Δηλώνεται ότι η ευθύνη των αναρτήσεων, καθώς και του περιεχομένου αυτών ανήκει αποκλειστικά στους συντάκτες τους, ρητώς αποκλειόμενης κάθε ευθύνης σχετικά του ιστότοπου. Το αυτό ισχύει και για τα σχόλια που αναρτώνται από τους χρήστες σε αυτό.
Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019
FEVER TREE
Psychedelic Unknowns
Κάποτε αυτή η ψυχεδελική μπάντα, που δανείστηκε το όνομά της από ένα δέντρο που ονομάζεται έτσι, ανάμιξε με επιτυχία την ψυχεδέλεια, με την folk rock και την baroque pop με την jazz. Με πολύπλοκες δομές και με νύξεις κλασικών θεμάτων άρχισαν να πειραματίζονται για ένα πιό progressive ήχο που επεδίωξαν από το δεύτερο άλμπουμ τους. Με ένα χιτ στο ενεργητικό τους που έπιασε το νο 91 στα chart, είναι λίγο δύσκολο να κατηγοριοποιηθούν, αν και σε γενικές γραμμές πρόκειται για ψυχεδελική μπάντα, που οφείλουμε να γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από την δουλειά που άφησαν.
Run Past My Window (1970)
ALBUM BY ALBUM
Fever Tree (Uni 73024) 4/68
Οι Fever Tree στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, εκθέτουν την επινοητικότητά τους σε μεγάλο βαθμό, όπως επίσης την αυθεντικότητα και το ταλέντο που διαθέτουν.
Ένα ζευγάρι από θέματα των Beatles, "Day Tripper" και "We Can Work It Out", δημιουργούν ένα δυνατό κομμάτι. Η επιλογή έχει επίσης κομμάτια από άλλα θέματα των Beatles. Είτε hard (όπως στο "Ninety-Nine & A Half") ή soft (όπως στο "Come With Me" και στο "Filigree & Shadow"), το κουιντέτο τό'χει.
San Fransisco Girls (Return of the Native) (1968)
Αυτή η ψυχεδελική μπάντα από το Τέξας είχε ένα μυστικό: το μεγαλύτερο μέρος από το υλικό τους γράφτηκε από τους τριαντάρηδες παραγωγούς τους, τον Scott και την Vivian Holtzman, που επίσης συνεισέφεραν στο soundtrack της Mary Poppins. Τέλος πάντων. Στα καλύτερά του είναι ένα τρομερό άλμπουμ, με κιθάρα που σε ταξιδεύει, μελωδικό φλάουτο, φωνητικά με ιδιαίτερη χροιά και πολλά σημεία που σε αιχμαλωτίζουν. Υλικό από το άλμπουμ χαρίζει ονειρική αίσθηση, χάρη στην ενορχήστρωση εγχόρδων/πνευστών του David Angel (ο οποίος μόλις τότε είχε ολοκληρώσει την δουλειά του στο Forever Changes των Love). Μερικά κομμάτια είναι ευφυώς ψυχεδελικά, όπως το "Where Do You Go?" και η εντελώς φευγάτη διασκευή του "Ninety Nine & A Half". Υπάρχουν επίσης αξιόλογες ερμηνείες τόσο από Beatles όσο και από Buffalo Springfield, και αν και περιστασιακά μπορεί για κάποιους να γίνεται λίγο βαρετό, πρόκειται για ένα πολύ ευφάνταστο υλικό και το είδος του περίπου σπάνιου LP που πολλοί ειδήμονες του γένους δεν έχουν ακούσει.
Nowadays, Clancy Can't Even Sing (1968)
Ψυχεδελική μπάντα με μία δόση από Mandrake Memorial στο ότι ο ήχος τους ακούγεται πιό άνετα με blues ρυθμούς και αδρές μελωδίες, αλλά καλυμένος με harpsichord, φλάουτο και πρωτοποριακή κιθάρα σε τρακς όπως το "San Fransisco Girls (Return of the Native)" και "Ninety Nine & A Half" τα οποία θα γίνονταν τεράστια soundtracks για τις σκηνές από πάρτυ στις ταινίες των 60ς. Αντίθετα από τους Mandrake Memorial όμως η τραγουδοποιία τους δεν απογειώνεται, αν και πρόκειται για πρώτης τάξεως μουσικούς που στοχεύουν και πετυχαίνουν κάθε στόχο στις ψυχεδελικές βολές τους.
Day Tripper / We Can Work It Out (1968)
Και δεν εννοώ ότι δεν είναι διασκεδαστικό να ακούς όλο το δίσκο, απλά κομμάτια όπως το "Filigree and Shadow" το παρακάνουν με τα εφέ και το άλμπουμ αρχίζει να "πνίγεται" από τις ενορχηστρώσεις. Αυτό φαίνεται και στο ποτ-πουρί από διασκευές των Beatles, στο "Day Tripper" και "We Can Work It Out", όπου η απλότητα των Beatles πάει περίπατο, έχοντας θαφτεί κάτω από μυριάδες αλλαγές, πνευστά και ηχητικά εφέ. Παίρνουν ωστόσο πόντους για το κομμάτι που ανοίγει "Imitation Situation 1 / Where Do You Go?",
Imitation Situation 1 / Where Do You Go? (1968)
το οποίο με ευχάριστο τρόπο αναμιγνύει κλασικά θέματα με εκπληκτικούς ηλεκτρονικούς ήχους, που "πλέκονται" σε ένα κατά τα άλλα γεμάτο από acid blues ύφασμα.
Fever Tree
Another Time, Another Place (Uni 73040) 12/68
Αυτό το άλμπουμ είναι αγνώριστο σαν δουλειά της ίδιας μπάντας και ακούγεται σαν να είχαν ακούσει πολύ Ten Years After. Η πρώτη πλευρά περιλαμβάνει blues-rock με ασυνήθιστα εξέχον μπάσο, ενώ η δεύτερη ανοίγει με το ήπιο instrumental "Jokes Are For Sad People" (που θυμίζει το "Space Child" των Spirit) πριν περάσει στην ενθυμητική folk μπαλάντα "I've Never Seen Evergreen" (με ελκυστικό φλάουτο).
I've Never Seen Evergreen (1968)
Υπάρχει επίσης κάποιο άγριο rock με όργανο (Hammond), αλλά λίγη είναι η επιρροή από ναρκωτικά. H lead κιθάρα που τόσο κυριάρχησε στο ντεμπούτο τους εδώ απουσιάζει από το μεγαλύτερο μέρος, αν και υπάρχει ένα αξιόλογο σόλο στο "Don't Come Crying to Me Girl".
Don't Come Crying to Me Girl (1968)
Υπάρχει μία heavy ενορχήστρωση στο νέο θέμα "What Time Did You Say It Was in Salt Lake City?". Το "Death is the Dancer" κάνει ρητορικές ερωτήσεις και αφορά στις αυτοκτονίες από τους εφήβους. Στην κιθάρα σε κάποια τρακς βρίσκεται ο Billy Gibbons, ο μετέπειτα δημιουργός των ZZ Top. Γενικά ένα ικανοποιητικό LP της περιόδου και κάτι παραπάνω.
Creation (Uni 73067) 1970
Μην παρασύρεστε πολύ από το πανέμορφο ψυχεδελικό εξώφυλλο. Εδώ εγκαταλείπουν τα μαγικά που έκαναν στο στούντιο και τα ψυχεδελικά στηρίγματα, εκτός από μερικά εύλογα κιθαριστικά μέρη από τον Michael Knust. Εδώ έχουμε σαφές blues rock ("Woman Woman", "Catcher in the Rye"), άλλοι υποστηρίζουν ότι εδώ βρίσκονται βαρετές μπαλάντες
Wild Woman Ways (1970)
(προσωπικά ακούω τρομερά θέματα), όπως το "Run Past My Window", το "Love Makes the Sunrise" και το "Wild Woman Ways". Οι Holtzmans βρίσκονται ακόμα πίσω από την τραγουδοποιία. Για μένα πρόκειται για ένα αριστούργημα.
For Sale (Ampex A 10113) 2/71
Οι Fever Tree θα διαλύονταν τελικά με αυτό το τέταρτο άλμπουμ τους, το πρώτο σετ τους στην Ampex.
Girl Don't Push Me (1971)
Το πολύ καλό κουιντέτο (με μουσικούς και τραγουδιστές να το υποστηρίζουν) όχι μόνο είχε ένα πρώτης τάξεως single "I Put a Spell on You"/"She Comes in Colors", αλλά ολόκληρη η δεύτερη πλευρά είναι μία παρατεταμένη βερσιόν του "Hey Joe".
Hey Joe (1971)
Οι Fever Tree διαλύθηκαν τέλη του 1970, όμως αναβίωσαν το 1978 με μοναδικό ορίτζιναλ μέλος τον κιθαρίστα τους Michael Knust. Δεν σημείωσαν ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία ωστόσο. Η μπάντα διαλύθηκε οριστικά το 2003, μετά τον θάνατο του Michael Knust.
Fever Tree
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Τρίτη 11 Ιουνίου 2019
GREEK UNDERGROUND SCENE
Στην εκπομπή "Έντεκα Με Μία" από το ngradio (https://ngradio.gr/), η φίλη ραδιοφωνική παραγωγός Χαρούλα Νικολαίδου, μουσικός με κλασική εκπαίδευση η ίδια, αλλά πάνω απ'όλα ένα από τα λίγα άτομα με πολυποίκιλα μουσικά ακούσματα στην χώρα μας, έχει ξεκινήσει, από την αρχή του 2019, μία πολύ όμορφη και θαρραλέα προσπάθεια για την προώθηση της Ελληνικής underground μουσικής σκηνής που ανθεί κυριολεκτικά στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να αποσπά διεθνώς πολύ θετικές κριτικές.
Echo Train - You're Gonna Miss Me (13th Floor Elevators) (2017)
Έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν στις Ευρωπαικές περιοδείες δύο Ελληνικών γκρουπ, όμως είναι καιρός να συνεισφέρουμε και εμείς από αυτή την γωνιά στην συνολική προσπάθεια αυτών των-στην πλειοψηφία τους-νέων παιδιών, που η μεταφορά των ακουσμάτων τους, της τέχνης τους, αλλά πάνω απ'όλα της ψυχής τους στο βινύλλιο ή σε ψηφιακή μορφή μας εκπλήσσει ευχάριστα, μεταφέροντας μας άλλοτε σε παλαιότερες εποχές και άλλοτε σε νέα πιθανώς ανεξερεύνητα για κάποιους μουσικά εδάφη.
Electric Litany - Tear (2007)
Ας μην ξεχνάμε ότι δεν θα είχαμε την ευκαιρία να ακούμε σήμερα πολλά από τα ξένα underground γκρουπ των μαγικών δεκαετιών του '60 και του '70, που κατέχουν περίοπτη θέση εδώ, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι με την καλλιτεχνική ευαισθησία του John Peel λόγου χάριν.
Σήμερα μας δίνεται η δυνατότητα να παρακολουθούμε την πορεία των σύγχρονων γκρουπ μέσω διαδικτύου, καθώς όλοι έχουν την δική τους σελίδα. Ας μην αφήσουμε να περάσουν πολλά χρόνια και να γίνουν unsung heroes, στη χώρα τους.
Παρακάτω ακολουθούν παραπομπές στο φιλικό blog, όπου μπορείτε να περιηγηθείτε αναλυτικά παίρνοντας πληροφορίες για τα περισσότερα από αυτά τα γκρουπ και ακούγοντας την πολύ όμορφη μουσική τους.
και μην ρίχνετε εμπρός εις τους χοίρους τα μαργαριτάρια σας..."
Κατά Ματθαίον Ζ'
Με ηγέτη τον Tom Rapp η πρώτη ενσάρκωση των Pearls Before Swine ήταν αναμφίβολα ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της East Side acid folk. Το πρωτοποριακό ντεμπούτο άλμπουμ τους, ηχογραφημένο για 4 ημέρες τον Μάιο του 1967, τους ρίχνει κάπου ανάμεσα στον Dylan και στους The Velvet Underground.
Rocket Man (1970)
Εδώ θα γνωρίσουμε την δουλειά που άφησαν σχολιάζοντας και ακούγοντας. Ξεκινάμε; Βρισκόμαστε στο 1967.
One Nation Underground (ESP Disk 1054, με πόστερ) 11/67
Η ευαισθησία μέσα στην οποία έχουν βουτήξει όλες τις παλαιές φόρμες είναι αλαζονικά λαμπερή. Το πρώτο κομμάτι "Another Time" πάει βολίδα στην απειλή του κυνισμού στην rock με μία αδιάκοπη απελπισία. Ένα ταλαντούχο γκρουπ που το πρώτο άλμπουμ του είναι ενδιαφέρον και μερικές φορές πολύ καλό. Η ενοργάνωση κυμαίνεται από απλή έως έξυπνη και πολύπλοκη και το υλικό από αδιάφορο έως άριστο. Τα "Another Time", "Miss Morse" και "Uncle John" είναι ανάμεσα στα πιό συναρπαστικά.
Another Time (1967)
Αν και το όνομά τους βαθμιαία θα γινόταν συνώνυμο με τις σόλο δουλειές του Rapp, η ηχογράφηση στην ESP ήταν μία προσπάθεια του γκρουπ και αξίζει να αποτιμηθεί ως τέτοια. Σαν τους Άγγλους σύγχρονούς τους The Incredible String Band, πολλά από τα τραγούδια είναι ακραία λυρικά (οι κλασικές αναφορές αφθονούν), αλλά η ποίηση είναι ραμμένη στο ύφασμα των μελωδιών με ένα τρόπο που σπάνια ακούγεται βεβιασμένος και είναι συνήθως εντυπωσιακός.
Παλεύοντας με επιτυχία να αντιπαρέλθουν ένα ψεύδισμα, τα φωνητικά του Rapp έχουν μία ελαφρώς βραχνή ποιότητα, αλλά πάντα είναι καθηλωτικά και οι ζεστές αρμονίες του γκρουπ είναι απίθανες.
Η ενορχήστρωση είναι στο μεγαλύτερο μέρος ακουστική (μία εκλεκτική ποικιλία που περιλαμβάνει μπάντζο, autoharp, harpsichord και κύμβαλα), αλλά το mood συχνά χαλάει από δυνατό, έντονο όργανο, ηλεκτρικό μπάσο και ντραμς (αλλά τίποτα που θα αποκαλούσε κανείς lead guitar). Το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο "Another Time" (πρακτικά ένα σχέδιο για πολλές συνθέσεις του Rapp που θα ακολουθούσαν), μιλάει για την πάλη του ατόμου μέσα σε ένα θαυμαστό, αλλά ευμετάβλητο σύμπαν, το "Morning Song" και το κατάλληλα ονομασμένο "Surrealistic Waltz" επιχειρούν να εξερευνήσουν μέσα σε ένα ανυπόκριτα μυστικιστικό έδαφος, ενώ το αντικονφορμιστικό πνεύμα (οι ομόσταυλοι The Fugs υπήρξαν μεγάλη επιρροή) αιχμαλωτίζεται τέλεια σε τραγούδια όπως το "Drop Out!" και το "Uncle John" (που αργότερα θεωρήθηκαν ως δριμεία επίθεση στην γεμάτη υποκρισία συμμαχία της θρησκείας, του πατριωτισμού και της πολιτικής).
Drop Out! (1967)
To "Playmate" μετατρέπει ένα παιδικό σκοπό από το 1930, που χρησιμοποιούσαν τα παιδιά για να παίζουν σχοινάκι σε σεξουαλικό πόθο. Η λεηλασία του παρελθόντος δεν τελειώνει εδώ, ωστόσο: Το "I Shall Not Care" (που παρουσιάζει θαρραλέα κάποιες ενωμένες ηχογραφήσεις) παραθέτει επιγραφές από Ρωμαικούς τάφους, ενώ στο "Ballad of an Amber Lady" ρέουν μοτίβα Ανατολικού τρόπου σε μία τέλεια ανάκληση ενός Προραφαηλιτικού πίνακα. Το άλμπουμ αυτό ήταν ένα από τα best-seller τους, αλλά από τη στιγμή που η δισκογραφική είχε κακή φήμη στο να δίνει μόνο "αρτιστική ελευθερία" στα γκρουπ με τα οποία είχε συμβόλαια, ωστόσο πολύ λίγα ακόμα, ο αριθμός των πωλήσεων δεν έγινε γνωστός. Για να συμβαδίζουν με την αισθητική της δισκογραφικής οι Αμερικανικές κόπιες εξελλίχθηκαν από μαύρο και άσπρο μέσω σέπια τόνων σε πολύχρωμα εξώφυλλα. Όλα εμφανίστηκαν με ένα αφαιρούμενο πόστερ που παρουσιάζει μία λεπτομέρεια από το "Garden of Earthly Delights" του Hieronymus Bosch. (Μία άλλη λεπτομέρεια-κάτω από αυτή εδώ-χρησιμοποίησαν οι Deep Purple στο τρίτο άλμπουμ τους δύο χρόνια αργότερα)
I Shall Not Care (1967)
O Tom Rapp είναι ένας τραγουδοποιός με μοναδικό όραμα, που δεν είναι πουθενά πιό φανερό από τα δύο πρώτα άλμπουμ των Pearls Before Swine. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στα δύο θα έδειχνα μία ελαφριά προτίμηση στο πρώτο, αν και είναι πολύ κοντά για μένα. Είναι μουσική που θα μπορούσε πιό κατάλληλα να την αποκαλέσουμε σουρεαλιστική παρά ψυχεδελική, καθώς παρασύρει τον ακροατή σε μία ονειρική κατάσταση, χωρίς να καταφύγει στα χημικά. Όπως όλος ο καλός σουρεαλισμός-και τα όνειρα επίσης-ακούγεται σαν από το παρελθόν ή ακριβέστερα δεν αναγνωρίζει καμία διαφορά ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν. Μπορείτε να το ακούσετε τόσο στα παλαιομοδίτικα όργανα, όσο και στα καλολογικά στοιχεία των τραγουδιών ακόμα και σε συγκεκριμένα μουσικά κόνσεπτ, όπως το να μετατρέπουν ένα μήνυμα (τη λέξη F-U-C-K), μέσω του κώδικα Morse ("Miss Morse").
Miss Morse (1967)
Όταν ο Rapp τραγουδάει "Drop Out", δεν διαμαρτύρεται απλά για την μπουρζουαζία ή για τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά μοιάζει σαν να αποζητά ένα διάλειμμα από την πραγματικότητα. Περιστασιακά προσπαθεί να ακουστεί σαν τον Dylan, αλλά αυτό ήταν γενικότερα ένα μεγάλο πρόβλημα με τους μουσικούς της εποχής. Άλλοι άνθρωποι μπορεί να βρουν το ψεύδισμά του ενοχλητικό, αλλά για μένα προσθέτει στην μοναδική γοητεία του δίσκου. Ένα λαμπρό, ονειρικό, από άλλους κόσμους άλμπουμ που στέκεται πολύ καλά στο επαναλαμβανόμενο άκουσμα.
Balaklava (ESP Disk 1075, with insert) 10/68
Εδώ μόνο το "Suzanne" του Leonard Cohen είναι εκτός των τόνων του Tom Rapp. Το δεύτερο άλμπουμ των Pearls Before Swine τους φέρνει ένα βήμα πιό κοντά στην αποδοχή από ένα ευρύτερο κοινό. Η ολότητα της ηλεκτρικής μουσικής έχει αναθερμανθεί με απαλές μπαλάντες που έχουν τον ηλεκτρισμό να κινείται διακριτικά στο background.
Images of April (1968)
Αρνητική ήταν η κριτική για το Hit Parader ωστόσο, που έγραψε ότι "ο Tom Rapp έχει ειδωλοποιήσει τον Cohen, επειδή όλο το άλμπουμ ακούγεται σαν τους τόνους του Cohen" και χαρακτηρίζει τον Rapp "μέτριο δημιουργό". Γνώμη τους. Σεβαστή βέβαια, αλλά δεν συνάδει με την δική μου.
Προσωπικά το δεύτερο άλμπουμ τους είναι πολύ κοντά στο πρώτο, ίσως λίγο παρακάτω μόνο στις λεπτομέρειες. Σε ένα καιρό που η αντίθεση του κόσμου με τον πόλεμο του Βιετνάμ εξαπλωνόταν γρήγορα, το να αρχίζεις με μία wax cylinder ηχογράφηση του Trumpeter Landfrey του 1890, ενός πραγματικού συμμετέχοντα σε αυτήν την πιό περίεργη από τις στρατιωτικές τρέλες που συνέβησαν στον Κριμαικό Πόλεμο το 1854 (σσ. η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας Ιππικού, που ενώ γνώριζαν την έκβαση της κίνησής τους, παρέμειναν πιστοί στις διαταγές που είχαν), ήταν ευφυώς έμμεση, όμως εύστοχη νύξη (η φωνή της Florence Nightingale εμφανίζεται αργότερα).
Trumpeter Landfrey (1968)
Ακολουθείται από το "Translucent Carriages", ένα τραγούδι που είχε μπεί demo στο One Nation Underground, αλλά εμφανίζεται εδώ σχεδόν σαν φάντασμα (όλο με ψιθυριστά backing vocals και βαριές ανάσες). Με τυπικό στυλ, ο Rapp επιστράτευσε για βοήθεια μία άλλη ιστορική πηγή: τον δικό μας αρχαίο ιστορικό Ηρόδοτο ( "In peace, sons bury their fathers/ in war, fathers bury their sons")
Translucent Carriages (1968)
Δύο περαιτέρω τραγούδια παρέχουν ό,τι θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ως το δίδυμο αποκορύφωμα της ψυχεδελικής folk εκείνης της περιόδου: το "Images of April" χρησιμοποιεί μία νωθρή μπασογραμμή πάνω από ένα φόντο από πουλιά που κελαηδούν, με τα φωνητικά του Rapp να υπόκεινται σε μία παρατεταμένη ταξιδιάρικη καθυστέρηση, ενώ το "I Saw the World" είναι ένα εκθαμβωτικό πορτρέτο ενός πόθου χωρίς ανταπόκριση, παρουσιάζοντας πολύπλοκη κιθάρα, πιάνο και όργανο, ένα κουαρτέτο εγχόρδων και μία ηχογράφηση από κύματα που σκάνε στην ακτή. Και τα δύο θέματα είναι άθλοι σε όρους παραγωγής.
I Saw the World (1968)
Η παλίρροια υποχωρεί λίγο στην δεύτερη πλευρά. Μία εύθραυστη εκδοχή του "Suzanne" (ο Rapp υπήρξε πάντοτε θαυμαστής του Cohen) πιθανώς εμφανίστηκε περισσότερο επαναστατική για τότε, από ότι μπορούμε τώρα πιά να ακούσουμε και το "Lepers & Roses" παρασύρεται με ένα παρόμοιο τροπάρι (αν και μην έχοντας χορωδία, μάλλον περνάει απαρατήρητο), πριν το δυσοίωνο, από τον Tolkien εμπνευσμένο "Ring Thing". Το LP τελειώνει με την κασέτα στο rewind σε υψηλή ταχύτητα να γυρίζει στην αρχή της. Το δυναμικό εξώφυλλο χρησιμοποιεί τον πίνακα του Brueghel, The Triumph of Death και-μάλλον έξυπνα-τα περισσότερα έντυπα επαναλαμβάνουν λεπτομέρειες από την εικόνα στις δισκογραφικές. Αντίθετα με τον προκάτοχό του οι επανεκδόσεις είναι πιστές στον ήχο του ορίτζιναλ, που είναι απλά καλό-οι mastertapes έχουν χαθεί.
Lepers & Roses (1968)
O διανοούμενος, πολυμαθής τραγουδοποιός και τραγουδιστής Tom Rapp και το μοναδικό του είδος acid folk-rock ήταν απολύτως ταιριαστά στην ESP, που υπήρξε πρωτοπόρα εταιρεία στην προώθηση σε οτιδήποτε έξω από το mainstream. Αυτό το ηρωικό αντιπολεμικό άλμπουμ χρησιμοποιεί τον Tennyson και άλλες λογοτεχνικές επιρροές σε μία περίπλοκη σειρά από μεταφορές, τυλιγμένες μέσα σε μία ψυχεδελική ομίχλη με ήπια, χίπικη πνευματικότητα. Ξεκινά με το απόσπασμα "Trumpeter Landfrey" δηλαδή τον άνδρα που σάλπισε την έφοδο στην επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας Ιππικού, για να συνεχίσει στο "Translucent Carriages", μία μίξη που προκαλεί σκέψεις από ακουστικές κιθάρες, ευαίσθητα φωνητικά και απόκοσμη περιγραφή. Πιθανώς το καλύτερό μου τρακ εδώ, αν και το άλμπουμ πρέπει να ακουστεί ολόκληρο για να το εκτιμήσει κάποιος συνολικά. Μία υπέροχη βερσιόν της "Suzanne" του Cohen και το στοιχειωτικό "Guardian Angels", καθαρά τραγουδισμένο πάνω από έναν γρατζουνισμένο 78άρη δίσκο.
Guardian Angels (1968)
Αυτή είναι αλήθεια ψυχεδελική μουσική στα καλύτερά της-μία αφθονία σε χρωματιστά όργανα συγχωνευμένα με τα-με ψεύδισμα-φωνητικά του Rapp και πανέμορφο λυρισμό. Μία τιμητική διάκριση πάει στον jazz μουσικό Joe Farrell για το εμπνευσμένο φλάουτο και το όμποε που έπαιξε. Η εμπειρία συμπληρώνεται με το Triumph of Death του Brueghel στο εξώφυλλο, πράγμα που δένει άριστα με το εσωτερικό.
These Things Too (Reprise RS 6364) 8/69
Εμείς που είμαστε θαυμαστές του Tom Rapp και των Pearls Before Swine έχουμε ήδη αναλώσει πολλές ευχάριστες ώρες ακούγοντας αυτό το τρίτο LP τους. Το "If You Don't Want To (I Don't Mind)" σχεδόν φτάνει το "Another Time" από το One Nation Underground και η ερμηνεία του "I Shall Be Released" του Dylan είναι υπέροχη.
If You Don't Want To (1969)
Ο τόνος είναι χαμηλός και αν και η παραγωγή και σύνθεση είναι φυσικά βαθύτερες και πιό πολύπλοκες από το πρώτο τους άλμπουμ, η παράξενη, πρωτόγονη ποιότητα του Rapp είναι ακόμη παρούσα. Ίσως βρίσκεται μέσα στον τρόπο που χρησιμοποιεί τις λέξεις, σχηματίζοντας δύσκολες, παράξενες φράσεις που είναι με κάποιο τρόπο πολύ σωστές την ώρα που φτάνουν στο τέλος τους. Ή πιθανώς η φωνή του, πάντα σε κίνδυνο να καταρρεύσει: ποτέ βέβαια δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, καθώς εξελίσσεται μέσα στο τραγούδι με ένα τρόπο ελαφρά αναμεμιγμένο με αλχημεία. Είναι δύσκολο να μιλήσω για ένα άλμπουμ όπως αυτό. Στέκεται με ένα τρόπο πέρα από ορισμούς, αργά εισχωρώντας μέσα στην συνείδησή σου. Κάθε φορά που ακούω τον δίσκο μοιάζει να επεκτείνεται-ότι πριν ήταν απλά ένα τραγούδι, γίνεται μία εμπειρία. Πρόκειται για ένα μυστικό γκρουπ, να το αφήσεις για αργά την νύχτα όταν τα άστρα έχουν σκοτεινιάσει και όλοι κοιμούνται.
Wizard of Is (1969)
Για τον καθένα που ανακαλύπτει τώρα τους Pearls Before Swine, η αντίθεση μεταξύ της ESP και της Reprise καριέρας τους ίσως μοιάζει λίγο μπερδεμένη. Δοθείσης της στροφής από μία ανεξάρτητη σε μία μεγάλη εταιρεία (και στην προσέγγιση της επόμενης δεκαετίας), μοιάζει να προκαλεί έκπληξη ότι θα έχαναν κάποιο από το πειραματικό τους πλεονέκτημα, αλλά εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι ενώ τα προηγούμενα είναι πολύ ηχογραφήσεις όλου του γκρουπ, αυτό είναι αποτελεσματικά σόλο δουλειές του Rapp, που χρησιμοποιεί session μουσικούς. Αυτό το άλμπουμ είναι μία μεταβατική δουλειά (μόνο ο Wayne Harley παραμένει από το κλασικό lineup), αλλά ενώ ελάχιστες από τις επόμενες ηχογραφήσεις στη Reprise θα μπορούσαν αλήθεια να χαρακτηριστούν ως acid folk (αν και δεν είναι λιγότερο ενδιαφέρουσες για αυτό το λόγο), αυτό κρατάει πολύ από την ατμόσφαιρα των προκατόχων του. Η πλούσια παραγωγή είναι πιό συμβατική σίγουρα, αλλά επίσης αφθονεί από απροσδόκητα όργανα (μπάντζο, κύμβαλα) και παρουσιάζει μερικούς από τους πιό σκοτεινούς στίχους του Rapp.
These Things Too (1969)
Το "Wizard of Is" και το ομώνυμο κομμάτι είναι γεμάτα με μυστικιστική ατμόσφαιρα, ενώ άλλα ("Man In a Tree") αντλούν απερίφραστα Βιβλικά θέματα (ο πίνακας στο εξώφυλλο του αναστημένου Ιησού απαγορεύτηκε στην Γερμανία επειδή ο Ιησούς είχε ακάλυπτη τη θηλή του...) Αλλού υπάρχουν πινελιές country ("If You Don't Want to I Don't Mind"), που δεν πρόκειται για το τραγούδι του Randy Newman. Με τον Rapp να ωριμάζει σαν τραγουδιστής και τραγουδοποιός, το These Things Too αιχμαλωτίζει τις τελευταίες στιγμές πριν αφήσει το παλαιό γκρουπ πίσω, με τρία αξιόλογα άλμπουμ στο ενεργητικό τους.
The Use of Ashes (Reprise RS 6405) 8/70
Οι Pearls Before Swine, το ευαίσθητο soft-rock γκρουπ, το όνομα του οποίου ίσως ειρωνικά περιγράφει το αποτέλεσμα της μουσικής τους στην pop αγορά της εποχής (αλλά και της δικής μας εποχής επίσης να συμπληρώσω με λύπη), ρίχνουν περισσότερο μυστικιστικό διαφωτισμό από τον Tom Rapp πριν τα chart, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη ποίηση και πάθος από ότι στους προηγούμενους δίσκους. Οι καλύτεροι μουσικοί του Nashville ενισχύουν την ομορφιά των "God Save the Child", "Tell Me Why" και "Song About a Rose". Μπορεί τέτοια ποιότητα να παραμείνει ανεξερεύνητη από το περισσότερο μουσικόφιλο κοινό σχεδόν 50 χρόνια;
God Save the Child (1970)
Αυτό το σχεδόν όλο ακουστικό άλμπουμ χρησιμοποιεί ένα αριθμό κλασικών οργάνων-τσέλο, βιόλα, harpsichord, όμποε κλπ.-για να δώσει ήπιους, μοντέρνους ήχους, folk μουσική με τον τελευταίο ορισμό του όρου εκείνη την εποχή. Το άλμπουμ έχει σημαντική αξία, ειδικά στις αραχνούφαντες, γευστικές συνθέσεις. Δυστυχώς, μπαίνει με το βαρύ πυροβολικό "The Jeweler", στο οποίο περιέχεται ο τίτλος του άλμπουμ και το instrumental "From the Movie". Εκτός των "Riegal" και "God Save the Child", τα περισσότερα από τα υπόλοιπα τραγούδια ακούγονται πολύ όμοια, προσφέροντας τόσο πολύ ήπια διαμαρτυρία, που μετά από λίγο θυμίζει γκρίνια. H φωνή του Tom Rapp μπορεί να γίνει κουραστική επίσης. Είναι ένρινη και συχνά μεταφέρει ότι ερμηνεύω προσωπικά σαν ελαφρώς γλυκανάλατο τόνο. Όμως μιλάμε για ένα δίσκο διαμάντι, που μπορεί να καθαρίσει τέλεια τον αέρα από την ηχορύπανση που διασπείρουν άλλες πιό γνωστές rock μπάντες.
The Jeweler (1970)
Εδώ έχουμε δύο από τις πιό αγαπημένες συνθέσεις του Rapp το The "Jeweler" και το "Rocket Man". Το δεύτερο θέμα βασιζόταν σε μία μικρή ιστορία του Ray Bradbury για ένα πατέρα που αφήνει την οικογένειά του στην γη, για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή στο διάστημα (ο Bernie Taupin έχει γνωστοποιήσει πώς ο ίδιος στη συνέχεια, εμπνεύστηκε από αυτό το τραγούδι του Rapp για τους στίχους στο χιτ του Elton John που...έχει το ίδιο όνομα). Άλλα highlights περιλαμβάνουν το "Margery", το ξεσηκωτικό "God Save the Child" και το "Riegal", ένα τραγούδι για πλοίο που βυθίζεται και που μεταφέρει αιχμαλώτους πολέμου κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Riegal (1970)
Ο Charlie McCoy στο dobro και ο David Briggs στην harpsichord διακρίνονται ιδιαίτερα. Το όλο αποτέλεσμα είναι σίγουρα επαγγελματικό και η τραγουδοποιία προκλητικά ιδιόμορφη, αλλά φοβάμαι ότι βρίσκω τον εαυτό μου να λαχταράει τον πειραματισμό και την αταξία της προηγούμενης δουλειάς τους. Το θέμα του εξώφυλλου λέγεται "το κυνήγι του μονόκερου", από τον 15ο αι.
City of Gold (Reprise S 6442) 4/71
Ο δίσκος δεν απέσπασε τις καλύτερες κριτικές. Πρώτα-πρώτα έχει μία underground έλξη. Το Stereo Review δεν διστάζει να αποκαλέσει ατάλαντο τον Tom Rapp και τα τραγούδια του εύκολα να ξεχαστούν. Βέβαια σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους η διαφορά είναι μεγάλη και φαίνεται ότι σε αυτό τον δίσκο μπήκε ό,τι περίσσεψε από τα sessions του προηγούμενου δίσκου.
Raindrops (1971)
Μία διασκευή του "Seasons in the Sun" του Jacques Brel ίσως έμοιαζε σαν μία καλή ιδέα για την εποχή (ο Terry Jacks θα το μετέτρεπε σε τεράστιο χιτάκι). Country rock γεύση στα δύο κομμάτια που ανοίγουν και ο Rapp φαίνεται να επιδεικνύει μία αυξανόμενη επιρροή από τον Dylan.
City of Gold (1971)
Ευτυχώς το περισσότερο υλικό από το υπόλοιπο LP είναι δική του δουλειά με κάποιες πανέμορφες ορίτζιναλ συνθέσεις (ιδιαιτέρως το "Raindrops" είναι υπέροχο).
...beautiful lies you could live in (Reprise RS 6467) 12/71
Σίγουρα μία βελτίωση σε σχέση με τον προκάτοχό του. Το "Α Life", το "Snow Queen" (όχι το τραγούδι της Carole King) και το "Butterflies" είναι θαυμάσια, αλλά γενικά του λείπει η εστίαση. Ήταν η τελευταία κυκλοφορία υπό το όνομα Pearls Before Swine, αλλά δεν θα ήταν η τελευταία δουλειά του Rapp με την Reprise. Αυτοί που ελπίζουν να τον ακούσουν να ξαναπιάνει τον πειραματισμό θα πρέπει να κοιτάξουν στο Familiar Songs, που έγινε με το όνομά του στο εξώφυλλο.
Snow Queen (1971)
Μην έχοντας τα country rock στηρίγματα όπως ο προκάτοχος δίσκος, φαίνεται να είναι περισσότερο συνεπής. Στον ίδιο χρόνο τα highlights δεν είναι εντελώς high, αλλά γενικά πρόκειται για ένα καλό LP από κάθε άποψη και με κάθε στάνταρ. Εξώφυλλο το προραφαηλιτικό έργο "Ophelia" του John Everett Millais.
ΤΟΜ RAPP
Familiar Songs (Reprise MS 2069) 8/72
Ο πρώην ηγέτης των Pearls Before Swine, το γκρουπ που κατείχε μία underground έλξη και ποτέ δεν φάνηκε να βρήκε τον άπιαστο στόχο, που είναι γνωστός ως μαζική αποδοχή.
Ο Rapp γράφει τραγούδια που έχουν στιγμές οδυνηρά δύσκολες και η μουσική του είναι όμορφα επινοητική. Αρκετά τραγούδια των Pearls Before Swine βρίσκονται πάλι εδώ, όπως το "The Jeweler" και το "These Things Too" ανάμεσα σε άλλα.
Σύμφωνα με τον Rapp, αυτό ήταν αρμολογημένο και κυκλοφόρησε από ένα ανήθικο μάνατζερ, χωρίς δική του επίγνωση, καθώς έφευγε από την εταιρεία. Παρά τις όποιες επιφυλάξεις, είναι η καλύτερη δουλειά του από το LP These Things Too. Η βάση του ήταν μία σειρά μισοτελειωμένων ηχογραφήσεων από highlights από τον κατάλογο των Pearls Before Swine, πολλά πιό rock, περισσότερο ζωντανά από τα ορίτζιναλ. Αν σε μερικά λείπει το "γυάλισμα", αυτό είναι αδιαφιλονίκητα η δύναμή τους, με τον Rapp και την μπάντα που του κάνει backing να εκθέτουν ένα πνεύμα περιπέτειας και επιμονής σαν σε live. Υπάρχουν επίσης τρία ακυκλοφόρητα τρακς, συμπεριλαμβανομένου του κλασικού "Grace Street" και μία τρυφερή εκδοχή του "Full Fathom Five" (από το Tempest του Shakespear), το οποίο μεταβαίνει όμορφα στο "I Shall Not Care" από το πρώτο άλμπουμ στην ESP.
Με το όνομά του ο Rapp κυκλοφόρησε ακόμα τρία LP (Stardancer (1972), Sunforest (1973) και μετά από μακροχρόνια απουσία το A Journal of the Plague Year (1999). Παίρνουμε μία ιδέα από κάθε ένα (και τα τρία είναι αξιόλογα):
Stardancer (Blue Thumb Records, BTS 44) 1972
Stardancer (1972)
Sunforest (Blue Thumb Records, BTS 56) 1973
Blind River (1973)
A Journal Of The Plague Year (Woronzow WOO 35) 1999
The Swimmer (For Kurt Cobain) (1999)
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Κυριακή 2 Ιουνίου 2019
THE SOUNDS OF SYNANON
Paradise Incorporated
Το Synanon, ήταν το πρώτο πρόγραμμα αποκατάστασης και επανένταξης στην κοινωνία από τα ναρκωτικά-χωρίς γιατρούς-που ιδρύθηκε από τον Charles “Chuck” Dederich το 1958 στην Santa Monica της Καλιφόρνια. Ένα μέρος όπου διάσημοι μουσικοί της jazz, αλλά και τα τέκνα μεγάλων σταρ του Χόλιγουντ ζούσαν σε κοινότητα μαζί με ανθρώπους απλούς της μεσαίας τάξης και αγρότες.
Greg Dykes & the Synanon Choir - Arise, Shine (1969)
Αφού πρώτα η μικρή του ομάδα, που λεγόταν "Tender Loving Care," κέρδισε σημαντική ανταπόκριση, ο Dederich ονόμασε την κοινότητα Synanon Foundation. Το Synanon είναι μία λέξη δικής του επινόησης, που περιέχει την ομαδικότητα-togetherness (“syn”) μαζί με το άγνωστο-unknown(“anon”). Στον Dederich αποδίδεται η φράση "today is the first day of the rest of your life", που έχει γίνει η έμπνευση πολλών μουσικών από εκείνη την εποχή ως τις μέρες μας.
Το πρόγραμμα στο Synanon ξεκίνησε ως διετής παραμονή (ιδρυματισμός) στο ίδρυμα, αλλά ο Dederich σύντομα αποφάσισε ότι τα μέλη του δεν θα μπορούσαν ποτέ να τελειώσουν το πρόγραμμα, επειδή μία πλήρης ανάκαμψη ήταν αδύνατο να επιτευχθεί. Το πρόγραμμα βασιζόταν σε μαρτυρίες των μελών κάθε γκρουπ για τις ταλαιπωρίες τους, για την ανάγκη υποτροπής τους και για το ταξίδι τους στην ανάκαμψη. Στην ουσία κάθε μέλος έπαιρνε τον ενεργό ρόλο ενός θεραπευτή, εκφράζοντας ανοικτά τις πιό προσωπικές του σκέψεις και απόψεις για τα υπόλοιπα μέλη. Στις αρχές του 1960, το Synanon είχε επίσης γίνει μία εναλλακτική κοινότητα, προσελκύοντας κόσμο με την έμφασή του να ζει κάποιος αυτοελέγχοντας την ζωή του, όπως ήταν ο σκοπός του προγράμματος από κάθε γκρουπ που έλεγε την αλήθεια για αυτά που αισθανόταν στα υπόλοιπα μέλη, πρόγραμμα που έμεινε γνωστό ως "Synanon Game." Η εμπειρία του Chuck Dederich στο LSD, όπως επίσης η μελέτη του μυστικισμού του Emerson τον έπεισαν για την γενική διπολικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και το "game" έγινε ένα όχημα για την έκφραση αυτής της πεποίθησης. Τα όρια ανάμεσα στο τι λεγόταν μέσα στο "game" και τι εκφραζόταν έξω από αυτό ήταν πολύ συγκεκριμένα. Το ενδιαφέρον του "game" στα ατομικά προβλήματα και αδυναμίες αντιπροσώπευε μόνο την μία πλευρά της αλήθειας. Έλεγχος πάνω στα μέλη των γκρουπ συνέβαινε κατά το πρόγραμμα αυτό. Το "Game" είχε θεωρηθεί ως θεραπευτικό εργαλείο, εν είδει group therapy ή αλλιώς σαν μία μορφή "κοινωνικού ελέγχου", κατά το οποίο τα μέλη έφταναν μέχρι το σημείο να ταπεινώνει ο ένας τον άλλο, ενθαρρύνοντας την έκθεση των πιό εσωτερικών αδυναμιών του καθενός. Είσαι τόσο άρρωστος όσο είναι και τα μυστικά σου. Ο Dederich άρχισε να πιέζει ως προς την παραμονή των ασθενών στο πρόγραμμα και όχι για την έξοδο από αυτό. Κάθε ασθενής θα έπρεπε να "επιστρέψει" ό,τι είχε κερδίσει από την συμμετοχή του στο πρόγραμμα, εξακολουθώντας να αποτελεί μέλος στο πρόγραμμα για άλλους ασθενείς που ολοένα και έρχονταν στο Synanon. Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται παράξενα. Ο Dederich είδε το λάθος που έκαναν τα άλλα κέντρα. Άφηναν τους ασθενείς να επιστρέψουν στον πραγματικό κόσμο. Και αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Τα ποσοστά της επιτυχίας έπεφταν από την στιγμή που οι εξαρτώμενοι αφήνονταν να επιστρέψουν στην προηγούμενη ζωή τους.
Το Synanon ενθάρρυνε την αρχή, το μέσον αλλά ποτέ το τέλος του προγράμματος.
Greg Dykes & the Synanon Choir - Quiet Sky (1969)
Δεν άργησε να φανεί που στόχευε η ύπαρξη του Synanon. Η παρεχόμενη βοήθεια για την αποκατάσταση και την επανένταξη στην κοινωνία ήταν ένα υπο-προιόν, της ανώτερης αποστολής που είχε ο Dederich. Τα μέλη του Synanon άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι δεν είχαν την ελευθερία να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους. Οι κριτικές φούντωναν. Μερικοί το απεκάλεσαν αίρεση. Όλοι έδειχναν με το δάκτυλο τον ιδρυτή του, ο οποίος δεν έκανε καν προσπάθεια να εκφέρει δημόσια άποψη για τις κατηγορίες. Το Synanon δεν ήταν πιά απλά ένα ίδρυμα για την αποκατάσταση και την επανένταξη στην κοινωνία. Ήταν ένας τρόπος ζωής. To 1974 το Synanon ξεκίνησε διαδικασίες για να αναγνωριστεί ως θρησκεία.
Synanon Prayer
Ο οργανισμός είχε προβλήματα με το IRS και είχαν αντιληφθεί, ότι έχοντας αναγνωριστεί ως θρησκεία θα σήμαινε εξαίρεση από την φορολογία. Τον ίδιο χρόνο στα μέσα της δεκαετίας του '70, ξεκίνησε και η βία. Ο Dederich που ποτέ δεν έβλεπε με καλό μάτι την ύπαρξη παιδιών στον οργανισμό, άρχισε πιά απροκάλυπτα να διατυμπανίζει ότι όποιοι ήθελαν παιδιά δεν θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί. Οι άνδρες πιέζονταν να κάνουν στείρωση και μερικές έγκυες γυναίκες πιέζονταν να κάνουν έκτρωση. Μετά τον θάνατο της γυναίκας του Betty το 1977, ο Dederich δεν είχε πιά καμία αναστολή να δείξει τον πιό σκοτεινό εαυτό του.
Women of Synanon
Οι γυναίκες στο Synanon έπρεπε να ξυρίζουν τα κεφάλια τους και τα παντρεμένα ζευγάρια ωθούνταν να χωρίσουν και να πάρουν νέους συντρόφους. Λέγεται ότι γύρω στα 600 ζευγάρια χώρισαν τον επόμενο χρόνο, ενώ η αρχή είχε γίνει από την ίδια του την κόρη. Το Synanon έχει χρεωθεί για ανάμιξη σε αρκετές εγκληματικές δραστηριότητες, όπως η εξαφάνιση της Rose Lena Cole γύρω στα τέλη του 1972 ή αρχές του 1973. Αυτή είχε δραπετεύσει από το Synanon και έστειλε μερικά γράμματα στην οικογένειά της στο Σαν Φρανσίσκο, εκφράζοντας το φόβο της μήπως βρεθεί από τους "Imperial Marines" και γυρίσει πίσω χωρίς την θέλησή της. Στο τελευταίο της γράμμα είπε ότι δεν θα ερχόταν ξανά σε επαφή με το σπίτι της μέχρι να γίνει 18 χρόνων, ώστε να μην μπορεί να επιστρέψει στο Synanon χωρίς την θέλησή της. Η Cole είχε λάβει μία δικαστική εντολή να εγγραφεί ξανά στο Synanon πριν εξαφανιστεί. Από τότε ποτέ δεν την είδε ή την άκουσε ξανά κανείς.
Αρχικά το Synanon δεν υποστήριζε την βία, ωστόσο ο Dederich αργότερα άλλαξε τους κανόνες. Θα μπορούσε να ασκηθεί βία όταν απαιτούνταν. Πολύ από την βία από το Synanon είχε μεταφερθεί στον έξω κόσμο από ένα γκρουπ μέσα στο Synanon που λεγόταν "Imperial Marines." Πάνω από 80 βίαιες ενέργειες διαπράχθηκαν συμπεριλαμβανομένων μαζικών ξυλοδαρμών, που έστειλαν στα νοσοκομεία εφήβους και ράντσερ που ξυλοκοπήθηκαν μπροστά στα μάτια των οικογενειών τους. Όσοι έφευγαν από το ίδρυμα είχαν το ρίσκο να υποστούν φυσική βία ως "κοπανατζήδες" και ένα πρώην μέλος με το όνομα Phil Ritter, χτυπήθηκε τόσο σοβαρά που κατέληξε. Το Synanon τελικά έκλεισε στην Santa Monica το 1991, ως αποτέλεσμα νομικών προβλημάτων, που περιλάμβαναν την κατάργηση του αφορόλογητου που είχε καταφέρει, όπως επίσης και με την κατηγορία της τρομοκρατίας. Αποκαλέστηκε μία από τις πιό βίαιες και επικίνδυνες αιρέσεις που γνώρισε ποτέ η Αμερική.
Greg Dykes (Esther Phillips-vocals) - I Will Greatly Rejoice (1969)
Το Synanon όμως δεν ήταν πάντοτε μία παρανοική λατρεία που συνίστατο από τους πάντα συμμορφώμενους ακόλουθους ενός διψασμένου για εξουσία ιδρυτή, αν και υπήρχαν φορές που τα πράγματα γίνονταν λίγο τρελά και πολλές φορές διαπράχτηκαν αδικίες.
Αντίθετα ξεκίνησε ως ένα τίμιο, κοινωνικό πείραμα σχεδιασμένο να μεγιστοποιήσει την ανθρώπινη προοπτική σε ένα χαοτικό μεταμοντέρνο κόσμο. Πολλοί celebrities της εποχής επαίνεσαν το Synanon για την άριστη δουλειά και την ουσιαστική βοήθεια που τους παρείχε.
Esther Phillips
Έτσι παρά τις αντιπαραθέσεις και την πτώση του το πρόγραμμα Synanon πιστώνεται ότι γιάτρεψε μερικούς ανθρώπους από τις συνήθειές τους.
Για παράδειγμα τουλάχιστον προσωρινά τους εξαρτημένους από την ηρωίνη jazz μουσικούς Frank Rehak, Arnold Ross, Joe Pass και Art Pepper (ο Pepper συζήτησε πολύ τις εμπειρίες του από το Synanon στην αυτοβιογραφία του Straight Life) και τον ηθοποιό Matthew "Stymie" Beard.
Synanon Saturday Night Open House Party
Τα μεταπολεμικά χρόνια της jazz σηματοδοτήθηκαν με την έκρηξη της bop: οι εκπληκτικοί νέοι ήχοι των Charlie Parker, Dizzy Gillespie, Bud Powell, Thelonious Monk, Max Roach και πολλών ακόλουθων και μιμητών τους. Αλλά με αυτή την χαρούμενη ηχητική επανάσταση ήρθε και η κατάρα της στην άνοδο της κουλτούρας των ναρκωτικών και στη μιζέρια του εθισμού, της κατάθλιψης και σε πολλές περιπτώσεις του αυτοτραυματισμού. Αυτό συνήθως προκαλείτο από ένα τυφλό μιμιτισμό σε ταλαιπωρημένους ήρωες όπως ο Parker και ο συχνά προαγόμενος μύθος ότι οι ουσίες όπως η ηρωίνη ήταν καταλυτικές για την μουσική αυθεντικότητα και ευφυία.
Είναι αδύνατον να εξηγηθεί καθαρά γιατί τόσο πολλοί ευφυείς μουσικοί (όπως και ηθοποιοί και καλλιτέχνες γενικότερα) χρησιμοποιούν ναρκωτικά. Σε μερικές περιπτώσεις καταφεύγουν μόνοι τους, ελπίζοντας να ξεπεράσουν την κατάθλιψη και άλλα θέματα πνευματικής υγείας, χωρίς να πρέπει να πάρουν με ιατρική συνταγή διάφορα φάρμακα που θα τους κατέβαλλαν. Σε άλλες περιπτώσεις, ελπίζοντας να βρεθούν σε ένα ανώτερο επίπεδο, όπου θα μπορούσαν να αναστείλουν τη λειτουργία του μυαλού, ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν ελεύθερα. Και μετά υπάρχουν και εκείνοι που δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους στη σκηνή ή χρειάζονται τα ναρκωτικά για να ωθήσουν το ενεργειακό τους επίπεδο ή θέλουν να καλμάρουν ή να κοιμηθούν αμέσως ή να ξυπνήσουν νωρίς. Σε όλες τις περιπτώσεις ό,τι ξεκινάει σαν το ένα ή το άλλο, εξελίσσεται σε συνήθεια. Αυτή η κατάρρευση στον εθισμό των ναρκωτικών ήταν τόσο κοινή στην Νότια Καλιφόρνια και αρκετοί περίφημοι jazz μουσικοί έγιναν θύματα της κατάρας. Ένας από αυτούς ήταν ο κιθαρίστας φαινόμενο Joe Pass, που γεννήθηκε ως Joseph Passalacqua στο New Brunswick στο New Jersey το 1929.
Joe Pass (Synanon Septet) - Progressions (1962)
Ο Pass έγινε επαγγελματίας μουσικός ενώ ήταν στο γυμνάσιο, παίζοντας σε μπάντες swing, μετά από δύο χρόνια θητείας στους πεζοναύτες πριν εγκατασταθεί στο Los Angeles, όπου η πρώιμη υπόσχεση μίας ζωής αφιερωμένης στη μουσική οδηγούσε στον εκτροχιασμό και στον εθισμό από τα ναρκωτικά. Πέρασε χρόνια στη φυλακή και σχεδόν τέσσερα χρόνια στο νοσοκομείο δημόσιας υγείας στο Fort Worth προτού πάει στην θεραπευτική κοινότητα στο Synanon, όπου η επίμονη θετική του έκθεση στην μουσική και οι μουσικοί του σύντροφοι τελικά θεράπευσαν τον εθισμό του στην ηρωίνη.
Synanon Septet
Το 1962, ο Pass σχημάτισε μία μπάντα που αποτελείτο από ασθενείς του Synanon και ηχογράφησαν ένα άλμπουμ με τίτλο Sounds of Synanon. Αυτό ήταν και το ντεμπούτο άλμπουμ του μεγάλου κιθαρίστα της jazz, φτιαγμένο στα Pacific Jazz στούντιο στο Los Angeles τον Ιούλιο του 1962, όπου ο Pass ένωσε τις δυνάμεις του με άλλους μουσικούς που βρίσκονταν και αυτοί στο Synanon, σαν εορτασμός για τις θεραπευτικές δυνάμεις του προγράμματος.
Joe Pass (Synanon Septet) - Aaron's Song (1962)
Το Synanon επίσης παρείχε ένα κοινωνικό "εμβόλιο" για την υπόλοιπη Αμερικανική κοινωνία με το να κρατάει τα εγκληματικά στοιχεία μακριά από τους πολίτες. Το Synanon ξεπήδησε μέσα από το περιεχόμενο της ουτοπικής ιδεολογίας και πράξης. Η ουτοπική ιδεολογία βασισμένη στις εσχατολογικές Ιουδαικές-Χριστιανικές και άλλες θρησκευτικές παραδόσεις, ιστορικά έχει βρει πρόσφορο έδαφος στην Βόρεια Αμερική. Ακόμα και το κλασικό έργο του Thomas More του 16ου αιώνα, Utopia, έθετε το πρόσφορο έδαφος αυτού που αποκαλείτο New World. Οι περισσότερες Αμερικανικές "ουτοπίες" έχουν βρει την καθιερωμένη έκφρασή τους μέσα από μορφές κοινοτήτων ή ημι-κοινοτήτων συχνά συνδεδεμένων με συγκεκριμένες αντιλήψεις σχετικά με το τι προμηνύεται στον Παράδεισο ή τι γίνεται μετά τον θάνατο.
Το Synanon είχε μερικά πολύ ωραία πάρτυ, χάρη στο γεγονός ότι τόσο πολλοί jazz μουσικοί ήταν εκεί για να ξεπεράσουν την συνήθεια που είχαν στα ναρκωτικά.
Hoopla-Synanon's Own Dance
Το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο "C.E.D" είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή του Synanon και συντονιστή Charles E Dederich, πρώην αλκοολικό. Η κιθάρα του Pass οδηγεί το δρόμο με μερικά λαμπρά σημεία πάνω από το ακούραστο ρυθμό των ντραμς και τον μπασίστα Ronald Clark, ενώ στο bluesy "Aaron’s Song" και ο τρομπετίστας Allan και ο Ross παίζουν σταθερά και εκφραστικά.
Joe Pass (Synanon Septet) - C.E.D. (Recorded 1964)
Ο Pass είναι χαλαρός και επινοητικός στο "Stay Loose" και στο "Projections" δίνει την δυνατότητα στον Greg Dykes να δείξει το σθένος του στο βαρύτονο κόρνο.
Synanon's Jazz Band Santa Monica (1962)
Το επακόλουθο του τίτλου του τρακ "Self-image" ήταν κρίσιμο για τους παίκτες και μέσα στα εννέα του λεπτά ο τόνος του Allan γίνεται η εστία για όλους. Ο τόνος του Allan είναι απαλός και τρυφερός ακόμα κι όταν φτάνει ψηλά, ο Dykes παίζει με προκλητική δημιουργία, το παίξιμο του Pass είναι η προσωποποίηση της ομορφιάς και της εφευρετικότητας και το σόλο του Ross, ήσυχα και στοχαστικά γραμμένο, μοιάζει να αποτελεί πρότυπο της αυτο-εξέτασης της ζωής και της συμπεριφοράς που ζητούνταν τον πρώτο καιρό στο Synanon.
Joe Pass (Synanon Septet) - Self-image (1962)
Η επανέκδοση στην Fresh Sound είναι ένα διαμάντι, όχι μόνο επειδή περιέχει τα σπάνια τρακς του Synanon, αλλά επίσης εκείνα από ένα άλλο άλμπουμ του 1962 με τον Pass σε ένα τρίο με τον "αδελφό" του στο New Jersey στο όργανο, Richard “Groove” Holmes και τον τοπικό ντράμερ Lawrence Marable. Αυτό δεν είναι το κλασικό θορυβώδες όργανο του Jimmy Smith, αλλά πιό περίπλοκο, σύνθετο και ανεπαίσθητο. Ακούστε την γαλήνια μπαλάντα "It Might As Well Be Spring" με το μελωδικό χάδι του Holmes πάνω από τις χορδές του Pass ή το bop classic "Moose the Mooche" του Parker, όπου η διάδραση κιθάρας-όργανου είναι τέλεια.
Pass-Holmes-Marable - It Might As Well Be Spring (1962)
Το "Groove’s Bag" είναι ένα παραπλανητικά απλό έργο με τον Holmes ασταμάτητο στο ανελέητο swing και τον Pass να τον πλαισιώνει πολύ καλά. To "Sweatin’" είναι ένας εύστοχος τίτλος για το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο με τόση έξαψη για να ανακοινώσουν τον εαυτό τους. Το σόλο του Pass στο "Jeannine" του Duke Pearson είναι μικρό και μεγαλοπρεπές και η σύνθεση του Holmes "Minor Surgery" είναι μία σύσκεψη του τρίο, σπάνιας ευφυίας, σε ένα session κάποτε ξεχασμένο αλλά πιά στη διάθεσή μας μετά από περισσότερο από μισό αιώνα.
Pass-Holmes-Marable - Groove’s Bag (1962)
Joe Pass on Guitar, Greg Dykes on Trombone, Dave Hall on trumpet, Arnold Ross on piano , Ron Clark on Bass and Bill Crawford on drums
Ο Greg Dykes το 1969 με την ορχήστρα του Synanon και την συμμετοχή διασήμων καλλιτεχνών που μετείχαν στο πρόγραμμα, όπως η Esther Phillips, έκανε το υπέροχο Prince Of Peace (Epic BN 26475)1969, με το ίδιο όνομα Sounds Of Synanon, αποσπάσματα του οποίου μπορείτε να ακούσετε στην αρχή του παρόντος άρθρου. Ο υπότιτλος ΄a rock-jazz cantata΄ περιγράφει ακριβώς αυτό το πολύπλοκο και φιλόδοξο άλμπουμ, που αξίζει να ακούσει κάθε μουσικός φίλος.
Αυτή ήταν η ιστορία ενός καινοτόμου προγράμματος που ξεκίνησε με ελπίδες και κατέληξε σε τρέλα. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το βιβλίο του δικηγόρου Paul Morantz, From Miracle to Madness, ο οποίος είναι και αυτός που συνέβαλε στον τερματισμό της λειτουργίας της θεραπευτικής κοινότητας της Santa Monica.
Ακόμα και στις μέρες μας παραρτήματα του Synanon λειτουργούν με επιτυχία σε διάφορα μέρη όπως: http://eurad.net/en/news/drug_treatment_+_recovery/EURAD+visit+residential+community+Synanon%2C+Berlin.9UFRvG03.ips.
