DARIUS

Psychedelic Wizard

Ο Robert Joseph Ott υπήρξε τραγουδοποιός / τραγουδιστής. Το 1969 έκανε έναν υπέροχο δίσκο με τίτλο Darius. Το υλικό του ήταν folk-rock και ψυχεδέλεια με ρομαντικές μελωδίες και soulful φωνητικά με ποιητικούς στίχους. Συλλεκτικό, όπως και το δεύτερο άλμπουμ που κυκλοφόρησε πολλά χρόνια αργότερα με ακυκλοφόρητα τραγούδια της ίδιας εποχής, μπορεί εκτός από συλλέκτες να ακουστεί και από όσους αγαπούν την ψυχεδελική μουσική και θα ήθελαν να αποκτήσουν μία ακόμη ακουστική εμπειρία από ένα ταλαντούχο άνθρωπο που δεν έγραψε μουσική για τους πολλούς.

Shades of Blue (1969)

Darius (Chartmaker 1102) 1969

Υπέροχη ψυχεδέλεια με soulful αιχμές από τον τέως Robert J. Ott. Η backing band Jerry Scheff, Ben Benay και Toxey French, οι λεγόμενοι και Goldenrod (session παίκτες που είχαν φανερά παίξει για τον Elvis), "κεντάνε" πίσω του με τις ψυχεδελικές κιθάρες και τα σιτάρ, προσφέροντας ένα ψυχεδελικό ταξίδι που φωτίζει τον στόχο του Darius. Πολλά τα highlights-από που να ξεκινήσω;

Mist-Veiled Garden (1969)

Το κομμάτι που ανοίγει "Shades of Blue" κλείνει με δραματικό στυλ με το πιό αγωνιώδες ουρλιαχτό που καταγράφηκε ποτέ σε βινύλλιο, το "Mist-Veiled Garden" περιέχει μία από τις καλύτερες ψυχεδελικές acid κιθάρες που γνωρίζω να έχουν ηχογραφηθεί και τα "Blow My Mind" και "Sweet Mama" δεν θα ήταν εκτός μίας μίξης των Cherrystones.

Blow My Mind (1969)

Και τσεκάρετε αυτό το εξώφυλλο που ο Darius ποζάρει σαν αρχαίος θεός της Ελλάδας. Ευφυές, ζωντανό, ριζοσπαστικό και αστείο-όπως όλα τα καλύτερα ταξίδια που ξεκίνησαν από το Χόλιγουντ το 1968.

Hear What I Say (1969)

Ίσως αν δεν ψωνίσετε για τρεις-τέσσερις μήνες τίποτα να καταφέρετε να προμηθευτείτε μία ορίτζιναλ κόπια αυτού του δίσκου. Αν την βρείτε.


Darius II (World In Sound, rfr-012) 2002 [Germany]

To 2002 η World in Sound κυκλοφόρησε κάποια ακυκλοφόρητα sessions του Darius από το 1967 έως το 1971.

Quiet Morning (2002)

Αυτός είναι πιό ψυχεδελικά προσανατολισμένος από το ορίτζιναλ άλμπουμ του.

No One Like You (2002)

Και σε αυτό το άλμπουμ πίσω του βρίσκονται οι θρυλικοί Goldenrod που ήταν και στο πρώτο του άλμπουμ. Ένα ακόμα ψυχεδελικό ταξίδι με 15 τρακς, μοναδικό και υπέρτατο.

44th Floor (2002)

Ας ακούσουμε και κάτι από τους πολύ καταρτισμένους αυτούς μουσικούς που έπαιζαν για τον Βασιλιά (Elvis), για τους The Association, αλλά και για τον Darius που είδαμε παραπάνω:
Κυκλοφόρησαν ένα μοναδικό πολύ όμορφο άλμπουμ, που πραγματικά είναι θησαυρός.

Karmic Dream Sequence (1969)

Goldenrod (Chartmaker CSG 1101) 1969

"Αν αυτό το γκρουπ έχει οποιονδήποτε μπούσουλα, αυτός θα πρέπει να είναι ο αυτοσχεδιασμός", λένε οι εσωτερικές σημειώσεις αυτού του μοναδικού LP αυτού του τρίο, που αποτελείται από τέσσερα μακρά ορχηστρικά θέματα. Κάθε τρίο που προσπαθεί τέτοιο πράγμα χρειάζεται προφανώς έναν εξαιρετικά ευφάνταστο κιθαρίστα για να κρατάει το ενδιαφέρον, αλλά με βάση τα στοιχεία αυτά, ο Ben Benay δεν ήταν ο Jimi Hendrix. Βεβαίως ήταν απίστευτα καλός όμως.

The Gator Society (1969)

Τα τραγούδια έχουν εκπληκτικούς τίτλους, αλλά δεν είναι ιδιαίτερα ψυχεδελικά (δεν υπάρχει fuzz κιθάρα ή wah-wah για παράδειγμα) και αν και ήταν εποχιακοί session παίκτες, το αποτέλεσμα δεν είναι ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο.

Descent of the Cyclopeans (1969)

Γενικά όμως πρόκειται για ένα ενδιαφέρον άλμπουμ και μία υποσημείωση σε άλμπουμ όπως αυτά που έκανε ο Curt Boettcher κάπου στην ίδια εποχή με τον Mike Deasy, τους Millennium και άλλους. Ευφυέστατο!!

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

DAUGHTERS OF ALBION

Sunshine Psych-Pop

O θαυμάσιος αυτός δίσκος είναι ένα σετ pop / soft-rock τραγουδιών, γεμάτα παρωδία και αλλόκοτη παραγωγή και κλείνει με μία σατυρική σουίτα που διακωμωδεί το rock 'n' roll περισσότερο από ότι τα άπαντα του Zappa. Επίσης παρουσιάζει μία από τις πιό όμορφες φωνές που πέρασαν ποτέ, αυτήν της Kathy Yesse. Ήταν μεγάλο ταλέντο. Η έκταση της φωνής της και η καθαρότητά της είναι κάτι που πρέπει κάποιος να σταματήσει και να ακούσει.

Hey, You, Wait, Stay (1968)

Οι Daughters of Albion αποδείχθηκαν ένα νέο υποσχόμενο γκρουπ στο ντεμπούτο άλμπουμ τους.

Daughters of Albion (Fontana 67586, με τρία εσώφυλλα) 10/68

Δίνοντας έμφαση στα φωνητικά, στον συνδυασμό των φωνών και στους στίχους, προσφέρουν μουσική για την γενιά τους, την love generation. Highlights τα "John Flip Lockup", "I Love Her and She Loves Me" και "Good to Have You". Επίσης το "Story of the Sad" είναι άλλο ένα διαμαντάκι.

I Love Her and She Loves Me (1968)

Αυτό το αξιοσημείωτο άλμπουμ ακούγεται όπως τίποτα πριν ή μετά από αυτό και ενώ αντανακλά καθαρά την εποχή του, είναι πιθανότερο να βρεις ένα κοινό τώρα παρά την περίοδο της κυκλοφορίας του τον Οκτώβριο του '68. Γίνεται αμέσως φανερό γιατί πέρασε απαρατήρητο από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του: το όνομα της μπάντας παραπέμπει σε κάτι ανάλογο με την μπάντα του Στρατού Σωτηρίας (Salvation Army), παρά σε rock 'n' roll και το LP είχε ένα από τα χειρότερα εξώφυλλα στην ιστορία της rock.

Good to Have You (1968)

Είναι λαμπερή, μελωδική, γλυκιά, με αίσθηση του χιούμορ μουσική, όμως το εξώφυλλο φαίνεται σαν να απεικονίζει τις τελευταίες στιγμές δυό καταδικασμένων πρεζονιών. Είναι δύσκολο να φανταστείς τι σκεφτόταν το τμήμα της Fontana, αλλά μοιάζει σαν να έκανε σαμποτάζ στο ίδιο το πρότζεκτ του. Οι εσωτερικές σημειώσεις στην επανέκδοση δείχνουν ότι το μάρκετινγκ ήταν στα ίδια επίπεδα με το εξώφυλλο, με τον δίσκο ουσιαστικά να βουλιάζει στα αζήτητα.

Yes, Our Love is Growing (1968)

Μου είναι δύσκολο να περιγράψω την μουσική αυτή χωρίς ενθουσιασμό. Είναι ένα αυθεντικό αριστούργημα, τόσο μεγαλειώδες όσο κάθε soft-rock άλμπουμ των 60ς ή 70ς, τόσο έξυπνο και απρόβλεπτο όπως κάθε δίσκος της ψυχεδελικής περιόδου και τόσο ευφυές (και αστείο) όσο κάθε άλλο από την folk-rock σκηνή. Στην κορυφή πάνω από την μουσική είναι η Kathy Yesse, η πεντακάθαρη φωνή της οποίας, είναι τόσο ευέλικτη όσο και όμορφη. Σε κάποιο βαθμό μπορεί να την επιταχύνει και να φτάσει σε πολύ ψηλές νότες.

Still Care About You (1968)

Το στυλ της μουσικής είναι μία μίξη από πολύ όμορφο (όμως όχι γλυκανάλατο) soft-rock και ακαταμάχητα αιχμαλωτιστική pop κιθάρα. Με ένα αρχικό άκουσμα, τα χαρούμενα "Yes, Our Love Is Growing" και "Well Wired" θα κολλήσουν στο κεφάλι σας και με επαναλαμβανόμενο άκουσμα τα πιό απαλά, πιό διακριτικά κομμάτια θα βρουν επίσης το δρόμο τους μέσα σας. Όπως γίνεται με όλη την καλή μουσική, θα συνεχίσετε να ανακαλύπτετε νέα πράγματα κάθε φορά που θα ακούτε.
Για παράδειγμα στο κομμάτι που ακολουθεί, αλλά και στο "Candle Song" θυμάμαι έντονα την Judy Dyble.

Well Wired (1968)

Προσέξτε τον σκοπίμως αποτυχημένο στίχο (και την συγγνώμη που ακολουθεί) στο "Hat Off, Arms Out, Ronnie", τα ασυνήθιστα backing vocals (και ψίθυρους) που ξεπετάγονται σε όλη την διάρκεια του κομματιού, τον τρόπο που τα όργανα κάνουν fade in / fade out σε αρκετά κομμάτια και τα πολλαπλά κόλπα στην παραγωγή που μετατρέπουν ένα pop τραγουδάκι σε ένα ψυχεδελικό αριστούργημα.

Hat Off, Arms Out, Ronnie (1968)

Πάνω απ'όλα, γίνετε μάρτυρες των δεκάδων θαμμένων κομματιών στην 7-λεπτη ανακεφαλαίωση μιάς ολόκληρης γενιάς, με μιμήσεις από τους Beatles, τον Bob Dylan και τον Πάπα και πρώιμες αναφορές στην συνωμοσία του JFK. Είναι σαν το "Revolution 9" (άκου White Album) να ήταν πραγματικό τραγούδι ή σαν το καλύτερο κολάζ που έκανε ποτέ ο Zappa, αλλά πολύ περισσότερο γλοιώδες. Δεν χρειάζεται να πω ότι αυτό είναι ένα αξιοσημείωτο άλμπουμ που ακούγεται με ακουστικά και αν αυτές οι περιγραφές το κάνουν να ακούγεται τόσο αλλόκοτο για να είχε γίνει εμπορικά επιτυχημένο, μείνετε ήσυχοι ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα καθόλου.

1968: John Flip Lockup (Medley) (1968)

Η τραγουδοποιία του Greg Dempsey μπορεί να αποκομίσει επαίνους, αλλά credit χρειάζεται να πάει στον παραγωγό Leon Russell, που παίρνει τα κόλπα που χρησιμοποίησε στην δική του μπάντα Asylum Choir και τα προσαρμόζει σε πολύ καλύτερα τραγούδια. Για μένα δεν υπάρχει πουθενά ένα λεπτό που να βαριέσαι ακούγοντας αυτό το άλμπουμ. Είναι αδιάκοπα καινοτόμο, σπρώχνοντας περισσότερες ιδέες σε 12 κομμάτια, απ'ότι άλλη μπάντα θα έκανε σε 100 και στο τέλος υπάρχει τόση προφανής ενέργεια που μοιάζει ότι θα μπορούσαν να έχουν ηχογραφήσει άλλα 12, πριν χάσουν την διαύγειά τους.

Story of Sad (1968)

Παράξενα, όταν ο Dempsey και η Yesse (που αργότερα θα τραγουδούσε ως Kathy Dalton) θα έβγαιναν στην επιφάνεια μερικά χρόνια αργότερα, όλη η μαγεία θα είχε χαθεί, οδηγώντας κάποιον στο να αναρωτηθεί πόση από την ευφυία αυτού του άλμπουμ πρέπει να αποδοθεί στον Russell.
Η επανέκδοση του LP σε CD ήρθε καλοδεχούμενη και συμπεριλαμβάνει ένα βιβλιαράκι με λεπτομέρειες και πολλές φωτογραφίες, από τους τρεις παράξενους πίνακες που υπήρχαν στα εσώφυλλα του ορίτζιναλ δίσκου. Επίσης έχει δύο μπόνους κομμάτια.

Candle Song (1968)

Το CD έγινε από τις ορίτζιναλ κασέτες και ακούγεται υπέροχα. Στην πραγματικότητα ακούγεται καλύτερα από το ορίτζιναλ βινύλλιο, καθώς η Fontana ήταν μία από τις κάμποσες εταιρείες που είχε κακή φήμη ότι χρησιμοποιούσε κακής ποιότητας βινύλλιο.


KATHY DALTON

Amazing (DiscReet MS 2168) 1973

Σπανίως κάποιος θα θυμηθεί την Kathy Dalton εκτός αν την μπερδέψει με την Karen Dalton.
Η Kathy Dalton, πρώην ήμισυ των Daughters of Albion. Το άλλο μισό της εκεί, ο Greg Dempsey γράφει και κάνει την παραγωγή σε κάθε τι σ'αυτό το άλμπουμ.

Gypsy Dancer (1973)

 Ωστόσο, με τους Little Feat να κάνουν την backing band, αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλάζοντας την ψυχεδελική pop σε μία πιό mainstream funky και rural pop-rock. Είναι πολύ καλό αν και μάλλον επουσιώδες. Το εξώφυλλό του θυμίζει ταινία τρόμου εποχής.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

MARK FRY

Music <=> Painting

"Για μένα ζωγραφική και μουσική πάντοτε βάδιζαν πιασμένες χέρι-χέρι" 

Mark Fry

Ο καθένας που αναζητά τον πραγματικό ορισμό του όρου "acid folk" δεν χρειάζεται να ψάχνει περισσότερο, παρά μόνο να ακούσει αυτό τον μαγικό δίσκο. Με την χρήση κιθάρας, σιτάρ, φλάουτου και σε μεγάλο μέρος εφέ αντίλαλου στα φωνητικά, ο Fry παρουσιάζει ένα ονειρικό mood, στο οποίο ντελικάτες μελωδίες φιδογυρίζουν τον δρόμο γύρω από πολύχρωμους στίχους στους οποίους κατοικούν άγιοι, πόρνες, πλανόδιοι καλλιτέχνες, ο διάβολος, η Σαλώμη, η Κλεοπάτρα ακόμα και ένα αλμπίνο άλμπατρος. Τα "Song for Wilde", 'Roses for Columbus" και "Down Narrow Streets" είναι πανέμορφες-ονειρικές μπαλάντες, ενώ το "The Witch" είναι ένα από τα πιό ανατριχιαστικά τραγούδια που έχετε ακούσει, καλύπτοντας ευρέως όλο το ψυχεδελικό φάσμα με το σιτάρ να έχει εξέχοντα ρόλο, παρέα με το φλάουτο και τα τύμπανα και το "Mandolin Man" μεταφέρει ένα groove που συναρπάζει. Όλα τα τραγούδια συνδέονται με αποσπάσματα του απόκοσμου ομώνυμου κομματιού, μία τεχνική που διατηρεί αποτελεσματικά την μοναδική και συναρπαστική ατμόσφαιρα αυτού του στοιχειωτικού LP.

 Roses for Columbus (1972)

Dreaming With Alice 6/72 [Italy]

Ο Mark Fry άφησε το σχολείο για να πάει στην Ιταλία και να σπουδάσει ζωγραφική, όμως όπως ο ίδιος λέει, πήρε μαζί του και την κιθάρα του και το αποτέλεσμα ήταν η ηχογράφηση του Dreaming With Alice στην Ρώμη. Ο Mark ήταν τότε μόλις 19 χρονών.

The Witch (1972)

Επιστρέφοντας πίσω στην Αγγλία το 1973, έφτιαξε μία μπάντα μαζί με ένα φίλο του, τον Ben. Για δύο χρόνια πίστευαν ότι απείχαν ελάχιστα από ένα συμβόλαιο, όμως η μουσική βιομηχανία έγινε πολύ σκληρή, πιέζοντας για εμπορικό ήχο, κάτι που έκανε τον Mark να αισθανθεί ότι έχανε τον δρόμο του.

 Dreaming With Alice (1972)

"And life is like walking on an endless mile, each step another lesson"

Το 1975 αποφάσισε να ταξιδέψει στον Καναδά, μία εποχή που άπαντες άκουγαν Beach Boys, πράγμα ασυμβίβαστο για τα λιβάδια και τα ψηλά βουνά. Γύρω στα Χριστούγεννα πήγε στην Καλιφόρνια, όπου έγραφε τραγούδια, ηχογραφούσε demos, έκανε κάποιες εμφανίσεις και έδινε κασσέτες με δουλειές του σε οποιοδήποτε πρόθυμο αυτί. Μέχρι κι ο Phil Everly άκουσε και όπως του είπε:"Ακούγεται υπέροχο, συνέχισε". Αυτό και έκανε ο ήρωάς μας.

 Down Narrow Streets (1972)

Το 1977 η μπάντα που είχε δημιουργήσει με τον φίλο του είχε διαλυθεί. Επέστρεψε λοιπόν στην αγαπημένη του ζωγραφική, αν και ποτέ δεν έπαψε να γράφει τραγούδια.

 Song for Wilde (1972)

Αρχές του 1980 ξεκίνησε να ταξιδεύει ξανά και πέρασε έξι μήνες στο Μάλι. Εκεί στους Αφρικανικούς ήχους ανανεώθηκε η αγάπη του για την μουσική. Συνήθιζε να αγοράζει κασσέτες από πλανόδιους σε σκονισμένους δρόμους και έτσι έπεσε πρώτη φορά πάνω σε μουσικούς όπως ο Ali Farka Toure, o Baba Mall και ο Youssou N'Dour. Επειδή είχε μαζί πάντα την κιθάρα του, τον πέρναγαν για περιπλανώμενο τροβαδούρο και του ζητούσαν να παίξει όπου κι αν βρισκόταν.

 A Norman Soldier (1972)

Μία βραδυά προσκλήθηκε να παίξει για μία ομάδα Τουαρέγκ που ήταν στρατοπεδευμένοι στις όχθες του Νίγηρα νοτίως του Τιμπουκτού. Έπαιξε όπως λέει μέχρι που τα δάκτυλά του μάτωσαν και είχαν μείνει μόνο τέσσερις χορδές στην κιθάρα του. Τα αγαπημένα τους τραγούδια ήταν το "Johnny B Goode" και το "Rock Island Line", αλλά επίσης τους άρεσε το "All My Life".

 Mandolin Man (1972)

Το μεγαλύτερο μέρος του 1980 το πέρασε ανάμεσα στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη. Στα τέλη της δεκαετίας ένας εκτιμητής τέχνης ενδιαφέρθηκε για την δουλειά του στη ζωγραφική. Ξαφνικά βρέθηκε να έχει μία πολύ καλή γκαλερί που ήθελε τους πίνακές του.
Άρχισε να περνάει πολύ χρόνο στην Γαλλία και ήταν εκεί ακριβώς που ξεκίνησε να ζωγραφίζει με ήρεμο και συγκεντρωμένο τρόπο. Δια μέσου της τέχνης της ζωγραφικής, άρχιζαν πάλι να του έρχονται τραγούδια στο μυαλό του.

 Lute and Flute (1972)

Το 2006, το σύμπαν άρχισε να συνομωτεί για να ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις. Έγραψε περισσότερα τραγούδια. Με κάποιο τρόπο γαντζώθηκε από την ψηφιακή τεχνολογία. Έφτιαξε ένα μικρό home studio και άρχισε τη δουλειά. Παλιοί και νέοι φίλοι τον ωθούσαν και τον ενθάρρυναν να συνεχίσει. Ένα νέο άλμπουμ άρχισε να σχηματίζεται.

 Rehtorb Ym No Hcram (1972)

Όπως κατέληξε, η επανέκδοση στην Sunbeam του Alice τον Νοέμβριο του 2006, αποδείχτηκε καταλυτική. Όπως περιγράφει ο ίδιος "να ξυπνάς ένα πρωί και να βρίσκεσαι σε κάτι που είχες κάνει τόσα χρόνια πριν ήταν μία παράξενη, αλλά μαγική εμπειρία. Αισθάνθηκα ότι θα το μετάνιωνα αν δεν ακολουθούσα το μονοπάτι του Alice για να δω που θα με οδηγούσε πάλι".

 Walking in Paradise (2008)

Από την στιγμή που το Shooting the Moon κυκλοφόρησε το 2008, έπαιξε σε όλα τα μέρη, Λονδίνο, Παρίσι, Σικάγο και Τόκυο και είδε ακόμα τρία άλμπουμ να κυκλοφορούν-το I Lived in Trees, Live in Japan και το 2014 το South Wind, Clear Sky. Το να συναντιέται και να δουλεύει με άλλους μουσικούς ξανά, ήταν μία θαυμάσια αντίθεση στην μοναχική ζωή του στο στούντιο ζωγραφικής.

 Even the Sky Goes Blue (2011)

Όπως λέει "θα μπορούσες να πεις ότι όταν ζωγραφίζω είμαι ζωγράφος και όταν γράφω και παίζω μουσική είμαι μουσικός, αλλά για μένα είναι τόσο δεμένα μαζί στην δημιουργική διαδικασία που το βρίσκω πολύ δύσκολο να τα ξεχωρίσω. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο. Το θέμα είναι να συνεχίζεις και να βλέπεις τι θα συμβεί".

 Long Way Down (2014)

Μία περίπτωση λοιπόν που ο καλλιτέχνης δεν έχει ιδέα για το cult κοινό που παίρνει διαστάσεις όσον αφορά σε μία δουλειά που έκανε σε πολύ τρυφερή και δημιουργική ηλικία. Όσο ο ίδιος ζωγράφιζε και έγραφε μουσική, χωρίς να γνωρίζει ότι έχει δημιουργήσει φαν που λάτρευαν την πρώτη δουλειά που είχε κάνει. Από το 1972 μέχρι και το 2006 όλα αυτά κρατούνταν ανάμεσα στους κύκλους των συλλεκτών ως επτασφράγιστο μυστικό. Εσείς κρατάτε μυστικό;

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ILL WIND

Psychedelic Unknowns

Εδώ έχουμε ακόμα ένα γκρουπ της Βοστώνης. Μία μοναδική ανάμιξη ψυχεδέλειας και acid folk. Η μπάντα μας ξεκίνησε από το Cambridge της Μασσαχουσέτης από δύο συμφοιτητές τον Ken Frankel (lead guitar) και τον Carey Mann (μπάσο). Στην πρώτη ενσάρκωση στο ντουέτο μπήκαν και δύο ακόμα μουσικοί η Judy Bradbury στα φωνητικά και ο Dave Kinsman στα ντραμς. Η μουσική που έπαιξαν τότε ήταν μία μίξη folk-rock και bluegrass. 

Dark World (1968)

Καθώς η μπάντα μας μετακινείτο σε άλλα εδάφη, της ψυχεδέλειας και των blues η Judy Bradbury αντικαταστάθηκε από την Connie Devanney. Η μεγάλη επιτυχία που είχαν στις παραστάσεις που έδιναν στα φοιτητικά κυκλώματα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον διαφόρων εταιρειών που έκλειναν σχήματα για τα διάφορα κολλέγια και η μπάντα μας βρέθηκε να παίζει στα κολλέγια της Νέας Υόρκης και της Νέας Αγγλίας. Δεν θα πίστευαν ποτέ ότι σε λίγα χρόνια θα έπαιζαν με σχήματα όπως οι The Who, Fleetwood Mac, The Byrds, Moby Grape, Van Morrison, The Rascals, The Buckinghams, Jethro Tull, The Youngbloods, Mitch Ryder και Vanilla Fudge. Το 1967 έκαναν μία ηχογράφηση πέντε τραγουδιών για την Capitol. Ωστόσο δεν τα κυκλοφόρησαν, καθώς το πολυπόθητο συμβόλαιο με την εταιρεία δεν ήρθε ποτέ. Μέχρι που συνάντησαν τον Tom Wilson. Αυτός είχε ξεκινήσει την δική του εταιρεία, έχοντας προηγούμενη εμπειρία σαν παραγωγός στον Dylan, στους Simon & Garfunkel και στους Mothers. Tο 1968 υπέγραψαν με την ABC και εκεί κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό άλμπουμ τους Flashes, καθώς και ένα single.

Ill Wind

Flashes (ABC S-641) 5/68

Ένα θαυμάσιο γκρουπ. Ακούστε το και μάθετε το. Το άλμπουμ αυτό έχει μία δόση από Ανατολίτικα ακούσματα, αν και η lead guitar του Ken Frankel συμπληρώνει την πραγματική ψυχή του γκρουπ, την κοπέλα που κάνει φωνητικά την Connie Devanney. Πιθανόν να σας θυμίσει λίγο την Linda Ronstadt, αλλά εύκολα θα μπορούσε να ακουστεί και σαν την Grace Slick. To "Dark World" είναι ένα "επιτρεπόμενο ναρκωτικό" (όλα τα κομμάτια εκτός από ένα γράφτηκαν από τον Frankel και τον αδελφό του Tom), όχι μόνο για τα φωνητικά, τους στίχους και τον Περσικό ήχο από την ηλεκτρική κιθάρα, αλλά για ένα παράξενο τόνο σαν να προέρχεται από ωκεανό, που παρήχθη πιθανώς από κάποια διαδικασία παραμόρφωσης. Ακούγεται σαν να έχει ηχογραφηθεί κάπου στο διάστημα, με την συνοδεία διαστρικών δονήσεων. Το αποτέλεσμα είναι μία ακουστική πανδαισία που έχει από αρχαιοτάτων χρόνων (Πυθαγόρας) μείνει ως the music of the spheres.

Little Man (1968)

Ένα αξιοσημείωτο καινοτόμο γκρουπ που προσπάθησε να κάνει κάτι δικό του. Αυτό το άλμπουμ δεν είναι με τίποτα εξ'ολοκλήρου επιτυχημένο. Επισκιάζονται από τις επιρροές τους, αλλά πάνε όντως προς την σωστή κατεύθυνση και συγκεκριμένα θέματα πράγματι είναι ιδιαιτέρως επιτυχημένα. Η βασική τους επιρροή μοιάζει να είναι οι Airplane, αλλά οι Ill Wind είναι πιό ηλεκτρονικά προσανατολισμένοι στα θέματά τους.

Sleep (1968)

Η ιστορία αυτού του άλμπουμ είναι καταγεγραμμένη. Ο παραγωγός τους Tom Wilson αρνήθηκε στο κουιντέτο το χρόνο και τον χώρο που απαιτούνταν για να κάνουν το άλμπουμ που ήταν ικανοί να κάνουν, με αποτέλεσμα συγκεκριμένα τραγούδια να ακούγονται μισοτελειωμένα. Αρχίζει με το folk-pop τραγουδάκι "Walking and Singing", που σε καμία περίπτωση δεν σε προετοιμάζει για το μεγαλοπρεπές "People of the Night", του οποίου το αιχμαλωτιστικό άνοιγμα σύντομα οδηγεί σε ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά σόλο όλων των εποχών!!

People of the Night (1968)

Καθώς η μπάντα συγκεντρώνει δύναμη και ταχύτητα πίσω του, ο Ken Frankel σολάρει με ένα βιρτουόζικο μακρύ Ανατολίτικο σόλο, ενώ η επιδεξιότητά του ποτέ δεν ξεπερνάει την ένταση των συναισθημάτων του. Προσφέρονται τέσσερα λεπτά μαγείας και ένα συναρπαστικό παράδειγμα του τι είναι ικανή να κάνει μία κιθάρα. Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος ο Hendrix θα θαύμαζε αυτό το σόλο.

Ill Wind

Το έτερο αριστούργημα είναι ασφαλώς το "My Dark World", μία από τις καλύτερες ψυχεδελικές μπαλάντες της περιόδου, με το μυστικό όπλο της μπάντας την Miss Conny Devanney να μεταφέρει σπαραξικάρδιους στίχους με ένα παγωμένο, αλλά δυναμικό τόνο, που καλύπτονται από εξαιρετικό fuzz μπάσο σόλο. Η δεύτερη πλευρά ξεκινά με το τρομερό "High Flying Bird", που δείχνει τις rock καταβολές της μπάντας μας (σε προσωπικό επίπεδο το προτιμώ από τις βερσιόν των Judy Henske, Richie Havens, Janis, HP Lovecraft και Airplane.

High Flying Bird (1968)

Το "Hung Up Chick" έχει μία άριστη εισαγωγή, με ένα πολύ καλό riff, αλλά χάνει ελαφρά τον δρόμο στο ορχηστρικό πέρασμα, περιλαμβάνοντας ένα μου φαίνεται λίγο αδέξιο, αλλά εν μέρει τρομερό κιθαριστικό σόλο.

Hung Up Chick (1968)

Το ονειρικό "Full Cycle" που κλείνει το άλμπουμ ανακτά κάποιο χαμένο έδαφος, με τα μαζικά φωνητικά και την acid κιθάρα να δημιουργεί μία πραγματικά ψυχεδελική αίσθηση.

Full Cycle (1968)

Από τα υπόλοιπα το "Little Man" είναι μία τρομερή pop μπαλάντα, το "Sleep" είναι ένα αξιόλογο ρυθμικό pop-rock θέμα και το "LAPD" ένα κάπως ακατέργαστο σατυρικό κομμάτι.

L.A.P.D. (1968)

Οι Ill Wind ξεκάθαρα κατείχαν το ταλέντο να κάνουν ένα τέλειο ψυχεδελικό άλμπουμ, αλλά το Flashes μάλλον δεν είναι ακριβώς τέλειο. Όμως πιστέψτε με καμία συλλογή με ψυχεδελικά άλμπουμ δεν θεωρείται πλήρης χωρίς αυτό.

Walkin' and Singin' (1968)

Με τον μελωδικό και ελαφρώς υπνωτικό ήχο, αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα άλμπουμ των συλλεκτών. Τα πλούσια αρμονικά φωνητικά σε μερικά κομμάτια θυμίζουν The Mamas & the Papas, ενώ το μουσικό υπόβαθρο είναι μερικές φορές παρόμοιο με πρώιμους Airplane. Η ορίτζιναλ μπάντα διαλύθηκε το 1969 και επανενώθηκε το 1970 με τους Conny Devanney, Dave Kinsman, Michael Walsh στο μπάσο, Walter Bjorkman στην lead guitar και Bryant Thayer στο πιάνο. Έπαιζαν μέχρι το 1973. Τέσσερις από τα μέλη έχουν πεθάνει. Οι υπόλοιποι ζουν στην Νέα Αγγλία και στην Καλιφόρνια. Το 2009 η Sunbeam Records έκανε μία επανέκδοση του Flashes σε διπλό CD και διπλό βινύλλιο, το οποίο περιλαμβάνει και τα πέντε κομμάτια που είχαν ηχογραφήσει στα πρώτα στάδια της καριέρας τους.

ILL WIND

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

BUBBLE PUPPY 

aka 

DEMIAN

Powerful Rock Experience

Αυτό το πολύ δυναμικό rock γκρουπ δημιουργήθηκε στο Τέξας το 1966, από τους Rod Prince και Roy Cox. Ήθελαν να σχηματίσουν ένα γκρουπ που να βασίζεται στον όρο που πολύ αργότερα έμεινε γνωστός μέχρι τις μέρες μας ως dual lead guitar και έγινε γνωστός στον κόσμο από τους Wishbone Ash ή/και τους Thin Lizzy. Όμως η μπάντα αυτή είχε προηγηθεί τουλάχιστον μία γεμάτη τριετία και από τα δύο τελευταία σχήματα.

Demian - Windy City (1971)

Με την προσθήκη του Todd Potter (σαξόφωνο-κιθάρα) και του Danny Segovia το lineup είχε συμπληρωθεί. Οι Bubble Puppy σύστησαν το ντεμπούτο άλμπουμ τους ανοίγοντας στο San Antonio του Τέξας για τους Who. Έχοντας κάνει κάποιες αλλαγές στο lineup τους η τελική μορφή ήταν: ο Rod Prince και ο Todd Potter στις lead guitars, ο Roy Cox στο μπάσο και ο David "Fuzzy" Fore στα ντραμς. Το 1967 υπέγραψαν συμβόλαιο στην IA.

Demian - No More Tenderness (1971)

To 1969 έκαναν ένα νο14 χιτ και ένα άλμπουμ. Εξαιτίας παρεξηγήσεων με την International Artists, έφυγαν για το Λος Άντζελες, όπου υπέγραψαν με τον Nick St. Nicholas (μπασίστας των Steppenwolf) ως μάνατζερ, αλλάζοντας και το όνομά τους σε Demian, από την νουβέλα του Herman Hesse (1919), για να ξεπεράσουν διάφορες δυσκολίες που είχαν με την International Artists. Υπογράφουν με την ABC-Dunhill (στην οποία ήταν και οι Steppenwolf) και βγάζουν το ομώνυμο άλμπουμ (1971), το οποίο απέτυχε να πάρει θέση στα chart (κάτι που με ξεπερνάει πραγματικά) και την επόμενη χρονιά το γκρουπ διαλύεται λόγω εσωτερικής διαμάχης των μελών του.

Bubble Puppy

Τα μέλη του γκρουπ μένουν ενεργά στην μουσική βιομηχανία και το 1984 γίνεται η επανένωση του ορίτζιναλ γκρουπ, όπου βγάζουν και ένα LP το Wheels Go Round. Ας πούμε λίγα λόγια για κάθε άλμπουμ τους.


BUBBLE PUPPY

A Gathering of Promises (International Artists IA 10) 5/69

Έχοντας δώσει το στίγμα τους στα chart με το single τους "Hot Smoke and Sassafras", αυτό το άλμπουμ είναι το follow-up τους που περιέχει και το χιτ αυτό και φάνηκε ότι θα τους έδινε την δυναμική να σταθούν ψηλά στα chart των LP.

Hot Smoke and Sassafras (1969)

Η πιό επιτυχημένη μπάντα στην εταιρεία μετά τους The 13th Floor Elevators (πράγμα που δεν σημαίνει και κάτι ιδιαίτερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτό το άλμπουμ μόλις έφτασε να μπει στα top 200). Είναι ένα απροσποίητο, διασκεδαστικό σετ που κυμαίνεται από psych pop-rock έως μία ελάχιστα πιό heavy βερσιόν των The Byrds. Η powerful rock βρίσκεται κυρίως στην πρώτη πλευρά, η οποία ξεκινάει με το νο14 χιτ "Hot Smoke and Sassafras" και φτάνει στην κορύφωση με το 8-λεπτο "I've Got to Reach You", στο οποίο ευτυχώς αποφεύγουν ένα σόλο στα ντραμς, αλλά και τις κουραστικές blues επιρροές που βρίσκονται σε τόσα πολλά άλμπουμ της περιόδου αυτής.

I've Got to Reach You (1969)

Η πλευρά κλείνει με το ομώνυμο κομμάτι-έντονο, απλό με ωραίες αρμονίες και πολύ αποτελεσματικό σε λιγότερο από 2,5 λεπτά. Η δεύτερη πλευρά είναι σαν τους the Byrds, αλλά πιό heavy. Και τα πέντε τραγούδια είναι δική τους γραφή, το παίξιμό τους στιβαρό και οι αρμονίες ελεγχόμενες και αποτελεσματικές. Δεν ξεχωρίζει κάτι, αλλά κανένα δεν είναι κακό.

Beginning (1969)

Το μόνο θέμα που είναι απογοητευτικό φαίνεται να είναι το εξώφυλλο. Εκεί απεικονίζονται και οι τέσσερις με μεσαιωνικά ρούχα, ενώ με δυσκολία θα διαβάσεις τι γράφει, ενώ το οπισθόφυλλο μοιάζει σαν να έχει ζωγραφιστεί από ένα 5χρονο με όσα χρώματα είχε.

Lonely (1969)

Τους άξιζε ωστόσο πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση. Δύο χρόνια μετά το ίδιο κουαρτέτο θα έκανε ακόμα ένα άλμπουμ, έχοντας μετονομαστεί σε Demian.

DEMIAN

Demian (ABC 718) 3/71

Οι πρώην Bubble Puppy και νυν Demian ανοίγουν δυνατά με δύο δυναμικά pop-rock το "Face the Crowd" και το εξαιρετικό "Windy City" και το επίσης δυνατό "Coming".

Are You With Me Baby (1971)

Αναπόφευκτα κατά κάποιον τρόπο η δεύτερη πλευρά είναι πιό αδύναμη, μία συλλογή από τραγούδια στο στυλ αυτών στα τέλη της δεκαετίας του '60, στα οποία διακρίνονται οι psych καταβολές τους ξεκάθαρα.

Coming (1971)

Μόνο το κομμάτι που κλείνει "Only A Loser" είναι δυναμικό rock θέμα όπως στην πρώτη πλευρά, αλλά πιστέψτε με αυτός είναι ένας δίσκος που θα άξιζε σε κάθε συλλογή από rock κλασικούς δίσκους που σέβεται τον εαυτό της.

Only a Loner (1971)

Διαβάσαμε και ακούσαμε για ένα δυναμικό γκρουπ που θα μπορούσε να έχει την εμβέλεια γκρουπ του είδους των Steppenwolf ή των Grand Funk Railroad. Τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως θα έπρεπε να έρχονται και πιθανόν υπάρχει λόγος γι'αυτό. Οι Bubble Puppy που μετονομάστηκαν σε Demian δεν έφτασαν ποτέ στο στάτους των σούπερσταρ. Άδικο; Ίσως...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

SANDY HURVITZ aka ESSRA MOHAWK

A Transparent Dream

H Sandra Elayne Hurvitz γεννήθηκε στην Philadelphia τον Απρίλιο του 1948. Η πρώτη της ηχογράφηση έγινε με το όνομα Jamie Carter το 1965, με το δισκάκι 45 στροφών ("The Boy With the Way" / "The Memory of Your Voice"). Λίγα πράγματα έκανε το σινγκλάκι και το 1967 η Sandy βρέθηκε στην Νέα Υόρκη, όπου έπεσε πάνω στον Frank Zappa, στο μέρος που έπαιζαν οι Mothers. Είχαν ένα ειδύλλιο και μπήκε στην μπάντα του με το παρατσούκλι που της έδωσε ο Zappa, "Uncle Meat" (όπως το ομώνυμο κλασικό άλμπουμ του).

All This Time Going By (1968)

To πρώτο άλμπουμ της Sandy Hurvitz έγινε τον ίδιο χρόνο στην εταιρεία του Zappa, Bizarre. Στην πραγματικότητα σε παραγωγή Ian Underwood (Mothers), εμφανίστηκε τελικά στην Verve τον Δεκέμβριο του 1968. Ο Zappa δεν ταίριαξε με την Sandy και έτσι δεν ήταν αυτός που έκανε την παραγωγή. Το άλμπουμ εμφανίστηκε στα δισκοπωλεία ατελές όπως η ίδια λέει και χωρίς την σύμφωνη γνώμη της. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να κυκλοφορήσει ποτέ. Δύσκολα έλαβε κριτικές και δεν πούλησε σχεδόν καθόλου.
Ας περάσουμε με την σειρά στα δύο πρώτα της άλμπουμ που κατά την γνώμη μου είναι και τα πιό καθοριστικά στην μακρόχρονη καριέρα της.

Sandy's Album Is Here At Last (Verve V6 5064) 12/68

Το ντεμπούτο άλμπουμ της προστατευόμενης του Zappa, γνωστής (λίγο αργότερα) ως Essra Mohawk είναι ένα ενδιαφέρον πρώιμο περίτεχνο υλικό στο στυλ τραγουδιστή/τραγουδοποιού. Η Sandy φωνητικά είναι ασυγκράτητη και τα ιδιόρρυθμα, συναισθηματικά και με πιάνο συνοδευόμενα κομμάτια, οι αλλαγές στο τέμπο και συχνά στην διάθεση δηλώνουν ότι θα απομακρύνει τόσο το κοινό όσο και θα το προσελκύσει. Υπάρχει μία jazz αίσθηση σε αρκετές συνθέσεις (με λίγο φλάουτο από τον μεγάλο Jeremy Steig και σαξόφωνο από τον επίσης μεγάλο Jim Pepper).

Love Is What I've Found (1968)

Τραγουδάει δε με τόση επιμονή που οι λέξεις της σε κάποιες φάσεις δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές. Την προτιμώ στα πιό περιεκτικά της, όπως στο δραματικό "Child", αλλά κάποια πάνε λίγο πιό μακριά με μεγαλύτερη διάρκεια, όπως το "The Sun". Το άλμπουμ είχε μία πολυτάραχη ιστορία σχετικά με την παραγωγή (στην πραγματικότητα ο τίτλος του αναφέρεται στην καθυστέρησή του πάνω από ένα χρόνο) και τα περισσότερα τραγούδια ακούγονται σαν demos παρά σαν τελειωμένες παραγωγές. Ωστόσο υπάρχει η σύγκριση με την σύγχρονή της Laura Nyro.

Child (1968)

Το πρώτο άλμπουμ της κοπέλας που σύντομα θα λεγόταν Mohawk είναι ένα δύσκολο για να ακούσει κανείς άλμπουμ, εκτός αν είναι cult οπαδός της. Όλα τα τραγούδια βασίζονται στο πιάνο (ένα έχει σαξόφωνο, δύο έχουν ολοκληρωμένη jazz-rock μπάντα), είναι συναισθηματικά με τρόπο που θα έκαναν την Laura Nyro να κοκκινίσει, ρομαντικά / χίπικα με τρόπο που θα έκαναν τον Marty Balin να ντραπεί και τόσο αργά ακόμα και για φαν των The Band.

Three Hawks (1968)

Μερικά έχουν τόσο ωραίο vibe που μαζί με τους ταξιδιάρικους στίχους της Sandy θα σε κάνουν να γυρίζεις το κεφάλι σου συχνά. Ποιός άλλος θα μπορούσε να γράψει κομμάτι με τίτλο "Arch Godliness of Purplefull Magic"; Πάντα υπήρξε ένα εκκεντρικό άλμπουμ, πράγμα που κάνει την Sandy να χρήζει περαιτέρω ψάξιμο, αλλά το συγκεκριμένο θέλει κάποιον με πολλά ακούσματα που να μπορεί να την εκτιμήσει στα "ωμά" της και υποπτεύομαι ότι η πλειοψηφία θα το δει σαν αγγαρεία να ακούσει όλο το άλμπουμ.

You'll Dance Alone (1968)

Ο αντιπρόεδρος της Warner Bros, Mo Ostin, την είδε στο Μανχάταν και υπέγραψε μαζί της στην Reprise. Το δεύτερο LP της ηχογραφήθηκε και έγιναν οι μίξεις στο Λος Άντζελες. Σχεδόν όλα τα session έγιναν στην Elektra, όπου δούλευε ο παραγωγός και μετέπειτα σύζυγός της Barry Friedman (ή Frazier Mohawk) (Τον είχαμε βρεί όταν αναφερθήκαμε στο supergroup Rhinoceros!!) Από αυτόν πήρε το μετέπειτα όνομά της. Όσο για το Essra ήταν η συντομογραφία του Sandra (S-ra). Το άλμπουμ αυτό παρουσίαζε μία στρατιά από εξαιρετικούς session καλλιτέχνες (Lee Underwood, Dallas Taylor, Doug Hastings και Jerry Penrod) μερικοί από τους οποίους στους Rhinoceros και πρόκειται για μία βαθιά ψυχεδελική εμπειρία που ξεδιπλώνεται όσο περισσότερο το ακούει κανείς. Στα ντραμς κάθεται ένας κορυφαίος ντράμερ της jazz και rock ο Billy Mundi (Μόλις είχε φύγει από τον Zappa). Για κάποιο άγνωστο λόγο λίγες κόπιες εμφανίστηκαν αρχικά με κόκκινο εξώφυλλο.

Primordial Lovers

Το κανονικό εξώφυλλο του άλμπουμ έδειχνε τα μπλεγμένα σώματα των Mohawk. Επίσης περιλάμβανε ένα βιβλιαράκι με τους στίχους.

Primordial Lovers (Reprise RS 6377, με βιβλιαράκι) 5/70

Αν κάποιος φαν της ψυχεδελικής μουσικής σας ρωτήσει ποτέ αν έχει υπάρξει ένα ψυχεδελικό άλμπουμ από τραγουδιστή/τραγουδοποιό, στο οποίο το κύριο όργανο να είναι το πιάνο και όχι η κιθάρα, η απάντηση περιορίζεται σε μία μόνο. Αυτός ο δίσκος που έχουμε εδώ. Ότι είναι το Parallelograms της Linda Perhacs σε σχέση με την Joni Mitchell, είναι αυτό το άλμπουμ σε σχέση με την Carole King (ή τον Elton John). Η μουσική του είναι ιδιαίτερα ειλικρινής, αλλά η Mohawk έχει ένα έντονο και αλλόκοτο vibe που κάνει αυτό το συμβατικά αξιαγάπητο άλμπουμ κάτι μοναδικό και ιδαιτέρως βαθύ. Όσοι το είχαν αγοράσει ποτέ δεν το ξέχασαν και μέχρι σήμερα συνεχίζει να εμφανίζεται σε λίστες αγαπημένων άλμπουμ. Όχι μόνο την "πιάνει" στο peak του ταλέντου της ως τραγουδοποιός, αλλά έχει ένα σπέσιαλ, αδύνατον να περιγράψω vibe, που τα υπόλοιπα άλμπουμ της στερούνται παντελώς. Πάντα ήταν μία γυναίκα με πάθος και ένταση, αλλά εδώ υπάρχουν στιγμές που βγαίνει από τον ίδιο της τον εαυτό, αλλά ακόμα και όταν δεν γίνεται αυτό, η αυτο-απορρόφησή της φτάνει σε επίπεδα συναρπαστικά και ποτέ μονότονα ή βαρετά. Η χρήση πλήρους μπάντας εδώ κι εκεί βοηθάει στην ποικιλία της ακουστικής εμπειρίας, αλλά ακόμα και το απλό πιάνο με τη φωνή σε τραγούδια δείχνει το είδος της μαγείας που οι θεότητες της μουσικής περιστασιακά σκορπίζουν απλόχερα σε ένα κατά τα άλλα αλλοπρόσαλλο ή αφανές ταλέντο. Ο μόνος λόγος που δίσταζα να γράψω για το Primordial Lovers, είναι ότι είναι τόσο καλό που δεν θα αποφύγετε να ψάξετε τα άπαντα της Miss Mohawk, κάτι που θα σας απογοητεύσει σε σχέση με ότι ακούσετε σήμερα.

I Am the Breeze (1970)

Όταν ακούσεις το ντεμπούτο άλμπουμ της Miss Mohawk το μυαλό σου θα πάει αναπόφευκτα σε μία άλλη μεγάλη και σημαντική τραγουδοποιό της εποχής, την Laura Nyro. Μοιάζει σαν να χρησιμοποιεί την φωνή της, το παίξιμο στο πιάνο, την δομή των τραγουδιών, τα αισθήματά της και τους στίχους της ως πιστά αντίγραφα. Ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι διαθέτει μεγάλο ταλέντο και ότι αυτό είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο άλμπουμ. Συν ότι τελικά συμβαίνει αυτό που πάντα ταλαιπωρούσε όσους ταλαντούχους καλλιτέχνες έμειναν στην σκιά των γνωστών μεγάλων σχημάτων που κατάφεραν να γαντζωθούν στην μουσική βιομηχανία, άσχετα αν αυτοί οι "μεγάλοι" δεν ήταν τόσο ταλαντούχοι όσο οι "μικροί" τους συνάδελφοι.

Lion on the Wing (1970)

Το ίδιο έγραφε και ο μουσικός τύπος της εποχής εκείνης που κυκλοφόρησε το πραγματικά ωραιότατο αυτό άλμπουμ. Ίσως η σύγκριση πηγάζει κυρίως από την χροιά των φωνών τους...Αλλιώς όπου η προτεραιότητα της μουσικής της Laura Nyro ήταν η μελωδία (τόσο που έφτανε στο σημείο να καταστρέφει την άρθρωση στους στίχους της για να ταιριάξουν καλύτερα στο σκηνικό της μουσικής), η Miss Mohawk προσφέρει μία καλύτερη ισορροπία με την ποίησή της και την πιό ευαίσθητη συνοδεία από την μουσική...Το ρεπερτόριο είναι τρυφερό αλλά soulful, τα αγαπημένα μου είναι εύκολα το "I Am the Breeze", το "Lion on the Wing" και το σόλο "Looking Forward to the Dawn", όλα ορίτζιναλ και χαρακτηριστικό γνώρισμα της εξαιρετικής καλλιτέχνιδος, που σηματοδοτούν αυτό το εξαιρετικό σχεδόν υπνωτικό άλμπουμ.

Looking Forward to the Dawn (1970)

Η Miss Mohawk είναι μία πολύ ταλαντούχος τραγουδοποιός. Οι στίχοι της είναι ασυνήθιστα ενδιαφέροντες. Η μουσική της αν και συμβατική, είναι πολύ περισσότερο πάνω από τον μέσο όρο. Επίσης παίζει πολύ όμορφα πιάνο και έχει κάποιες τέλειες συνθέσεις. Αλίμονο όμως επιλέγει να τραγουδήσει η ίδια. Και ενώ η φωνή της μοιάζει βασικά να είναι άρτια, καταλήγει να έχει την ιδιαιτερότητα που σε πάει κατευθείαν στην Laura Nyro. Οι εραστές της καλής τραγουδοποιίας θα εντυπωσιαστούν όπως και να έχει, αλλά ίσως αν υπήρχε άλλη κατεύθυνση στα φωνητικά, το άλμπουμ να ακουγόταν ακόμα καλύτερο. Για δώστε βάση στο τραγούδι που ακολουθεί και συνδέστε το (όσοι γνωρίζετε) με το "Deja Vu" των CSN & Y. Θα πάθετε Deja Vu, αφού μιλάμε για τραγούδι που βασίζεται στην έμπνευση της Essra. O David Crosby απλά το "δανείστηκε", χωρίς να δώσει κάποιο credit εκεί που άρμοζε.

I Have Been Here Before (1970)

Να επισημάνω εδώ ότι σύμφωνα με το Mojo,την Wikipedia και άλλους, το Rolling Stone αναγνώρισε το Primordial Lovers ως ένα από τα 25 καλύτερα άλμπουμ που έγιναν ποτέ, μόλις κυκλοφόρησε. Πάντως δεν φαίνεται πουθενά να έχει ασκηθεί κριτική από το Rolling Stone. Μέχρι το 1977 που ένας αρθρογράφος του Rolling Stone έγραψε ότι είναι ένα από τα 25 καλύτερα άλμπουμ που έχει ακούσει. Κάτι που σήμερα εκλαμβάνεται λανθασμένα (?) σαν να είναι αποτέλεσμα κριτικής. Καλό πάντως θα ήταν να αλήθευε κάτι τέτοιο, μιάς και μιλάμε για ένα δίσκο διαμάντι.

Thunder in the Morning (1970)

Λίγες κριτικές εμφανίστηκαν και όσες τέλος πάντων ήταν αυτές, έλεγαν για τις ομοιότητές της με την Laura Nyro. Κάτι που φαίνεται απίθανο λαμβάνοντας υπόψη τις μαρτυρίες ότι η Nyro παρακολουθούσε τις παραστάσεις που έδινε η Essra. Μετά από κάνα δυό single έγινε απόλυτη σιωπή. Πέντε χρόνια πέρασαν μέχρι την επόμενη ηχογράφηση. H Essra Mohawk έβγαλε πολλούς ακόμα δίσκους. Πολλοί ίσως την έχουν ακούσει, όταν για παράδειγμα η Cyndi Lauper διασκεύασε το "Change of Heart" το 1986, που έφτασε νο3 στο Billboard hot 100 και έγινε χρυσό.

Όμως η αληθινή μαγεία για ακόμα μία φορά βρίσκεται εκεί πίσω στα τέλη της δεκαετίας του '60.

Essra Mohawk

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ