελάχιστη γνώμη μου θα πρέπει να βρίσκεται στην συλλογή κάθε σωστού συλλέκτη της ψυχεδελικής hard rock. Νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει ως διπλό CD, χωρίς καμία πληροφορία για το γκρουπ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

MICHAELANGELO

Unique Sound Psych Folk-Rock

Ένα μεγάλο soft-rock άλμπουμ, που οδηγεί η Angel, η οποία παίζει autoharp. Κάποια ορχηστρικά απλά δίνουν ρέστα με ωραία κιθάρα και για μια φορά τα ανδρικά φωνητικά είναι πραγματικά τόσο αισθαντικά όσο και τα γυναικεία. Ή και πιο πολύ. Το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ είναι η απόδειξη.

One Voice Many (1971)

One Voice Many (Columbia C 30686) 9/71

Ενδιαφέρον soft folk-rock κουαρτέτο με κάποια κομμάτια που έπαιξαν και στα FM, αλλά και στα Top 40. Το υλικό τους όλο ορίτζιναλ, κινείται σε όλο το φάσμα από την σπαραχτική μπαλάντα "This Bird" στο εξαιρετικό ορχηστρικό "Medley: Take It Bach / Michaelangelo". Ένα σόλο από την Angel, "It's Crying Outside" είναι ακόμα ένα κορυφαίο κομμάτι για να ακούσει κανείς.
 Το "Son (We've Kept the Room Just the Way You Left It)", το οποίο ενσωματώνει ναρκωτικά, Βιετνάμ, γονείς που δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά και με την χιλιοπαιγμένη three-cord δομή είναι εξαιρετικό. Επίσης κάποια πιο γλυκά folk τραγούδια είναι επίσης πολύ καλά. Γενικά ένα από τα πολύ καλά folk-rock άλμπουμ μεγάλης δισκογραφικής. Αληθινό outsider της εποχής.

Son (We've Kept the Room Just the Way You Left It) (1971)

Μπάντες που χρησιμοποιούν autoharp σαν κύριο όργανο είναι σπανιότητα. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο πλην των Bermuda Triangle. Ακόμα και χωρίς τους ουράνιους τόνους της autoharp, αυτό θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικό soft-psych άλμπουμ, καθώς η ταλαντούχα Angel (η οποία έγραψε όλο το υλικό και παίζει την autoharp) έχει μία φωνή που ταιριάζει στο όνομα της. Είτε στα γλυκά, ήπια τραγούδια που σε παρασύρουν ή στα διάφορα εξαίρετα ορχηστρικά, αυτός ο μεγαλειώδης δίσκος συνεπήρε την συντριπτική πλειοψηφία των συλλεκτών από εκείνη την εποχή.

Medley: Take It Bach / Michaelangelo (1971)

Πιθανώς όταν οι Michaelangelo χρησιμοποιούσαν την autoharp κανένα άλλο γκρουπ να μην το έκανε. Μία κατασκευή σαν την harpsichord, που η Angel είχε ονομάσει Angel Autoharp. Οι μελωδίες είναι υπέροχες, ο ήχος τέλειος. Ίσως τα καλύτερα ορχηστρικά κομμάτια είναι το  "Medley: Take It Bach" και το "300 Watt Music Box". Στο κομμάτι που ανοίγει "West" εκφράζεται ο πόθος να βρεθούν στην δύση, στην Καλιφόρνια. Τραγουδάει ο κιθαρίστας Steve Bohn, ο οποίος και κατέληξε στην Καλιφόρνια αμέσως μετά την διάλυση του γκρουπ.

West (1971)

Το υλικό πέφτει κάπου μεταξύ folk-rock και pop rock. Η μπάντα ήταν πολύ δεμένη. Η παραγωγός του άλμπουμ Rachel Elkind-Tourre, συνάντησε την μπάντα στην Νέα Υόρκη και έκανε την παραγωγή. Η μπάντα παρά το όραμα που είχε και την πολύ καλή και προσεγμένη δουλειά, έπεσε θύμα μίας διαμάχης, όπως αρκετά χρόνια μετά παραδέχτηκε η Elkind, ανάμεσα στην ίδια και τον Clive Davis, πρόεδρο της Columbia στην οποία είχε γίνει το One Voice Many. Αποτέλεσμα ήταν να μην μπορεί να αντιδράσει όταν η εταιρεία αποφάσισε να βάλει στο ράφι το συγκεκριμένο δίσκο, μαζί με κάποιους άλλους που έπεσαν επίσης θύματα τέτοιων καταστάσεων και διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη.

It's Crying Outside (1971)

Η Angel είδε να παίζει την autoharp ο John Sebastian των The Lovin Spoonful με μία πατέντα με ενισχυτή που είχε κάνει για να εκμεταλεύεται πλήρως τις δυνατότητες του οργάνου και κυριολεκτικά λάτρεψε τον ήχο που μπορούσε να προσφέρει. Επιμελήθηκε λοιπόν μία δική της και έπαιξε για μερικά χρόνια σόλο με το όργανο της. Εκεί ήταν που συναντήθηκε με τον Robert Gorman και έφτιαξαν ένα ντουέτο και ξεκίνησαν να παρουσιάζουν μαζί.

300 Watt Music Box (1971)

Αργότερα και αφού τους είχε ανακαλύψει η Elkind, προστέθηκε ο Steve ως κιθαρίστας και μετά ο ντράμερ της μπάντας Michael Hackett. Τα τραγούδια ήταν όλα ορχηστρικά και όπως είπε η Angel μετά πρόσθετε φωνητικά σε ορισμένα. Αυτή με την αιθέρια φωνή της και ο κιθαρίστας Steve Bohn μοιράστηκαν τα φωνητικά. Το κοινό πρέπει να παραξενεύτηκε αρκετά, καθώς δεν είχε ακούσει ποτέ κάτι παρόμοιο, όπως συμβαίνει ακόμα και στις μέρες μας και πάντοτε θα συμβαίνει.

Half a Tap (1971)

Η διαμάχη της παραγωγού με τον πρόεδρο της δισκογραφικής ήρθε για να αποτελειώσει το εξαιρετικό αυτό γκρουπ. Ο δίσκος απλά θάφτηκε. Η μπάντα συνέχισε να παίζει σε κολέγια, αλλά επειδή το άλμπουμ δεν είχε γίνει γνωστό το γκρουπ δεν λάμβανε καθόλου χρήματα και αυτό είχε το αντίτιμο του. Κανένας δεν πληρωνόταν  και αναπόφευκτα ήρθε η διάλυση της μπάντας.

This Bird (1971)

Η Angel ήταν μία ευγενική νεαρή ψυχή, που έπαιζε αυτό που είχε στην καρδιά της και η καρδιά της ήταν αυτό που ακολούθησε.
Η επανέκδοση του άλμπουμ έγινε σχεδόν 40 χρόνια αργότερα στην Fallout και ακολούθησε δεύτερη στην Rev-Ola Records.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

IVORY

Psychedelic Unknowns

Ανάμεσα στα διάφορα γκρουπ που εμφανίστηκαν την μαγική χρονιά 1968, ήταν αυτό το σχήμα, που πολλοί-όχι άδικα-συγκρίνουν με τους Airplane. Ε, από κάπου πρέπει να αντλεί έμπνευση ένας καλλιτέχνης. Ερωτικοί στην θεματολογία περισσότερο από αντικομφορμιστές, σε μία εποχή ιδιαίτερη, καταδίκασαν το όχι και αριστουργηματικό, αλλά σίγουρα πολύ αξιόλογο άλμπουμ τους στην λησμονιά.

Silver Rains (1968)

Ivory (Tetragrammaton T-104) 10/68

Αυτό το τρίο είχε πολλά να προσφέρει συμπεριλαμβανομένης της Chris Christman, που μας μεταφέρει ό,τι τραγουδάει με τον τρόπο που το κάνει και η Grace Slick. Ο Mike McCauley και ο Kenny Thomure επίσης προσφέρουν καλά φωνητικά. Το "A Light", το "Grey November" και το "All in My Mind" είναι ανάμεσα στα καλύτερα κομμάτια.

Grey November (1968)

Το ίδιο σχεδόν άριστο είναι το θαυμάσιο "A Thought",  με τρομερές fuzz κιθάρες που σε ζαλίζουν και το πιάνο να πλέκει τον ήχο του με το όργανο σε ένα αληθινό ξεφάντωμα.

A Thought (1968)

Ένα μελωδικό ψυχεδελικό LP με μία περίπου pop ευαισθησία σε ορισμένα κομμάτια και μία blues, σχεδόν funky, rock βάση στα υπόλοιπα. Όλα τα τραγούδια είναι δυναμικά και η ατμόσφαιρα που δημιουργούν γίνεται μεθυστική, κιθάρα και όργανο παίρνουν φωτιά, ενώ η φωνή της Christman απλά μας δείχνει μέχρι που μπορεί να φτάσει.

I of the Garden (1968)

Το υλικό, το οποίο είναι γραμμένο στο μεγαλύτερο μέρος του από την Chris Christman και τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Kenny Thomure είναι υψηλών προδιαγραφών και η Christman έχει μία εξαιρετική φωνή, που συχνά ακούγεται σαν την Grace Slick αλλά λίγο ψηλότερα.

All in My Mind (1968)

Ωστόσο, όσο ευχάριστο κι αν είναι, είναι μικρό σε διάρκεια και όχι τόσο φιλόδοξο LP και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς το λόγο που δεν κατάφεραν να έχουν εμπορικότητα ή φήμη όπως ας πούμε οι Jefferson Airplane.

A Light (1968)

Πέραν όμως οποιασδήποτε σύγκρισης με τις τάσεις της εποχής-ακούστε το επόμενο τρακ να διαπιστώσετε την ομοιότητα με Balin/Slick-αυτό το ένα και μοναδικό άλμπουμ των Ivory παραμένει ένα δυνατό και πρώτης τάξεως ψυχεδελικό άλμπουμ. Brilliant!

Losin' Hold (1968)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

HOMER

Great Unknowns

Με προέλευση το San Antonio και με ποικιλία στα στυλ, οι Homer ήταν τοπικοί ήρωες. Η μπάντα είχε γνώση της country rock, της hard rock και σύμφωνα με τις πληροφορίες έπαιξαν πολύ στον τόπο τους.

Four Days and Nights Without You (1970)

Homer (Universal Recording Artist URA 101) 1970

Ένα από τα highlight η country-rock μπαλάντα "Dawson's Creek", μία από τις καλύτερες σε αυτό το γένος. Ακούω επίσης tripsichord στυλ West Coast rock στα "Circles in the North" και "Survivor". Υπάρχει εξαιρετική κιθαριστική δουλειά με prog προεκτάσεις σε όλη την διάρκεια, κάνοντας το LP να θυμίζει Folly's Pool. Το σίγουρο είναι ότι άξιζαν ένα ευρύτερο κοινό.

Dawson's Creek (1970)

Οι Homer σχηματίστηκαν το φθινόπωρο του 1967 από τους Chet Himes και Galen Niles, ενώ ήταν στο κολέγιο στο Τέξας. Έτυχε να είναι γείτονες και ο Chet αναγνώρισε στο πρόσωπο του Galen τον lead guitarist των The Outcasts-ένα γκρουπ που είχε πολύ πρόσφατα διαλυθεί. Τον πλησίασε με την ιδέα να σχηματίσουν μια καινούρια μπάντα, αλλά ο Galen απάντησε ότι δεν ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο. Το γεγονός ότι ο Chet είχε πολύ λίγο χρόνο που έπαιζε μπάσο δεν τον απέτρεψε από τον άσβηστο πόθο του να φτιάξει μία rock μπάντα. Πήρε λοιπόν την πρωτοβουλία να βρει έναν lead singer (Frank Coy) και ένα παίκτη ρυθμικής κιθάρας (Pat Cosgrove), ο οποίος επίσης ήθελε να σχηματίσει μπάντα, έτσι για να συμπληρωθεί το σχήμα χρειαζόταν ένας lead guitarist και ένας ντράμερ. Μετά από κάποιες προτροπές, ο Galen τελικά το ξανασκέφτηκε. Επίσης συμφώνησε να καλέσει και έναν ντράμερ που είχαν παίξει μαζί σε κάποιες μπάντες στο σχολείο (Gary Crapster). Ο Gary αποδείχτηκε ότι ψαχνόταν για να φτιάξει μία μπάντα, οπότε σε αυτό το σημείο το ορίτζιναλ lineup των Homer ήταν σεταρισμένο.

Circles in the North (1970)

Μετά από κάποιους μήνες με πολλές πρόβες σε ένα παλιό θέατρο στο San Antonio, αποφάσισαν ότι ήταν έτοιμοι να βγουν "στο δρόμο". (Οι Homer έπαιξαν μόνο διασκευές αρχικά, αλλά επεκτάθηκαν γράφοντας και παρουσιάζοντας δικό τους ορίτζιναλ υλικό μέσα σε μερικούς μήνες).
Μετά από σκληρή δουλειά, αποφάσισαν ότι ήταν καιρός να ηχογραφήσουν το πρώτο τους single και αυτό θα ήταν το "I Never Cared for You" του Willie Nelson. Η ανταπόκριση σε αυτό το τραγούδι ήταν πάντα καλή όταν το έπαιζαν live και πιο σημαντικά, αποφασίστηκε ότι ήταν αυτό το κομμάτι που είχε κερδίσει τον περισσότερο ραδιοφωνικό αέρα, καθώς είχε γραφτεί από ένα αξιοσέβαστο και πασίγνωστο τραγουδοποιό-θρύλο.

I Never Cared for You (1969)

Οι γονείς του Galen τους δάνεισαν τα χρήματα για να πληρώνουν το χρόνο στο στούντιο και ξεκίνησαν για το Robin "Hood" Brian's στο Tyler του Τέξας.
(Αυτό το στούντιο ήταν ΄καυτό΄ τότε, μιας και οι ZZ-Top ηχογραφούσαν το πρώτο από μία σειρά τριών άλμπουμ εκεί.) Το "I Never Cared for You" ηχογραφήθηκε, τυπώθηκε και κυκλοφόρησε σε τοπικά δισκοπωλεία χωρίς καθυστέρηση. H τύχη ήταν σίγουρα με το μέρος τους, καθώς δύο κορυφαίοι DJ's στο San Antonio έβαζαν σε καθημερινή βάση τον δίσκο (Ο DJ Howard Edwards του KONO και ο DJ Bruce Hathaway του KTSA). Σαν συνέπεια ήταν ο δίσκος να αρχίσει να πουλάει καλά και τελικά να ανεβεί στο νο5 μέσα στο top-40 αρκετών σταθμών. Αφού είχαν πουλήσει γύρω στα 5000 κομμάτια περίπου και ο δίσκος είχε πάρει μία καλή θέση στα τοπικά chart, oι Homer υπέγραψαν με μία εταιρεία που θα τους έκανε το μάνατζμεντ. Εκείνη η εταιρεία έδωσε τον δίσκο σε πολλές δισκογραφικές και επέλεξε την προσφορά της Columbia Records. H Columbia σχεδίασε να κυκλοφορήσει το "I Never Cared for You" σε Εθνικό επίπεδο και επίσης τους πρότεινε μία επιταγή των 5000 δολαρίων. Όλα πήγαιναν καλύτερα από ότι θα περίμενε κανείς για τους Homer-μέχρι που ο επικεφαλής στην Columbia, Jack Gold διαφώνησε για την συμφωνία, πριν πέσουν οι τελικές υπογραφές. Ο Jack Gold είπε ότι ήθελε να ακούσει κάποιο άλλο υλικό από τους Homer πριν βάλει την υπογραφή του σε αυτή την επιταγή των 5000 δολαρίων. Οι Homer δεν είχαν ηχογραφήσει τίποτα άλλο, έτσι η νέα τους διεύθυνση τους έστειλε πίσω στο Robin "Hood" Brian's στούντιο για να ηχογραφήσουν δύο ακόμα τραγούδια: το "On the Wall" / "Texas Lights".

Texas Lights (1969)

Αυτοί τα ταχυδρόμησαν στον Jack Gold και στην Columbia Records. Στο μεταξύ, το "I Never Cared for You" άρχισε να προχωράει αργά για τα chart. Η δυναμική στην αγορά είχε χαθεί και ο Jack Gold αποφάσισε ότι θα ήταν καλύτερα αν αυτή η συμφωνία δεν γινόταν ποτέ. Ωστόσο η διεύθυνση των Homer αποφάσισε να κυκλοφορήσει το "On the Wall" όπως και να είχε, αλλά απέτυχε να πάρει θέση στα chart.
Οι Homer αποφάσισαν να δοκιμάσουν διαφορετικό στούντιο για την επόμενη ηχογράφηση, έτσι κλείστηκε κάποιος στουντιακός χρόνος στο Walt Andrus στούντιο στο Χιούστον, όπου ηχογραφήθηκε το "Sunrise".

Sunrise (1969)

(O Pat Cosgrove ΄βγήκε από την μπάντα πριν αυτήν την ηχογράφηση και αντικαταστάθηκε από τον 2ο lead guitarist Howard Gloor.) Ο άσος των ηχογραφήσεων μηχανικός Linden Hudson καταπιάστηκε με την ηχογράφηση αυτού του δίσκου και ήταν αυτός που εφάρμοσε το phasing (το εφέ στον ήχο) που χρησιμοποιήθηκε σε αυτό το τραγούδι. (Ο Linden αργότερα ήταν αυτός που φρόντισε για την μετακίνηση των ZZ-Top στον ήχο που παρουσιάζεται στο LP τους Degüello.
Το "Sunrise" έπιασε λίγο καλύτερη θέση στα chart σε σχέση με το "On the Wall" και η συμφωνία με την εταιρεία στο μάνατζμεντ πήγαινε για να χαλάσει-με όχι περαιτέρω κυκλοφορίες single. Μερικές αλλαγές στο προσωπικό συνέβηκαν επίσης τότε, καθώς ο Gary Crapster έφυγε και αντικαταστάθηκε από τον ντράμερ Gene Coleman. O Phil Bepko επίσης προστέθηκε σαν δεύτερος lead singer για να ενισχύσει τα φωνητικά της μπάντας.

Survivor (1970)

Αυτές οι αλλαγές συνοδεύτηκαν επίσης με μία τεράστια αλλαγή στον κόσμο της μουσικής βιομηχανίας, καθώς το Stereo FM "album rock", ΄έσπαγε΄ το μονοπώλιο όσον αφορά στις μεταδόσεις, παίρνοντας τα ηνία από το παλαιό "Top 40" ΑΜ. Αυτή η επαναστατική εξέλιξη δεν πέρασε αβλεπή στα μέλη των Homer, που αντιλήφθηκαν ότι οι μέρες των παλαιών 45αριών τέλειωναν. Η κυκλοφορία του τελικού τους δίσκου 45 στροφών "Lonely Woman" έμεινε στο ράφι, καθώς θεωρήθηκε ότι ένα LP θα χρειαζόταν για να συναγωνιστεί στην νέα αγορά και ότι κανένα single δεν θα κυκλοφορούσε πια.

Lonely Woman (1970)

Μετά ο Chet Himes και ο Chris Geppert (δηλαδή ο Christopher Cross) έσμιξαν για να φτιάξουν ένα μικρό Ampex 8-track στούντιο στο πίσω μέρος του σπιτιού του Chet, στο Σαν Αντόνιο. Η δουλειά επομένως άρχισε με την ηχογράφηση του LP των Homer-και ο όγκος της ηχογράφησης έγινε εκεί (μαζί με κάποια δουλειά στο Odyssey Sound στο Όστιν και στο Soundville στο Χιούστον. Δοθείσης της εύκολης πρόσβασης στο στούντιο ηχογράφησης του Chet, μπόρεσαν να έχουν άπλετο χρόνο για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ χωρίς να ξοδευτούν και μερικοί φίλοι τους-όπως τα παιδιά του γκρουπ του Christopher Cross-τους βοήθησαν με φρέσκες ιδέες και με την γενική συνεισφορά των ταλέντων τους σε αυτόν το δίσκο.

In the Beginning (1970)

Συνολικά ο χρόνος που χρειάστηκε για να γίνει αυτό το άλμπουμ ήταν λίγο λιγότερο από ένας χρόνος και το LP κυκλοφόρησε στα τέλη του 1972. Παρεμπιπτόντως ο Chet Himes είναι σήμερα ένας επιτυχημένος, υποψήφιος για Grammy μηχανικός, που ζει στο Όστιν-μερικά από τα σχήματα που έχει κάνει ηχογραφήσεις μέσα σε αυτά τα χρόνια είναι οι Ted Nugent, Carole King, Christopher Cross κλπ.

Cyrano in the Park (1970)

Αρχικά μόνο 1000 κόπιες τυπώθηκαν και διανεμήθηκαν σε εθνικό επίπεδο από την εταιρεία Budget Tapes and Records. To LP έγινε αρχικά αποδεκτό και φιλοξενήθηκε στην στήλη του περιοδικού Billboard, 'Bubbling Under the Top 100' γρήγορα μετά την κυκλοφορία του. Μετά το ξεπούλημα αυτών των πρώτων αντιτύπων, αποφασίστηκε ότι θα ήταν πολύ δαπανηρό να συνεχίσουν να βγαίνουν κόπιες.

Dandelion Wine (1969)

Τότε ο Don Evans και ο Van Wilks προστέθηκαν στους Homer σαν αντικαταστάτες των Phil Bepko και Gene Coleman. Η ηχογράφηση κάποιου νέου υλικού ξεκίνησε στα Odyssey Sound Studios στο Όστιν, όπου ο Chet εργαζόταν ως μηχανικός, αλλά δεν ολοκληρώθηκε, καθώς το γκρουπ διαλύθηκε το 1974.
Όλα τα μέλη των Homer ήταν εν ζωή το 2012, όταν γράφτηκαν αυτές οι πληροφορίες στις εσωτερικές σημειώσεις της επανέκδοσης του άλμπουμ σε CD, από τον Galen Niles.
Homer είναι το αγωνιστικό περιστέρι, εξ ου και ο τίτλος και το εξώφυλλο.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

THE FAR CRY

Focus on the Underground

Psychedelic Jazz-Rock Blast

Ήταν ένα άλμπουμ που δεν έγινε γνωστό ούτε στον καιρό του. Γι'αυτό δεν ευθυνόταν μόνο το γεγονός ότι ήταν ένα από τα γκρουπ που προσπάθησαν να αναμείξουν την jazz με την rock και την free form, όταν ο κόσμος παραληρούσε στα ακούσματα των Quicksilver Messenger Service, του Jimi Hendrix, των Airplane κλπ. Ήταν και ο τρόπος που τραγουδούσε ο lead singer του γκρουπ, που θα απωθούσε το ευρύ κοινό.
Σίγουρα είναι ένα παράξενο και επίμονο fusion από στυλ, με acid leads από την κιθάρα και με πνευστά, όπως στο φρενήρες κομμάτι που ανοίγει, "Shapes" και μία avant garde ευαισθησία.

Shapes (1969)

The Far Cry (Vanguard VSD 6510) 3/69

Η νέα τότε δισκογραφική Vanguard Apostolic είχε ένα συναρπαστικό ντεμπούτο άλμπουμ με ένα ιδιαίτερο γκρουπ από την Βοστόνη.

Τα φωνητικά του Jere Whiting, που παίζει επίσης και φυσαρμόνικα, μαζί με την δυνατή ορχηστρική δουλειά από τους υπόλοιπους έξι μουσικούς, συνιστούν μία πρώτης τάξης παρουσίαση, συμπεριλαμβανομένης μίας παρατεταμένης βερσιόν του "Sweet Little Angel" του B.B. King.

Sweet Little Angel (1969)

Το υπόλοιπο υλικό που περιλαμβάνει ορίτζιναλ τραγούδια είναι επίσης εξαιρετικό.
Το εξώφυλλο με αισιοδοξία υπόσχεται ότι η μουσική που έπαιξε το σεπτέτο: ΄reaches from blues to jazz into space΄.

Dream (1969)

Και το γκρουπ και η Vanguard αξίζουν πολλούς επαίνους για την ολοκληρωτική τους αδιαφορία ως προς την εμπορικότητα, αλλά πολύ από το υλικό περιπλανιέται χωρίς ιδιαίτερο σκοπό όπως έγραψε κάποιος κριτικός και ο Jere Whiting έχει για πολλούς το χειρότερο τραγουδιστικό στυλ της περιόδου (εγώ διαφωνώ και τον συγκρίνω πολύ με τον Arthur Brown), δίνοντας έναν για πολλούς απεχθή ήχο, που σίγουρα θα απέκλειε το LP για πολλούς ακροατές...Ευτυχώς, όχι για όλους.

Listen to the Walls (1969)

Αν και τους συγκρίνουν με σύγχρονα τους σχήματα όπως ο Captain Beefheart ή οι Blood Sweat & Tears, έχουν ένα ιδιαίτερο ήχο δικό τους, αναμιγνύοντας ουρλιαχτά, ηλεκτρική κιθάρα και avant garde σαξόφωνο με άλλα όργανα όπως βιμπράφωνο και congas. Σχεδόν είναι σαν free form και πολλοί θα το αποκαλούσαν τζαμ.

Tα τραγούδια του άλμπουμ είναι όλα ορίτζιναλ (πλην ενός), σε αντίθεση με όλες τις διασκευές που περιείχαν τόσα πολλά άλμπουμ της εποχής, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να δοθεί στο εξώφυλλο, ένα κλασικό Περσικό θέμα που αιχμαλωτίζει το μάτι.

Earthlight (1969)

Οι μουσικοί που έπαιξαν ήταν: Sean Hutchinson (μπάσο), Paul Lenart (κιθάρα), Larry Luddecke (keyboard), Dick Martin (σαξόφωνο), Victor McGill (ντραμς), David Perry (κιθάρα). Το παίξιμο στο σαξόφωνο από τον Dick Martin μπορεί να προκαλέσει οποιοδήποτε rock γκρουπ, ακόμα και τα πιο πειραματικά, ενώ φέρνει στο μυαλό avant garde jazz σαν να ακούς ήχο από Ornette Coleman.

Hellhound (1969)

Ο Paul Lenart (κιθάρα) εμφανίστηκε μερικά χρόνια αργότερα στο δεύτερο σόλο LP του Peter Iver, των Beacon Street Union, όπως επίσης και στο Two Sides of the Moon του Keith Moon το 1975.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

THE FREE DESIGN

Sunshine Psych-Pop

Κάθε ένας από τους Dedricks είχε εντυπωσιακά μουσικά χαρίσματα. Όλοι μπορούσαν να τραγουδούν. Η Sandy έπαιξε keyboards. O Bruce ήταν βιρτουόζος στην κιθάρα και στο τρομπόνι και ο Chris έδειξε το μεγάλο του ταλέντο στην κιθάρα, την τρομπέτα και την φλογέρα. Η Ellen που μπήκε στο γκρουπ αμέσως μόλις τέλειωσε το σχολείο, ήταν πολύ ταλαντούχα τραγουδίστρια και τραγούδησε σε πολλά από τα τραγούδια τους. Στα τέλη του 1966, άρχισαν να τραγουδούν folk και να παίζουν σε μικρές σκηνές. Το όνομα του γκρουπ είχε να κάνει με τον πολύπλοκο τρόπο που τραγουδούσαν.

Dorian Benediction (1969)

Kites Are Fun (Project 3 PR 5019 SD) 2/68

Υπάρχει μία μεταδοτική αύρα στο φωνητικό στυλ αυτού του γκρουπ. Το πρώτο single τους "Kites Are Fun" είχε καλές πωλήσεις για το ξεκίνημα τους και έτσι πρόσμεναν να ακολουθήσει το ντεμπούτο LP τους.

Kites Are Fun (1968)

Ο ηγέτης του γκρουπ είναι ο 20χρονος Chris Dedrick, ο οποίος κάνει το μεταπτυχιακό του στο Manhattan School of Music. Παίζει κιθάρα, τρομπέτα και φλογέρα. Αυτός έγραψε τα περισσότερα τραγούδια σε αυτό το άλμπουμ-μουσικά φρέσκα τραγούδια, με στίχους γεμάτους με εικόνες που κάνουν αίσθηση την ίδια στιγμή που διασκεδάζουν το μυαλό με εικόνες...Φωνητικά, είναι θαυμάσιοι. Έχουν άψογη επιτόνιση.

Don't Turn Away (1968)

Η Sandy Dedrick κατέχει μία αξιοσημείωτη σοπράνο φωνή, που χρησιμοποιεί με ελεγχόμενη ηρεμία και ευαισθησία. Η δουλειά του μουσικού συνόλου περιλαμβάνει εντυπωσιακά φωνητικά σε ένα πεδίο που χαρακτηρίζεται πρωταρχικά για την ενότητα και για τις πιο εύκολες πιθανές αρμονίες. Όπως στο ομότιτλο τραγούδι για παράδειγμα. Οι The Free Design έκαναν το πρώτο άλμπουμ τους, στον στάνταρ χρόνο των 3 ωρών, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των rock γκρουπ της εποχής. Η επιμέλεια έγινε σε λιγότερο από 8 ώρες. Το αποτέλεσμα είναι ιδιαιτέρως ικανοποιητικό και μουσικά συναρπαστικό. Αγαπημένη και αξιαγάπητη δουλειά.

The Proper Ornaments (1968)

Σε μία πορεία από επτά πολύ ωραία ηχογραφημένα άλμπουμ (και ένα Χριστουγεννιάτικο LP) η οικογένεια Dedrick περιέλαβε τον εκτυφλωτικό τους αρμονικό συνδυασμό μελωδιών (αντιστικτική) και την θετική πνευματική τους άποψη, όπως επίσης κάποιες από τις πιο πολύπλοκες ευκολοάκουστες συνθέσεις της εποχής τους, με ένα backing από στούντιο παίκτες πρώτης τάξεως. Πολλοί τους ασκούν κριτική, ότι ήταν πολύ μη μου άπτου, αλλά αυτό είναι σαν να κατηγορεί κανείς τους Cannibal Corpse ότι είναι heavy. Απλά είναι αυτό που φαίνεται. Η μουσική τους δεν έχει παρά ελάχιστα ίχνη από ευρύτερες τάσεις στην pop (ναρκωτικά, στουντιακά κόλπα, σιτάρ, fuzz ή wah-wah) αντίθετα με δίσκους από-ας πούμε παρόμοιους μάγους στα φωνητικά-τους Millennium ή τους Sagittarius και υπάρχει λίγη εξέλιξη τεχνικά από άλμπουμ σε άλμπουμ-αλλά ότι έκαναν το έκαναν τέλεια. Το ντεμπούτο τους (ηχογραφήθηκε ως τρίο) είναι ίσως το καλύτερο τους, με αληθινά θαυμάσιες φωνητικές συνθέσεις σε τέλειες pop επινοήσεις όπως το ομότιτλο τρακ, το "The Proper Ornaments" και το "Umbrellas".

Umbrellas (1968)

Είναι αναμφισβήτητα ειλικρινείς, αλλά η προφανής μουσικότητα τους δοξάζεται ακόμα και σε υλικό τόσο αμφιλεγόμενο όσο στο "My Brother Woody" και στο "When Love Is Young".
Η επιλογή των διασκευών είναι απογοητευτικά φανερή ("59th Street Bridge Song", "Michelle", "A Man and a Woman") και είναι αμφισβητήσιμο το κατά πόσο αυτό το είδος μουσικής κάνει ένα ολόκληρο άλμπουμ διασκεδαστικό, αλλά αν σας αρέσει η αρμονική pop σίγουρα θα σας αρέσει.


You Could Be Born Again (Project 3 PR 5031 SD) 12/68

Οι ορίτζιναλ jazz προσανατολισμένη αρμονία των The Free Design κάνουν τους τέσσερις νέους άξιους κληρονόμους της θέσης που άφησαν κενή μεγάλα ονόματα όπως οι The Hi-Los, The Four Freshmen και Lambert, Hendricks & Ross. Δίνουν νέα ζωή στο "Eleanor Rigby" (τελευταίο τους single την εποχή του δεύτερου άλμπουμ τους) και ένα μέλος τους ο Chuck Dedrick, έχει γράψει πολύ πειστικό υλικό.

Eleanor Rigby (1968)

Το οπισθόφυλλο επισημαίνει "the freshest sounds you've ever heard" και πραγματικά ο ήχος τους παραμένει τονωτικός, φρέσκος και περιποιημένος. Το άλμπουμ στην πραγματικότητα δεν χτίζει πάνω στο προκάτοχο άλμπουμ, αλλά υπάρχουν χαριτωμένα τραγούδια, όπως το "A Leaf Has Veins" και "I Found Love", όπως επίσης και φωνητικά πολύπλοκες ερμηνείες των σύγχρονων στάνταρ όπως στα "California Dreamin'", "Eleanor Rigby" και "Happy Together".

Daniel Dolphin (1968)

Υπάρχουν φευγαλέες ματιές μίας πιο πειραματικής προσέγγισης στην έκφραση τους, ίσως βοηθούμενοι από την προσθήκη της 18χρονης Ellen Dedrick στο γκρουπ και οι τελευταίες συνθετικές ανησυχίες του Chris Dedrick βρήκαν διέξοδο στο πειραματικό "Quartet No.6 in D Minor".

An Elegy (1968)

Παρόλα αυτά, μόνο το κομμάτι που κλείνει "An Elegy" (αφιερωμένο στον εξάδελφο τους, ΄Dwight Arthur Dedrick, killed in Viet Nam, January 31 1968΄) μεταφέρει το συναισθηματικό βάρος που λείπει από το μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, παρ όλη την τεχνική ευφυΐα του. Παρεμπιπτόντως ο τίτλος δεν αντανακλά οποιαδήποτε Χριστιανική επιρροή.


The Now Sound of Christmas (no label / cat #) 12/68

Ένα παράξενο δώρο της Αμερικανικής αεροπορίας, σαν ένας τρόπος να πει 'ευχαριστώ για την συνεργασία των προηγούμενων χρόνων΄, ίσως στους ανθρώπους που κατοικούσαν κοντά σε αεροπορικές βάσεις. Η εμπλοκή των The Free Design συνδέεται με το γεγονός ότι ο Chris Dedrick είχε στρατολογηθεί στην αεροπορία και σύντομα έγινε αυτό που πάνω στον δίσκο αναγράφεται ως 'The Airman of Note's chief arranger'.

Shepherds and Wiseman (1968)

Η πρώτη πλευρά του δίσκου καταλαμβάνεται από τους crooners Tony Sandler & Ralph Young, ενώ η δεύτερη είναι αφιερωμένη στους ήρωες μας, που τραγουδούν επιλεγμένα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όπως επίσης και τα για την περίσταση γραμμένα τραγούδια, "Close Your Mouth" και "The Now Sound of Christmas". Είναι ενδιαφέρον να δούμε πόσο μικρή είναι η διαφορά στα live φωνητικά τους από τον στούντιο ήχο τους-είναι ισάξια ήρεμα και επαγγελματικά-και είναι πολύ ευχάριστο στο αυτί να τους ακούς να μοιράζονται αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα των παιδικών τους χρόνων.

Close Your Mouth (1968)

Χωρίς έκπληξη, αυτός είναι ο πιο σπάνιος δίσκος τους.


Heaven / Earth (Project 3 PR 5037 SD) 7/69

Οι σημειώσεις στο εξώφυλλο προεξοφλούν ότι ο ήχος και οι σκέψεις του κουαρτέτου είναι αγνά και ειλικρινή. Και στο τρίτο LP τους ο ήχος και το υλικό πράγματι παραμένουν σε μεγάλο μέρος παρόμοια με την προηγούμενη δουλειά τους.

My Very Own Angel (1969)

Λέγοντας αυτά, εδώ προσεκτικά καταπιάνονται με πιο jazz συνθέσεις (με πρότυπο μίας υπέροχης βερσιόν του "Summertime") και η κλασική εκπαίδευση του Chris Dedrick είναι περισσότερο φανερή από ποτέ, ειδικά στις πολύπλοκες συνθέσεις.

Summertime (1969)

Τα τραγούδια του περιλαμβάνουν ένα μελωδικό tribute στην σύζυγο του ("My Very Own Angel") και μία χιουμοριστική απόκριση στην αποτυχία τους να κάνουν χιτ (το έτσι κι έτσι "2002 - a Hit Song"), ενώ το διαστημικό, σαν αυτοσχεδιασμός "Dorian Benediction" είναι μία από τις πιο όμορφες ηχογραφήσεις που έκαναν και προσωπικό μου καλύτερο τραγούδι των The Free Design.
Οι διασκευές περιλαμβάνουν μία χαριτωμένη βερσιόν του "If I Were a Carpenter" και ένα θέμα από το μιούζικαλ Hair.


Stars / Time / Bubbles / Love (Project 3 PR 5045 SD) 3/70

To Heaven / Earth βρήκε τους Dedricks να ενσωματώνουν κλασικές και jazz επιρροές. Εδώ προχωρούν όσο πουθενά αλλού προς την rock. Το καλύτερο από τα ορίτζιναλ του Chris είναι το γοητευτικό, γλυκόπικρο "Bubbles" (με κάποια leads με παραμόρφωση),

Bubbles (1970)

το αιχμαλωτιστικό "Kije's Ouija" (το οποίο έξυπνα ενσωματώνει το ρεφρέν από το Lieutenant Kije του Prokofiev), το jazzy "Starlight" και το γεμάτο ηλεκτρικό σιτάρ "I'm a Yogi".

Starlight (1970)

Οι διασκευές περιλαμβάνουν το "Time and Love" της Laura Nyro, όπως επίσης ένα ανάμικτο πακέτο από στάνταρ σαν το "Raindrops Keep Fallin' on My Head" και το "Howdjadoo (Fly Me Down)", αλλά το ομότιτλο κομμάτι από το "Butterflies are Free" είναι εξαιρετικό και το "Tomorrow Is the First Day of the Rest of Your Life" είναι ένα αριστούργημα και το δεύτερο καλύτερο τραγούδι για μένα από τους The Free Design.

Tomorrow Is the First Day of the Rest of Your Life (1970)

Νομίζω ότι αυτό το κομμάτι είναι από τα καλύτερα που έχουν ηχογραφήσει και ίσως το καλύτερο αρμονικό pop θέμα της περιόδου. Έχοντας στο τέλος ένα σύντομο, έντονο ορχηστρικό funk μέρος, είναι ένα αργό, επίμονα ειλικρινές κομμάτι που χτίζεται για να φτάσει σε μία απαστράπτουσα κορυφή.



Sing for Very Important People (Project 3 PR 4006 SD) 11/70

Οι VIP που αναφέρονται στον τίτλο είναι παιδιά που λατρεύουν τα μαγευτικά τραγούδια που αφηγούνται ιστορίες και ενήλικες που λατρεύουν την ανεπιτήδευτη μουσική παιχνιδιάρικη διάθεση. Κομμάτια σαν το θέμα από το Sesame Street και το α καπέλα "Love You", μαζί με τα αγαπημένα από τους Free Design, "Kites are Fun", "Daniel Dolphin" και "Bubbles", παρουσιάζουν ένα εξαιρετικά ταλαντούχο και διαφορετικό γκρουπ.

Children's Waltz (1970)

Έχοντας περιοριστεί σε τρίο με την αναχώρηση του Bruce Dedrick, εδώ ΄μαζεύονται΄ στον ήρεμο ήχο των προηγούμενων LP τους και υποχωρούν σε πιο ασφαλές έδαφος με μία συλλογή από νανουρίσματα. Αλλά μην φοβάστε-δεν είναι τόσο γλυκανάλατα όσο θα μπορούσε να είναι. Εκτός της ίδιας απόδοσης του "Can You Tell Me How to Get to Sesame Street?" το υλικό δεν απευθύνεται στα παιδιά και το mood είναι ήρεμο και γλυκό, αλλά όχι παιδιάστικο.

Love You (1970)

Το κομμάτι που ανοίγει "Don't Cry, Baby" είναι ευχάριστο και μελωδικό, το "Children's Waltz" είναι ελκυστικά ονειρικό, το "Scarlet Tree" και το "Love You" είναι χαριτωμένα Ιταλικά μαδριγάλια και το "Ronda Go Round" είναι ένα αξιαγάπητο soft-pop. Το άλμπουμ ολοκληρώνεται με κάποια κομμάτια από τα προηγούμενα LP τους ("Kites Are Fun", "Bubbles" και "Daniel Dolphin").

Little Cowboy (1970)

Little cowboy, You've been riding since the early morning sun

Σαν υποσημείωση, μόνο ένα καινούριο κομμάτι είναι του Chris Dedrick. Τα άλλα είναι του πατέρα του, Art και των αδελφών του Ellen και Sandy. Κι όσο λιγότερα πούμε για το εξώφυλλο, τόσο το καλύτερο.



One By One (Project 3 PR 5061 SD) 2/72

Η Ellen, η Sandy και ο Chris Dedrick προσφέρουν ακόμα ένα πολύ εκλεπτυσμένο και πολύπλοκο LP, που παρουσιάζει την αλληλεπίδραση των φωνών και των οργάνων. Καθώς έχει ενορχηστρωθεί από τον Chris, ο ήχος είναι το σπουδαιότερο: φωνητική αρμονία, επανάληψη του στίχου και ενορχήστρωση γίνονται ένα.

Friends (Thank You All) (1972)

Το τελευταίο άλμπουμ τους για την Project 3 για μένα δεν είναι τόσο βαρετό, όσο το παρουσιάζουν κάποιες κριτικές. Εδώ έχουμε κάποιες έκτακτες εμφανίσεις από μουσικούς βεληνεκούς Paul Griffin, Randy Brecker και Billy Cobham. Αρκετά ορίτζιναλ είναι σχετικά αδιάφορα ("Friendly Man", "Like to Love") και το bluesy "Go Lean on a River" μάλλον δεν τους ταιριάζει.

Light My Fire (1972)

 Οι δύο διασκευές είναι μία jazzy εκδοχή του "Light My Fire" και το "You Are My Sunshine" σε μία όχι και τόσο ευφάνταστη εκδοχή. Ωραία κομμάτια είναι το "Felt So Good" και το "Love Me" και ο δίσκος κλείνει με το μεγάλο σε διάρκεια "Friends (Thank You All)", το οποίο οι Dedricks αφιερώνουν στους αγαπημένους τους. Το One By One δεν είναι κακό άλμπουμ, αλλά σίγουρα δεν είναι και αυτό από το οποίο πρέπει κάποιος να αρχίσει να ψάχνει τους The Free Design.


There Is a Song (Ambrotype 1016) 1972

Έχοντας αφήσει την Project 3, το τελικό άλμπουμ τους εμφανίστηκε σε μία μικρή δισκογραφική της Νέας Υόρκης.

Canada in Springtime (1972)

Δεν πρόκειται για κάτι που να σημαίνει εγκατάλειψη της σταθερής τους δουλειάς μέχρι τώρα, αν και παρουσιάζει περισσότερη ακουστική κιθάρα και κάποιες ιδιαίτερα πολύπλοκες φωνητικές συνθέσεις. Από τα ορίτζιναλ των Dedrick τα καλύτερα είναι το κομμάτι που ανοίγει "Canada in Springtime" (ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν), το μελωδικό "Peter, Paul & Mary" και το "The Symbols Ring".

The Symbols Ring (1972)

Λιγότερο ενδιαφέροντα τα "Kum Ba Yah" και το "Pineapple Crabapple" της Sandy. Η Β' πλευρά έχει μία πιο κλασική ευαισθησία, καταλήγοντας στο "Chorale" και στο "Fugue".

The Free Design

Οι The Free Design σταμάτησαν να ηχογραφούν το 1974 και λίγο αργότερα τα τρία αδέλφια μετακόμισαν στον Καναδά. Εκεί συνέχισαν να τραγουδάνε μαζί σε ένα ensemble με 10 φωνές που λέγονταν Τhe Star-Scape Singers. Η Sandy δίδαξε μουσική στο Οντάριο για πολλά χρόνια. Ο Bruce έμεινε στην Νέα Υόρκη, διδάσκοντας μουσική και κάνοντας διάφορα άλμπουμ σόλο και συνεχίζει να κάνει ακόμη μουσική. Ο Chris, ο οποίος πέθανε το 2010, είχε αναγνωριστεί ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες στον Καναδά. Είχε κερδίσει 4 Gemini (Καναδικά Emmy) για την μουσική του σε τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ.
Το site τους με πολύ περισσότερες πληροφορίες βρίσκεται εδώ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ