🏵️🌳🌹SPRING🌾🌲🌷

Η Άνοιξη είναι η νεότητα του έτους και η νεότητα η άνοιξη της ζωής. Δεν κάνει κρύο. Δεν κάνει ούτε ζέστη. Δεν είναι απλά μια εποχή, είναι αναγέννηση και ρύθμιση της ψυχής. Ελάτε να την ακούσουμε που έρχεται με την μουσική μας φυσικά. Ένα αφιέρωμα στην πιο όμορφη εποχή του χρόνου ξεκινάει. 

Κι αρχίζουμε το αφιέρωμα, δικαιωματικά και αυτοδίκαια, με την πρώτη και πιο γνωστή μουσική άνοιξη, στην νεότερη εποχή. Το πρώτο απ' τα κονσέρτα βιολιού που σύνθεσε ο μεγάλος Ιταλός μουσικός, που περιέχεται στο έργο του "Le Quattro Stagioni" (The Four Seasons). Γράφτηκε περίπου το 1721, με έμπνευση την εξοχή της Mantua της Λομβαρδίας, όπου ζούσε τότε ο Vivaldi. Αποτελείται από τρία μέρη:
α) Allegro (in E major)
β) Largo e pianissimo sempre (in C# minor)
γ) Allegro pastorale (in E major)

Vivaldi - Spring

Το τραγούδι είναι αρκετά παλιό. Από το 1938 ! Γράφτηκε από τους Richard Rodgers και Lorenz Hart για τις ανάγκες του μιούζικαλ "I Married an Angel", όπου το ερμήνευσε εκεί ο Dennis King.

Διασκευάστηκε από πολλά ιερά τέρατα του τραγουδιού, όπως: Chet Baker, John Coltrane, Shirley Bassey, Carly Simon, The Supremes, Frank Sinatra, Nina Simone κ.α.
Εδώ το ακούμε από την μεγάλη Ella, σε μια ηχογράφηση του 1956.

 Ella Fitzgerald - Spring Is Here

 

Κομμάτι των A. & M. Bergman και J. Demy. Εδώ τον Tony Bennett συνοδεύει μαγικά, ο μεγάλος πιανίστας της jazz, Bill Evans, στο κοινό τους άλμπουμ, του 1977, "Together Again". Η πρώτη του συνεύρεση έγινε δύο χρόνια νωρίτερα, όπου κι εκεί, οι δυο τους, ερμήνευσαν μερικά σπουδαία κομμάτια, σε jazz, πάντα, ύφος !

Tony Bennett and Bill Evans - You Must Believe in Spring

(It's 40 Below).Κυκλοφόρησε το 1959, ως single, από τον αμερικάνο τραγουδιστή της country, Johnny Horton. Μόλις ένα έτος πριν το θάνατό του. Αργότερα, ένας άλλος Johnny, το φιλαράκι του, o...Cash, το διασκεύασε στην μνήμη του!

Johnny Horton - When It's Spingtime in Alaska

Το τραγούδι κυκλοφόρησε στο concept album "Four Seasons of Love", του 1976, όπου προφανώς "μιλάει" και για τις υπόλοιπες εποχές. Από την αδιαφιλονίκητη "Βασίλισσα της Disco", Donna Summer, η οποία, σημειωτέον, έγραφε και τα κομμάτια ! Respect !!!

Donna Summer - Spring Affair

Στο έκτο τους άλμπουμ "Borboletta" (1974), οι Santana συνεχίζουν να πειραματίζονται με jazz-funk-fusion και oriental ήχους, όπως και στα δύο προηγούμενα ("Caravanserai και Welcome). Συνεργάζονται με πληθώρα λατινοαμερικάνων μουσικών και αναδεικνύουν την φύση και την παράδοση της Βραζιλίας. Ο δίσκος ανοίγει με ένα (δύο βασικά, και το δεύτερο,"Canto de los Flores", είναι κι αυτό...) instrumental, το οποίο αναπαράγει ήχους (sound effects) της ανοιξιάτικης φύσης. Κομμάτι που ανήκει στον Jazz ντράμερ Airto Moreira και στη σύζυγό του, τραγουδίστρια της jazz fusion, Flora Purim, γνωστής και ως "Βασίλισσα της βραζιλιάνικης jazz". Tip : "Borboletta" στα πορτογαλικά σημαίνει "πεταλούδα" !

Santana -Spring Manifestations

O Charles Eugene "Pat" Boone υπήρξε πολυπράγμων άνθρωπος. Εκτός από ηθοποιός, παρουσιαστής στην TV, συγγραφέας κλπ. ήταν φυσικά και καλός μουσικός, συνθέτης και τραγουδιστής. Πούλησε εκατομμύρια 45άρια δισκάκια - κυρίως - στα '50ς και '60ς. Ένα από αυτά ήταν και το παραπάνω, το οποίο μπήκε ως flip side στο - ίσως πιο γνωστό - "I'm Walking the Floor" (1960).

Pat Boone - Spring Rain

Μεταξύ του δεύτερου (" It's Five O'Clock ", 1970) και του τρίτου - και τελευταίου - τους άλμπουμ (" 666 ", 1972), το περήφανο κι ελληνικό "Παιδί της Αφροδίτης"(AC), των Ντέμη Ρούσσο, Βαγγέλη Παπαθανασίου και Λουκά Σιδερά, κυκλοφόρησαν το παραπάνω single, το 1970, για να... μην ξεμείνει η μπάντα από hits. Πάντως δεν συμπεριλήφθηκε σε κανένα άλλο άλμπουμ. Έκανε όμως μεγάλη αίσθηση κι αγαπήθηκε πολύ.

Aphrodite's Child - Spring, Summer, Winter and Fall

Ο αμερικάνος τροβαδούρος John Denver, στο έκτο του άλμπουμ, "Rocky Mountain High" (1972), μας τραγουδά για τις χαρές της φύσης, σε όλες της τις εποχές. Εδώ φυσικά ακούμε για τα...καλούδια της άνοιξης !

John Denver - Season Suite / Spring

Κι όπως ήταν φυσικό, το καταπληκτικό αυτό (διπλό) άλμπουμ του Donovan, κυκλοφόρησε ...την άνοιξη (!) του ΄68, στην Βρετανία - αν και στα States κυκλοφόρησε τέσσερις μήνες νωρίτερα. Ο τίτλος: "A Gift from a Flower to a Garden". Στο συγκεκριμένο κομμάτι, μόνος ο καλλιτέχνης με την κιθάρα του, μας δίνει ένα χαρακτηριστικό δείγμα ρομαντισμού και λυρισμού, σ' αυτήν εδώ την εύθραυστη και μελωδική μπαλάντα. Αξίζει, νομίζω, τον χρόνο και την προσοχή μας. Θα τo αγαπήσετε...

Donovan - The Lullaby of Spring

Τραγούδι του πολυτάλαντου Bobby Troup που το διασκεύασαν αρκετοί. Μεταξύ άλλων οι: The Four Freshmen, The Lettermen και οι...Beach Boys ! Η συγκεκριμένη version είναι από τον Jimmie Rodgers, το 1957. Συνωνυμία φυσικά με τον παλιό φολκ τραγουδιστή και συνθέτη (πχ. του "T For Texas") Jimmie C. Rodgers, ο οποίος, κατά τραγική σύμπτωση πέθανε την χρονιά (1933) που γεννήθηκε ο...F !!!

Jimmie Rodgers - Their Hearts Were Full of Spring

Οι Beach Boys για να γιορτάσουν τα 50ά τoυς γενέθλια, το 2012, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το 29ο άλμπουμ τους ! Ο τίτλος : "That's Why God Made the Radio", με παραγωγό ποιον άλλον, τον αειθαλή Brian Wilson ! Από αυτό το άλμπουμ είναι και το παρακάτω κομμάτι:

Beach Boys - Spring Vacation

του φίλου Μάνου Φατίση 

Η Άνοιξη για μένα, μουσικά, έχει μια άλλη λέξη: Primavera. Τραγούδια που έχουν γράψει οι Ιταλοί για την Άνοιξη είναι αρκετά, ένα μόνο - για αρχή - είναι αυτό του Luca Carboni... Και κάποιοι από τους στίχους του:

...Είναι άνοιξη
κι επιστρέφει όπως κάποτε μια φωνή που λέει
"Άσε σε άλλους τα μακρόπνοα σχέδια
εμπλούτισε το χρόνο σου
και μην ζητάς τίποτα παραπάνω
από τον άρτο τον επιούσιο
αφέσου να ριχτείς στη ζωή
και μην απελπίζεσαι ποτέ!"...

Luca Carboni - Primavera

του φίλου Γιάννη Μπιτσάκου 

Ένα πρότζεκτ από τη Γαλλία,οι Alcest είναι το προσωπικό μουσικό όχημα του Stéphane Paut (γνωστού ως Neige,δηλαδή...χιόνι). Ξεκινώντας από το black metal,δημιούργησε ένα νέο,δικό του μουσικό στυλ,με κοινό χαρακτηριστικό τον σχεδόν πάντα παραμορφωμένο ήχο της κιθάρας - ένα ταξίδι μέσα από τις αναμνήσεις του,ενός μακρινού κόσμου με τον οποίο έχει έρθει σε επαφή,όπως περιγράφει.

Από τον πρώτο μεγάλης διάρκειας δίσκο,όπου ήταν ουσιαστικά το μόνο μέλος της μπάντας και έγραψε όλα τα κομμάτια,έπαιξε όλα τα όργανα. Ένα τραγούδι για μια σμαραγδένια άνοιξη,ατμοσφαιρικό (όπως συνηθίζει),μελαγχολικό,νοσταλγικό μουσικά,μα αισιόδοξο λυρικά,με τους ελάχιστους στίχους να περιγράφουν το πώς η βλάστηση μοιάζει με ένα σμαραγδένιο ουράνιο σώμα και τα δέντρα χορεύουν με το απαλό αεράκι και τις ακτίνες του ήλιου,μετατρεπόμενα σε πολύτιμους λίθους...

Alcest - Printemps Emeraude

του φίλου Μάνου Φατίση 

To "Spring Fever" ακουγόταν στην ταινία "Girl Happy" από τον Elvis Presley και την συμπρωταγωνίστριά του Shelley Fabares. Στο δίσκο όμως (που ήταν το πρώτο βινύλιο που αγόρασα στη ζωή μου, μόλις είχα δει την ταινία, ...μικρό παιδάκι ήμουν, συγχωρείστε με!), το τραγούδι ακούγεται μόνο με τον Elvis.

To video όμως είναι πιο ανοιξιάτικο (προς καλοκαιριάτικο) και πιο ευχάριστο. Έτσι...

Elvis Presley - Spring Fever

"Springtime Again" από το LP του Sleeping Beauty του 1979 σε μια live εκτέλεση.

Sun Ra - Springtime Again

Από το άλμπουμ της Eternity του 1975. Η Alice ισχυρίστηκε ότι ο Stravinski την επισκέφθηκε στο όνειρό της από το υπερπέραν και της έδειξε τον τρόπο να προσεγγίσει το αριστούργημα "The Rite of Spring" (1913). Ο έλεγχος της Alice σε ολόκληρη ορχήστρα που παίζει είναι πραγματικά αντάξιος έμπειρου μαέστρου.

Alice Coltrane - Spring Sounds

When lonely feelings chill the meadows of your mind,

Just think if Winter comes can Spring be far behind?

Died Pretty - Springenfall

του φίλου Μάνου Φατίση 

Η ομορφότερη εποχή του χρόνου δεν ήταν δυνατόν να μην τραγουδηθεί σε όλες τις γλώσσες και, φυσικά, και στα γαλλικά. Ο Hugues Aufray μας χάρισε ένα από τα πιο όμορφα ανοιξιάτικα τραγούδια. Με αυτό έλαβε μέρος στο φεστιβάλ της Eurovision τo 1964 για λογαριασμό του Λουξεμβούργου και πήρε την 4η θέση.

Hugues Aufray -  Dès que le Printemps revient

Σημερινές καταστάσεις (Ανοιξιάτικη βροχή) παλιές αγάπες (the Go-Betweens)

the Go-Betweens - Spring Rain

του φίλου Γιάννη Μπιτσάκου 

Πριν ο Chris Rea κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο,η τότε δισκογραφική εταιρία σκεφτόταν να τον "βαφτίσει" ως Benjamin Santini,πιστεύοντας πως το όνομα θα ήταν περισσότερο ελκυστικό εμπορικά.

Το όνομά του ευτυχώς δεν άλλαξε και ο δίσκος κυκλοφόρησε με τον έξυπνο τίτλο 'Whatever Happened to Benny Santini ?'. Από εκεί και το τραγούδι,για τις...φωτιές της άνοιξης.

Chris Rea - Fires of Spring

the Pretty Things

Made in Britain, Lost in America

Την δεκαετία του '60 τρεις ήταν οι μπάντες που οδήγησαν την Αγγλική ροκ σκηνή. Οι the Beatles, οι the Rolling Stones και οι the Pretty Things. Από τις τρεις η πιο άγρια, επιθετική, επικίνδυνη αλλά και άγνωστη ήταν η τρίτη. Για του λόγου το αληθές δείτε ένα απόσπασμα από live τους. Στα ντραμς ο Skip Allan.

the Pretty Things - Reincarnation (1967)

Το καλοκαίρι του 1999, οι Pretty Things έπαιζαν στο 100Club στην Oxford Street την ίδια εβδομάδα που οι Rolling Stones έπαιζαν σε ένα μεγαλύτερο χώρο στο...Wembley.  "Η εμπορική επιτυχία ποτέ δεν ήταν στην αντζέντα μας." Λέει ο Dick Taylor ιδρυτής και κιθαρίστας των the Pretty Things.
"Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθώ σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου θα είμαι ο κιθαρίστας των Rolling Stones." Ενώ οι Rolling Stones κατέκτησαν την Αμερική, οι Pretty Things έμειναν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μη καταφέρνοντας να έχουν ούτε μία περιοδεία εκεί, και να παραμένουν άγνωστοι πλην μιας χούφτας Αμερικανών συλλεκτών. Αυτή είναι η ιστορία για την καλύτερη Αγγλική μπάντα των '60'ς που δεν είχε ούτε ένα hit στην Αμερική. Αυτή η ανεξήγητη αποτυχία να περιοδεύσουν στην Αμερική τους έκανε να αγνοηθούν εντελώς μέσα στο παλιρροικών διαστάσεων κύμα της έισβολής της Αγγλικής ροκ, όμως αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια.
Για τους Pretty Things, τους πρωτοπόρους σε δύο στυλ, της Αγγλικής ροκ, αυτών που έπαιξαν blues-R&B-rock με ενα δυνατό τρόπο που δεν έχει όμοιο και που απογείωσαν την πειραματική ψυχεδέλεια το δεύτερο μισό της δεκαετίας. Πέραν του τραγουδιστή με τα μακρύτερα μαλλιά, ανάμεσα στους Βρετανούς rockers, πέραν του ντράμερ που έβαλε τα πλαίσια για το μοντέρνο τρελλό ροκ παίξιμο, ακόμα και πριν τον Keith Moon, πέραν της δημιουργίας της πρώτης ροκ όπερας που προηγείτο και το πιο πιθανό, ενέπνευσε το Tommy των Who, αλλά και της πρώτης ζωντανής διαδικτυακής εκπομπής της rock όπερας, με την συμμετοχή του Arthur Brown και του David Gilmour.
To 1960 δεν υπήρχε άλλο γκρουπ, Αμερική ή Αγγλία που να έκανε τόσο τέλεια μουσική, η οποία παρέμεινε άγνωστη στο κοινό και σχεδόν αποκλείστηκε εντελώς από τα βιβλία της μουσικής ιστορίας. Τα μέλη του γκρουπ με τις εκρηκτικές τους προσωπικότητες και την αφοσίωσή τους στην δημιουργία μουσικής "των άκρων" πρέπει σίγουρα να είχαν βεβαιωθεί ότι ποτέ δεν θα γίνονταν stars.
Η φράση "είναι μία πιο ωμή έκδοση των Rolling Stones" είναι η πιο πολυχρησιμοποιημένη για να περιγράψει τους Pretty Things. Και σαφώς η παρομοίωση δεν προέρχεται από την σύγκριση των δύο γκρουπ, αλλά από βαθύτερες μουσικές και όχι μόνο ρίζες. Ο κιθαρίστας των Pretty Things, Dick Taylor, υπήρξε συμμαθητής με τον Mick Jagger και αρχές του '60 άρχισαν να παίζουν R&B για την διασκέδασή τους μόνο, σε ένα γκρουπ που λεγόταν Little Boy Blue & the Blue Boys. Στο Sidcup Art School ο Taylor έκανε γνωριμία με ένα άλλο συμμαθητή του τον Keith Richards. Ο Jagger και ο Richards, ήταν φίλοι από παιδιά, αλλά είχαν χαθεί για πολλά χρόνια και κατά την αντάμωσή τους στο τρένο, διαπίστωσαν ότι είχαν αποκτήσει έναν κοινό φίλο, τον Dick Taylor. Έτσι ο Keith Richards, μπήκε στους Little Boy Blue & the Blue Boys. Ο Taylor συνέχισε να παίζει στο γκρουπ με τους δύο φίλους και συμμαθητές, καθώς το γκρουπ άρχισε να γίνεται πιο σταθερό, αλλάζοντας το όνομά του σε Rolling Stones και προσθέτοντας έναν ακόμα κιθαρίστα ανάμεσά τους τον Brian Jones. Άλλά ένα τέτοιο γκρουπ, όπως τώρα μπορούμε να δούμε καθαρά, δεν θα μπορούσε να "σηκώσει" τρεις κιθαρίστες. Ήταν ο Taylor που αποχώρησε οικειοθελώς από το γκρουπ, παρόλο που θα μπορούσε να μείνει αναλαμβάνοντας το ρόλο του μπασίστα. Όμως ο Taylor έφυγε, πολύ καιρό πριν ξεκινήσει το γκρουπ τις ηχογραφήσεις. Έψαχνε να φτιάξει ένα γκρουπ όπου θα αναλάμβανε τη θέση του lead guitarist και που θα του δινόταν μεγαλύτερος χώρος στη συγγραφή τραγουδιών. Ο τραγουδιστής έμελλε να είναι ο Phil May, ένας συμμαθητής του στο Sidcup Art School, ο οποίος έμοιαζε εμφανισιακά με τον Mick Jagger αλλά είχε πολύ μακρύτερα μαλλιά από αυτόν, ιδιαιτέρως για τα στάνταρ του 1963. Το κίνημα των Blues στην Αγγλία απογειωνόταν αρχές του '60, με την καθοδήγηση παλαιότερων μουσικών, ιδιαιτέρως  του Alexis Korner, ο οποίος είχε αφιερώσει τον εαυτό του όλο στην διατήρηση και στην διάδοση των παραδοσιακών Blues. Ωστόσο οι Pretties, Stones και άλλα νέα γκρουπ είχαν κάτι διαφορετικό στο μυαλό τους. Και το βρήκαν στους Jimmy Reed, Howlin Wolf και Muddy Waters όπως εξομολογήθηκε ο Phil May κάπου 50 χρόνια αργότερα. "Βέβαια" έλεγε ο May "δεν τους σεβαστήκαμε και πολύ", εννοώντας ότι δεν τους αντιγράψαμε, "αλλά στην ουσία παίξαμε πολύ πιο γρήγορα προσθέτοντας μια δόση thrash metal, αφού ήμασταν 18-19 χρονών τότε. Και αυτό φυσικά έκανε τους R&B μουσικούς της εποχής και φανατικούς του Korner να μιλάνε για ασέβεια. Δεν ήταν ασέβεια, αυτά είναι μαλακίες. Απλά πήραμε ότι μας άρεσε και το αξιοποιήσαμε όπως θέλαμε. Ο καθένας θα χόρευε απλά πιο γρήγορα, όπως ήταν τότε και ο ρυθμός της ζωής μας".

Electric Banana - It'll Never Be Me (1969)

Τα γκρουπ που σχηματίζονταν τότε, γύρω στο 1963, όπως οι Yardbirds, Rolling Stones, έλεγε ο May έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικά, να μην παίζουν τα ίδια πράγματα, όπως και εμείς προσέχαμε.
Οι Stones δεν υπήρξαν αμιγές R&B γκρουπ έλεγε ο Taylor, αλλά εμείς ήμασταν ακόμα λιγότερο από αυτούς. Μας άρεσε η ίδια μουσική, αλλά εμείς ήμασταν λίγο πιο πέρα από τον Bo Diddley.
Ωστόσο οι Pretties θα έπαιρναν το όνομά τους από το τραγούδι του Bo Diddley "Pretty Thing", το οποίο έκαναν cover στο πρώτο τους άλμπουμ, μέσα στο οποίο υπάρχουν τουλάχιστον άλλοι τρεις τίτλοι τραγουδιών του Bo Diddley ακόμα. Το γκρουπ βέβαια κάθε άλλο παρά Pretty ήταν για τα τότε δεδομένα. Μάλλον σοκ προκαλούσαν στις εμφανίσεις τους. Όταν η μέση μπάντα της εποχής έπαιζε με εμφάνιση που ταίριαζε στην θεματολογία της μουσικής τους, οι Pretties έπαιζαν με τα ρούχα που φόραγαν και όταν έκαναν πρόβες. Ο Phil May άφησε τα μαλλιά να περάσουν κάτω από τον ώμο του, πράγμα που μόνο κορίτσια έκαναν εκείνα τα χρόνια. Σύντομα ακολούθησαν όλα τα άλλα μέλη αφήνοντας τα μαλλιά τους σχεδόν το ίδιο μακριά. Με την προσθήκη του John Stax στο μπάσο και του Βrian Pendleton στην ρυθμική κιθάρα, ξεκίνησαν να παίζουν και σε λίγο καιρό προσέλκυσαν την προσοχή της Fontana Records. Ο ντράμερ Vivian Prince προστέθηκε στο σχήμα ως απαίτηση της δισκογραφικής για να προσδώσει περισσότερο επαγγελματισμό, αφού είχε παίξει στους Carter Lewis and the Southerners, όπου τότε έπαιζε στα πολύ πρώτα του βήματα κι ο Jimmy Page πριν τους Yardbirds. Αυτός ήταν και η βασική επιρροή του Keith Moon. Ο Phil May τον θυμάται να έρχεται στα jam τους και να στέκεται ακριβώς μπροστά από τα ντραμς. Αλλά και ο ίδιος ο Keith Moon έλεγε αργότερα ότι είχε ειδωλοποιήσει τον Viv. Απλά διαπίστωνε ότι μπορούσε κάποιος να είναι σταρ και ντράμερ ταυτόχρονα. Η τρέλα του κτυπήματος σηματοδοτεί το ντεμπούτο σινγκλ τους "Rosalyn".

Rosalyn (1964)

Το punk blues στο ζενίθ του, αν και ο όρος punk δεν χρησιμοποιείτο εκείνο τον καιρό. Ένα υβρίδιο R&B rock του Bo Diddley επιταχυνόμενο σε σημείο αναρχίας. Στην άλλη πλευρά το "Big Boss Man" cover από τον Jimmy Reed. Το single που ακολουθεί "Don't Bring Me Down" ήταν άλλο ένα R&B rock κομμάτι με garage στοιχεία, πολύ ελκυστικό ρυθμό και την φωνή του Phil May στην πιο λάγνα εκδοχή της. Έγινε νο 10 στην Αγγλία και οι Pretty Things σταρς έστω και για λίγο με την δισκογραφική Fontana να τους προσφέρει στούντιο για το 1ο τους ομώνυμο LP. Σε αυτό με τραγούδια διασκευές από τον Bo Diddley, Chuck Berry και Jimmy Reed αλλά και δικά τους, στο σύνολό του ήταν Αγγλικό R&B στην πιο θορυβώδη εκδοχή του, που έκανε την μπάντα τον καλύτερο λευκό εκπρόσωπο του Bo Diddley. Και όπως έλεγε ο Phil May "παίξαμε το "Roadrunner" και το κάναμε δικό μας κομμάτι, εντελώς αλλιώτικο από αυτό του Bo". Το άλμπουμ μπήκε στα Αγγλικά top ten αλλά δεν ήταν τυχερό να είναι παραγωγός η εταιρεία Fontana. "Ο εκπρόσωπος της εταιρείας" λέει ο Phil May "μετά από 20 λεπτά τηλεφώνησε στον Bobby Graham (που είχε παίξει ντραμς στους Kinks για το "You Really Got Me" και του είπε ανάλαβε εσύ εγώ δεν μένω ούτε λεπτό παραπάνω με αυτά τα ζώα". "Δεν είχαμε κάνει ποτέ ηχογράφηση και τα μικρόφωνα "έσπαγαν", οι μηχανικοί απειλούσαν ότι θα φύγουν. Έλεγαν ότι ήμασταν μη συνεργάσιμοι στην ουσία βέβαια δεν ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε. Στο τέλος τοποθέτησαν μικρόφωνα μπροστά από τον καθένα μας και παίξαμε όπως κάναμε στη σκηνή κάθε βράδυ". Κατά τη διάρκεια του 1965 και αρχές 1966 δημιούργησαν κλασσικά hit, που έγιναν μικρά Αγγλικά hit ενώ άξιζαν πολύ περισσότερο. To "Midnight to Six Man" ήταν ένα από τα καλύτερα hit που δεν ανήκε στην δεκαετία του '60 με το "κοφτό" και φθίνον riff, αλλά και το πιάνο/όργανο ευγενική παραχώρηση του Nicky Hopkins. Το "Come See Me" έχει άλλο ένα "καταστροφικό" riff στο μπάσο του John Stax αυτή τη φορά. Οι άλλες πλευρές των single περιλαμβάνουν τα "Can't Stand the Pain" με την προ-ψυχεδελική αύρα της κιθάρας και το "L.S.D." συντομογραφία του λατινικού (Libre, Solidi, Denari) σχετικό με τα χρήματα (αν και η έννοια μοιάζει να είναι διφορούμενη). Στα μέσα του '65 κάνουν μια γκάφα διασκευάζοντας το "Cry to Me" του Solomon Burke, πράγμα που ήδη έχουν κάνει οι Rolling Stones τον ίδιο καιρό για ένα κομμάτι στο άλμπουμ τους. Πάντα προσπαθούσαν να αποφύγουν μια τέτοια σύμπτωση αλλά συνέβη τυχαία. Και ήταν τότε που άρχισε η εμπορική κατρακύλα του γκρουπ. Αυτοί που αποκαλούν τους Pretty Things σαν junior Rolling Stones παραβλέπουν την διαφορετικότητά τους, που όχι μόνο τους θέτει μακριά από τους Stones αλλά αποδεικνύει ότι ήταν ικανοί για περισσότερα πράγματα από το να παίζουν R&B rock. Δεν επισημαίνεται συχνά ότι ο κιθαρίστας των Pretty Things, Dick Taylor, εκτός του να παίζει ηλεκτρική κιθάρα σαν ένας πιο αυθόρμητος Keith Richards κάνει αποτελεσματικά εναλλαγές με ακουστική κιθάρα που καμιά φορά εισέρχεται στα εδάφη της folk/rock, όπως για παράδειγμα στο "Honey I Need" και στο πιο folk "London Town". Επίσης άγνωστο είναι για πολλούς ότι οι Pretty Things έπαιξαν τραγούδια που γράφτηκαν από άγνωστους στο κοινό δημιουργούς οι οποίοι δεν είχαν σχέση με την R&B σκηνή. Παράδειγμα το "Don't Bring Me Down" από τον πολύ λίγο γνωστό τραγουδιστή Johnny Dee, το "You'll Never Do It Baby" από το άγνωστο R&B γκρουπ Cops & Robbers, το "Come See Me" από τον soul J.J.Jackson ενώ το "You Don't Believe Me" πρώτο τραγούδι στο 2ο LP τους από τον τότε session μουσικό Jimmy Page. Η μουσική τους δύναμη είναι εύκολο να εκτιμηθεί σήμερα, αλλά το σοκ και ο θυμός που "έβγαιναν" στα live τους δεν μπορούν να γίνουν τόσο εύκολα αντιληπτά. "Αφήναμε τα riff να διαρκούν για ώρες, όπως στο "Hey Mama" θυμάται ο Taylor. Ο George Gallacher των Σκοτσέζων the Poets, είδε σε live τους Pretties πρώτη φορά τυχαία και έλεγε: "Ήταν το καλύτερο live γκρουπ που είχα ποτέ μου ακούσει πριν αλλά και από τότε και μετά.Έμεινα εμβρόντητος μεταφορικά και κυριολεκτικά. Έκαναν τα ίδια πράγματα που κάναμε και εμείς στα blues αλλά Χριστέ μου! Το παίξιμό τους και η δύναμη που έβαζαν σε αυτό ήταν πραγματικά ασύγκριτη".

Roadrunner (1964)

Ο ηλεκτρισμός θυμάται ο Phil May ξεχυνόταν στο κοινό και είχε μια διάδραση τέτοια που για πρώτη φορά σε συναυλία η αστυνομία δεν είχε τον τρόπο να ελέγξει. Οι αξιοπρεπείς πωλήσεις που έκαναν αλλά και οι πολλές live εμφανίσεις τους δεν εμπόδισαν την άρνηση του να σερβιριστούν στις pub ή να καταλύσουν σε ξενοδοχεία λόγω της υπερβολικά μακριάς κόμης τους." Όταν βλέπει κανείς τις παλιές μας φωτογραφίες, φαινόμαστε τόσο ακραίοι" θυμάται ο May. "Κάθε βράδυ έπρεπε να εμπλακούμε σε καυγά. Δεν μπορώ να το συγκρίνω με μια σημερινή εικόνα παρά (λέει γελώντας) να έχεις έξω το πουλί σου και να μπεις σε μια pub για να συγκρίνεις πως μας αντιμετώπιζαν τότε".
Οι Pretties έμειναν στην ιστορία και για τα μνημειώδη πάρτυ τους στην κατοικία τους στην 13 Chester Street, όπου για κάποιο διάστημα έμενε και ο Brian Jones των Rolling Stones. Η περιοδεία τους στην Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία ξεσήκωσε τεράστιο κύμα αγανάκτησης από τα μέσα της εποχής με συνέπεια να γίνουν απαγορευτικοί στην Νέα Ζηλανδία, περισσότερο για την φήμη του Viv Prince, που περιέγραφαν ότι μέθαγε τόσο άσχημα στις συναυλίες ώστε άναβε φωτιές στη σκηνή.
Όπως ανακαλεί ο May, ο Viv αρνιόταν να παίξει αν η pub που πήγαινε δεν τον σέρβιρε μπύρα. Στην σύντομη καριέρα του ο Viv αναμφίβολα έβαλε ένα σημείο αναφοράς που μόνο ο θρυλικός Keith Moon έφτασε. Ειρωνία είναι ότι ο Viv είχε αντικαταστήσει τον Keith Moon στους Who για δυο εβδομάδες που ήταν άρρωστος. Για την υπόλοιπη δεκαετία του '60, γύριζε σε μπάντες άγνωστες (μέσα σε αυτές μία με τον πρώην των Moody Blues και μελλοντικό κιθαρίστα των Wings Denny Laine). Το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του τον έκανε να καταφέρει να απομακρυνθεί από τους Hell's Angels για μη παραδεκτή συμπεριφορά!!! Από το 2005 ζει στην Πορτογαλία και εκτρέφει Γερμανικούς ποιμενικούς. Οι υπόλοιποι στο μεταξύ είχαν βγάλει το 2ο άλμπουμ Get the Picture? στα τέλη του 1965.

You Don't Believe Me (1965)

Αν όχι και τόσο συνεπής όσο ο 1ος, έδειξε τους Pretties να απορροφούν soul και folk επιρροές αλλά και να γράφουν περισσότερα δικά τους κομμάτια. Στα ντραμς ήταν session μουσικοί, ιδιαιτέρως ο Mitch Mitchell (Jimmy Hendrix Experience) και ο 17χρονος Skip Alan, ο οποίος όπως λέει ο May ταίριαζε περισσότερο στο προφίλ του γκρουπ. Οι Pretties ήταν ακόμα ένα επιτυχημένο γκρουπ στην Αγγλία και στην Ευρώπη. Ιδιαιτέρως η Ολλανδία τους είχε ως την κορυφαία μπάντα, ενώ Ολλανδικά γκρουπ επηρεάζονταν μόνο από αυτούς με γνωστότερο τους Outsiders μία από τις καλύτερες μπάντες Ευρωπαικής χώρας με μη Αγγλική γλώσσα. Βέβαια ακόμα οι Pretties ήταν παντελώς άγνωστοι στην Αμερική. Ενώ λοιπόν οι Stones, οι Yardbirds, οι Animals και άλλα μεγάλα Αγγλικά γκρουπ ξεχύθηκαν καταιγιστικά στις Ηνωμένες πολιτείες, παρέμεινε το μεγάλο μυστήριο για αρκετές δεκαετίες, πως ένα τόσο καλό γκρουπ δεν έκανε προσπάθεια να εισβάλει στην Αμερική. Έπρεπε να είναι κάποιος πολύ αφοσιωμένος οπαδός τους για να βρει κάποιο δίσκο τους στην Αμερική. Πάντως κάποια Αμερικανικά γκρουπ έβγαζαν διασκευές των Pretty Things (the Montells "Don't Bring Me Down") όπως και οι Brogues με κιθαρίστα τον, μετέπειτα στους Quicksilver Messenger Service, Gary Duncan, που το "Don't Shoot Me Down" στηρίχθηκε πάνω στο "Mama, Keep Your Big Mouth Shut" των Pretties. O Duncan είχε για καλύτερο του τραγουδιστή τον Phil May, ενώ πάντα έλεγε ότι οι Pretty Things ήταν πολύ καλύτεροι των Rolling Stones.
Ο May παραδέχεται ότι το να μην επικεντρωθούν στην Αμερική ήταν μια ηλίθια απόφαση του συμπαραγωγού Bryan Morrison. Βέβαια πριν καν κυκλοφορήσει ένας δίσκος τους είχε απαγορευτεί για ένα στίχο "laid her on the ground" που στην αρχή του έβαζαν μπιπ, αλλά μετά σταμάτησαν πια να παίζουν το κομμάτι. "Αν είχαμε στην Αμερική την επιτυχία που είχαμε στην Ευρώπη, πιστεύω ότι όλα θα είχαν τελειώσει μέσα σε 3-4 χρόνια" εξομολογείται ο Phil May. Ο Taylor από την άλλη είναι λιγότερο ασαφής λέγοντας ότι απλά θα έπρεπε να είχαν πάει άμεσα χωρίς δεύτερη σκέψη.
"Έπρεπε να γράψουμε μόνοι μας" ανακαλεί ο May. "Δεν θα είχαμε πολύ ζωή μπροστά μας σαν γκρουπ περιμένοντας από τρίτους ανθρώπους να γράφουν τραγούδια για εμάς. Προσωπικά μισούσα το να γράφω τραγούδια". Όμως ο May και ο Taylor ήδη είχαν στο ενεργητικό τους δουλειές όπως το "Midnight to Six Man", όπως και σε κάθε κομμάτι του 3ου LP Emotions. Κατά τα άλλα ο Brian Pendleton απλά πήδηξε από το τραίνο και ο John Stax εγκατέλειψε κάπου στις ηχογραφήσεις του  Emotions. Αντικαταστάθηκαν από τους πολυοργανίστα Wally Waller και τον keyboard player John Povey, οι οποίοι και ευθύνονται για την στροφή του γκρουπ από την R&B στην ψυχεδέλεια. Το Emotions είναι ένα σημείο αντιπαράθεσης μεταξύ και των μελών του γκρουπ αλλά και των θαυμαστών τους. Οι May και Taylor με τον Waller να βοηθάει, πάνε για πρώτη φορά μακριά από την R&B σε πιο ποπ κατεύθυνση με υπαινιγμούς folk αλλά και ψυχεδέλειας. To βιαστικά παιγμένο "Death of a Socialite", ο ύμνος "My Time" αλλά και το ευαίσθητο και τρυφερό "The Sun".

the Sun (1967)

Όμως σε αυτό το LP προστέθηκαν πάνω από την ηχογράφηση άλλα πνευστά και έγχορδα, που αν ήταν σποραδικά ενίσχυαν το κομμάτι ή αντίθετα αν ήταν πιο πολύ μέσα στο κομμάτι το άλλαζαν τελείως. Αυτό ήταν και ένα λάθος που έγινε και που θα έκανε το γκρουπ να το αρχίσει από την αρχή, αλλά αυτό θα σήμαινε περισσότερο χρόνο στο συμβόλαιό τους πράγμα που δεν ήθελαν. Με αυτό το LP τέλειωσε και η συνεργασία τους με την δισκογραφική Fontana. Ο Taylor μας λέει "οι άνθρωποι της δισκογραφικής αντιλήφθηκαν ότι η αξία μας ήταν όχι στην μουσικότητα ακριβώς. Ήταν φανερό πως ήμασταν μια ωμή, άγρια παρέα γεμάτη ενέργεια. Ο Bobby Graham που μας ανέλαβε μετά κατάλαβε ποιός ήταν ο καλύτερος τρόπος να μας εκμεταλευτεί. Ο παραγωγός του Emotions δεν πρέπει να κατάλαβε ποιοί πραγματικά ήμασταν. Το άλμπουμ ήταν μια μεταβατική δουλειά. Προσωπικά μου άρεσαν ορισμένα κομμάτια αν και θα ήθελα να βάλω μέσα πολύ περισσότερη κιθάρα. Έπρεπε να εξερευνήσουμε το χώρο για να πάμε και κάπου αλλού".
Βέβαια για να ανταπεξέλθουν στα έξοδά τους, όταν οι δίσκοι τους δεν πούλαγαν έφτιαχναν soundtracks. Αυτό τους επέτρεψε να βγάλουν μερικά πολύ ωραία θέματα που δεν ήταν υποτίθεται τόσο δυνατά για τα άλμπουμ τους. Τα καλύτερα από αυτά βγήκαν για το παράξενο άλμπουμ τους των '60'ς Electric Banana. Το όνομα αυτό χρησιμοποιούσαν για να κρύψουν την πραγματική τους ταυτότητα. Έβγαλαν αυτό το άλμπουμ αλλά και ακόμα τέσσερα για την De Wolfe Music Library, μια εταιρεία που υπήρξε ο αρχικός κρίκος σε αυτό που αργότερα θα έμενε ως Library Music. Η μουσική τους από αυτές τις παραγωγές έντυσε πολλά έργα τρόμου αλλά και σοφτ-πορνό της εποχής.

Alexander (1969)

Μια ακόμα άγνωστη πτυχή της ιστορίας τους είναι η παράξενη παραγωγή με τους Pretties (εκτός του May) να κάνουν την back band στον άγνωστο εκκεντρικό και εκατομμυριούχο Γάλλο τραγουδιστή Phillipe DeBarges. Όπως θυμάται ο May "Ο Wally (Waller) μαζί μου έγραψε μερικά τραγούδια γι'αυτόν τον εκατομμυριούχο". Αυτά τα ποπ/ψυχεδελικά κομμάτια ποτέ δεν κυκλοφόρησαν ως τραγούδια των Pretty Things. Με την EMI έβγαλαν ένα single "Defecting Grey"/"Mr. Evasion" που είχε κυκλοφορήσει αρχικά τέλη του '67. Tο πρώτο έμοιαζε να προέρχεται από τελείως διαφορετική μπάντα από ότι δηλαδή είχαν μέχρι τότε βγάλει, ο May ακούγεται σαν άλλος τραγουδιστής, το κομμάτι είναι γεμάτο ψυχεδέλεια, αρμονίες στα φωνητικά, keyboards εκπληκτικά, σιτάρ και εισαγωγή με βαρύγδουπο μπάσο (σαν να πέφτει στο πάτωμα). Η ενορχήστρωση και οι ονειρικοί στίχοι μοιάζουν πολύ με την ψυχεδελική ποπ που έπαιζαν κι οι Pink Floyd το 1967, όταν το γκρουπ βρισκόταν υπό την ηγεσία του "mad genious" Syd Barrett.

Defecting Grey (1967)

Βέβαια η ομοιότητα δεν ήταν εντελώς συμπτωματική, αφού υπήρχε κοινός παραγωγός ο Norman Smith, ο οποίος είχε κάνει τον μηχανικό ήχου στους περισσότερους δίσκους των Beatles από τέλη του '65 πριν στραφεί στην παραγωγή. Ωστόσο ενώ συνέχιζαν με τον Smith να δουλεύουν το επόμενο single "Talkin' About the Good Times"/"Walking Through My Dreams", δούλευαν επίσης ένα μεγάλο θέμα που δεν θα μπορούσε να χωρέσει σε 45άρι. Αυτό ήταν το S.F. Sorrow, για τους περισσότερους ιστορικούς της μουσικής η πρώτη ροκ όπερα βασισμένη σε μια μικρή ιστορία από τον Phil May. Όταν αυτή η τρομερή παραγωγή ολοκληρωνόταν ήταν που ο Twink Alder πήρε την θέση του Skip Alan στα ντραμς. Η ιστορία της όπερας είναι η ζωή του S.F. Sorrow από την γέννησή του τον πρώτο του έρωτα, την κατάταξή του στο στρατό, την απώλεια της αθωότητας και της ελπίδας, τα γεράματα, τον θάνατο. Μέχρι τότε υπήρχαν κάποια ασαφή concept rock άλμπουμς, πασίγνωστα (Beatles - Sgt. Pepper) έως πολύ άγνωστα (Nirvana - the Story of Simon Simopath).

S.F. Sorrow is Born (1968)

Το S.F. Sorrow ήταν επίσης ασαφές, αλλά ήταν η πρώτη ροκ όπερα που αποτελεσματικά ακολούθησε την ιστορία από την αρχή έως το τέλος της. "Θα την ονόμαζα "Cutting Up Sergeant Time", που βασιζόταν στην ιστορία κάποιου, στον Α'Παγκόσμιο Πόλεμο, που βρισκόταν στα χαρακώματα" θυμάται ο May. Ξεκίνησα από την γέννησή του και συνέχισα με τα διάφορα γεγονότα στην ζωή του. Μας πήρε κάπου 14 μήνες για να το φέρουμε εις πέρας". Ο May επίσης δίνει τα credits που αρμόζουν στον Norman Smith, τον παραγωγό τους, που κατάλαβε ότι ο καλύτερος τρόπος να δουλέψει κανείς με τους Pretty Things ήταν να βρίσκεται μαζί τους συνέχεια. Ο έπαινος για τον Norman Smith έρχεται σε αντίθεση με την γνώμη των Pink Floyd για αυτόν, που έλεγαν ότι ήταν τόσο απόμακρος που μετά από τα πρώτα άλμπουμ τους σταμάτησαν τη συνεργασία μαζί του. "Ήταν τόσο εγωιστής ο Roger(Waters)" λέει ο May. "Θα ξεφορτωνόταν οποιονδήποτε προσπαθούσε να προσθέσει κάτι στους Pink Floyd, το επόμενο κιόλας λεπτό. Τους ήθελε μόνο για τον εαυτό του. Και ήταν πολύ δυναμικός τύπος. Τον σέβομαι, έχει κάνει πολλά σπουδαία πράγματα, αλλά ήθελε να έχει όλο τον έλεγχο. Και ο Norman (Smith) δεν ήταν μέσα σε όλο αυτό". Ο Taylor επισημαίνει ότι η μεταφορά της μουσικής τους από την R&B στην ψυχεδέλεια δεν ήταν τόσο ξαφνική όσο φαινόταν από τις ηχογραφήσεις, καθώς το γκρουπ είχε ασχοληθεί με διαφορετικά είδη. To γκρουπ επηρεάστηκε από πολλά διαφορετικά είδη, ο ίδιος δηλώνει για παράδειγμα ότι ήταν επηρεασμένος από τους Doors, τον Sun Ra, τον John Coltrane και τον Captain Beefheart, ενώ σημειώνει ότι άκουγε τους the Fifth Dimension και το Forever Changes των Love, καθώς το S.F. Sorrow έπαιρνε σχήμα. Παραδέχεται ακόμα ότι στο κομμάτι "Ballon Burning" αντέγραψε μέρος του riff από το "A House Is Not a Motel" των Love. Το S.F. Sorrow βγήκε στην Αγγλία στα τέλη του 1968. Μια ακόμα πιο φημισμένη rock όπερα βγήκε στα μέσα του 1969. Φιλονικίες στο κατά πόσο οι Who επηρεάστηκαν από το S.F. Sorrow στη δημιουργία του Tommy, ίσως και ποτέ να μην επιλυθούν μέσα στην διάρκεια ζωής των Pretty Things. Περιπλέκοντας ακόμα περισσότερο την σύγκριση, ΄να πούμε για την ατυχή καθυστέρηση  του S.F. Sorrow στην Αμερική, που έκανε την εμφάνισή του μερικούς μήνες μετά το Tommy. Τότε απορρίφθηκε από ορισμένους κριτικούς σαν απομίμηση του Tommy, αν και γνώριζαν ότι στην Αγγλία είχε βγει μισό χρόνο πριν το Tommy. Το S.F. Sorrow δεν ήταν τόσο μελωδικό και σίγουρα όχι τόσο εμπορικό. Αναμφίβολα όμως ήταν πρώτο. Ατυχώς δεν παίχτηκε ποτέ ολόκληρο το 1960 σε live. Ο May δεν κρύβει την δυσφορία του για τον Pete Townshend, που μετέπειτα είπε ότι ποτέ δεν είχε ακούσει το 1960 για S.F.Sorrow, άποψη που επισκιάζεται από την ομοιότητα στο άνοιγμα με ακουστική κιθάρα του "Old Man Going" στο S.F. Sorrow με την ακουστική κιθάρα που συνοδεύει το "Pinball Wizard". Ο Pete Townshend βέβαια είχε πει τότε ότι το S.F. Sorrow υπήρξε η βασική επιρροή για το Tommy. O Taylor αμέσως μετά το S.F. Sorrow, πάνω στην πιο δημιουργική περίοδο του γκρουπ, αφήνει τους Pretties για να δοκιμάσει αλλού τις δυνάμεις του. Η θέση του δεν θα καλυπτόταν εύκολα. Στο τελικό τους, για το '60, άλμπουμ Parachute, αρχίζουν την στροφή σε πιο progressive/rock κατεύθυνση. Ο Twink Alder αντικαθιστά τον Skip Alan και τη θέση του Taylor παίρνει ο Victor Unitt, καθιστώντας τον Phil May το μόνο original μέλος του γκρουπ.

Parachute (1969)

Το Parachute γίνεται από το περιοδικό Rolling Stone άλμπουμ της χρονιάς, παρόλα αυτά όμως οι πωλήσεις δεν συμβαδίζουν και αποτέλεσμα είναι το γκρουπ να διαλυθεί προσωρινά στις αρχές του '70, όμως επανενώνεται γρήγορα και συνεχίζει, ενώ μπαίνει στο γκρουπ κι ο κιθαρίστας Peter Tolson.
Ακολουθεί το έκτο LP τους Freeway Madness το 1972, δεύτερο LP χωρίς τον Taylor και σε παραγωγή του μπασίστα Wally Waller, με αξιόλογα τραγούδια.

Love is Good (1972)

Το 1974 ο μάνατζερ των Led Zeppelin, Peter Grant αναλαμβάνει τους Pretties και επιτέλους επιχειρούν να παίξουν και στην Αμερική, όπου σημειώνουν πολύ χαμηλή επιτυχία στα charts με τους δίσκους Silk Torpedo και Savage Eye.

Dream/Joey (1974)

My Song (1976)

Μέχρι εδώ οι Pretties είναι ένα μέτριο hard/rock γκρουπ του '70 με την μεγαλύτερη ιστορία και ρεπερτόριο από όλα τα υπόλοιπα. "Ήταν πολύ παράξενο" θυμάται ο May. "Να είμαστε γνωστοί για τις νέες μας δουλειές, χωρίς να είναι γνωστή η προηγούμενη δουλειά μας στον κόσμο". Ο May θα αφήσει το γκρουπ το 1976 και μερικούς μήνες αργότερα οι Pretty Things θα διαλυθούν. Οι φανατικοί οπαδοί του γκρουπ, ανά τον κόσμο συνέχισαν να ψάχνουν τις παλιές δουλειές των Pretties ιδιαίτερα από τότε που ο David Bowie διασκεύασε δύο από τα κομμάτια τους τα "Rosalyn" και "Don't Bring Me Down" για τον δίσκο του Pin-Ups. "Ανακάλυψα" λέει ο May,  "ότι η μητέρα του Johnny Rotten υπήρξε φανατική θαυμάστριά μας και έπαιρνε τον μικρό Johnny μαζί της από τα 12 χρόνια του να παρακολουθεί όλα μας τα live". Για τα επόμενα χρόνια οι Pretty Things σποραδικά βρίσκονταν (May και Taylor, ο οποίος δεν έκανε και πολλά αφότου άφησε τους Pretties, αν εξαιρέσουμε την παραγωγή του πρώτου δίσκου των Hawkwind) για να παίξουν σε φεστιβάλ και events. Όπως λέει ο May, αν μπορούσε να παίξει κάποιος από εμάς, έπαιζε, δεν προγραμματίζαμε τίποτα. Στα τέλη της δεκαετίας του '90, το line up του 1967 May, Taylor, Waller, Povey και Alan ξαναμαζεύονται με επιπλέον τον κιθαρίστα Frankie Holland. Επανέκδοσαν όλα τα άλμπουμ τους του 1960 και αρκετά του 1970, με ιστορικής σημασίας σημειώσεις για όλα τους τα τραγούδια. Το S.F. Sorrow δεν άργησε να κερδίσει τον τίτλο, ως ένα από τα 5 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών από τον Genesis P-Orridge, προς μεγάλη έκπληξη των περισσοτέρων κριτικών. Ένα νέο άλμπουμ το  ... Rage Before Beauty, τουλάχιστον μια εικοσαετία πριν στην προσμονή, είδε τελικά το φως το 1999.

Passion of Love (1999)

Και τον Σεπτέμβριο του 1998 οι Pretties μαζεύτηκαν στο Abbey Road για να παρουσιάσουν το S.F. Sorrow στην ολότητά του live με κάλυψη ζωντανά μέσω διαδικτύου, με την περιγραφή για το κάθε κομμάτι της όπερας να γίνεται από τον Arthur Brown (the Lord of Hellfire), και τον David Gilmour των Pink Floyd σαν guest guitar.

S.F. Sorrow (1998)

Και ο Gilmour ασφαλώς γνωρίζει πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ ενός cult καλλιτέχνη και ενός διεθνούς σούπερσταρ. Εξάλλου κι αυτός υπήρξε ένας άγνωστος κιθαρίστας από το Κέμπριτζ που δεν είχε παίξει πριν για κάποιο άλμπουμ και προτάθηκε να αντικαταστήσει τον Syd Barrett στους Pink Floyd, σε μια περίοδο που Pink Floyd και Pretty Things έφταναν στην πιο ψηλή κορυφή της ψυχεδέλειας στο Abbey Road με τον Norman Smith κοινό παραγωγό. "O Gilmour" λέει ο Phil May, "εκτιμάει άλλους μουσικούς που ξέρει ότι με λίγη τύχη θα μπορούσαν να είναι εκεί που βρέθηκε αυτός. ...Σαν τους Pretty Things".

Επιπλέον δισκογραφικές τους δουλειές:

                                                                    Balboa Island (2007)                                    

                 

                                                            The Sweet Pretty Things (2015) 

    

“The Beatles were cute, The Stones were students, but The Pretty Things were just plain frightening!” – John Peel

“The most exciting rock ‘n’ roll band of the last 50 years who are still on the road today” – Jack White, The White Stripes

“The Sweet Pretty Things” – Bob Dylan

 “Phil May is GOD!!” -entry in David Bowie’s Telephone Book

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

🎸🎼🎹ELOY🎹🎼🎸

Progressive Art

Δημιουργήθηκαν το 1969 από τον Frank Bornemann. Το όνομά τους προήλθε από το βιβλίο του Herbert George "H. G." Wells "Η Μηχανή του Χρόνου". Σε αυτό το βιβλίο περιγράφεται το ανθρώπινο είδος γύρω στα 800.000 χρόνια μπροστά στο μέλλον, με το όνομα Eloy. Επίσης περιγράφεται το ξεκίνημα μίας νέας αρχής για την ανθρωπότητα με την βοήθεια ενός ταξιδιώτη του χρόνου. Ο ιδρυτής τους Frank Bornemann έλεγε ότι βασιζόμενος στο βιβλίο του Wells έδωσε το όνομα στο συγκρότημά του, δικαιολογώντας το ως εξής: Οι Γερμανικές ροκ μπάντες τέλη του '60 έπαιζαν cover, αντί να κάνουν δικά τους πράγματα. Το να βγει δίσκος ήταν κάτι το εξαιρετικά σπάνιο και γενικότερα τα Γερμανικά γκρουπ θεωρούνταν ως second class. O Bornemann λοιπόν οραματίστηκε ένα νέο ξεκίνημα, όπως οι Eloy στην "Μηχανή του Χρόνου" με εντελώς δικές τους συνθέσεις. Και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε απολύτως. Cult κοινό από όλο τον κόσμο. Ξεκινάμε λοιπόν σήμερα ένα αφιέρωμα στο δυναμικό αυτό γκρουπ. Στη συνέχεια με τα τραγούδια τους θα ξετυλίγεται σιγά-σιγά και η ιστορία τους. 

Από τον Θανάση Μέρμηγκα

Μικρές ιστορίες - Κατάθεση ΨΥΧΗΣ

Το καλοκαίρι του '83 - στα μέσα της εφηβείας μου - άκουγα έναν πειρατικό σταθμό να βάζει συχνά πυκνά ένα συγκεκριμένο γκρουπάκι, με παράξενη - για μένα τότε - μουσική ."ELOY", λέει το 'λεγαν, κι άρχιζε σιγά σιγά να μου κάνει κάποια αίσθηση. Τον χειμώνα του '85, ένας φίλος μού δάνεισε μια κασέτα που είχε πάλι αυτά τα τραγούδια.Την άκουγα συνέχεια και φυσικά την αντέγραψα.Το ερχόμενο καλοκαίρι - πρώτη φορά μόνος μου διακοπές - πήγα στην Κω. Εκεί στο καφενεδάκι του camping, μαντέψτε τι έπαιζε μέρα-νύχτα ! Ναι, καλά το καταλάβατε ! Και τον Οκτώβρη - φοιτητής πια - ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασα στην Θεσσαλονίκη. Η σχέση ήταν πλέον καρμική ! Έτσι γνώρισα την μπάντα αυτή κι είμαι από τότε ...φαν. Για πάντα !
Κι έτσι ξεκινά το αφιέρωμά μας: ELOY, "Power And The Passion",1975.
Το παρακάτω τραγούδι είναι ...τυχαίο: ολόκληρος ο δίσκος καταπίνεται σαν λουκούμι !
Κι αν προσέξατε κάποια ομοιότητα στον τίτλο του τραγουδιού και στο όνομα της σελίδας μας....Μπράβο σας ! Ναι ! Αυτό είναι... Δεν κάνατε λάθος !!!...

Eloy - Love Over Six Centuries

Οι Eloy δημιουργήθηκαν στο Ανόβερο της Γερμανίας το 1969 από τον Frank Bornemann, και στα πενήντα σχεδόν χρόνια της ύπαρξής τους υπέστησαν πολλές αλλαγές στη σύνθεσή τους, εξαιρουμένου του ιδρυτή τους. Το 1970 κι αφού κέρδισαν το πρώτο βραβείο σε έναν μουσικό διαγωνισμό, κυκλοφορούν τα πρώτα τους single, "Walk Alone" και ''Daybreak''. Λίγο αργότερα κάνουν ντεμπούτο στη μουσική σκηνή με τη κυκλοφορία του άλμπουμ ''ELOY'' (1971), ενός δίσκου επηρεασμένου κατά πολύ από τις πολιτικές απόψεις του -τότε - τραγουδιστή τους. Τα μέλη της μπάντας για το πρώτο άλμπουμ ήταν: Frank Bornemann (guitar), Erich Schriever (lead vocals, keyboards), Manfred Wieczorke (guitar, vocals), Helmuth Draht (drums) και Wolfgang Stocker (bass). Ο ήχος τους εδώ είναι ωμός, ακατέργαστος, βίαιος. Επηρεασμένος μεν από το prog της εποχής, αρκετά μακριά δε από την κατοπινή του πορεία. Το εξώφυλλο όμως υπήρξε το πιο αξιοθαύμαστο, ίσως, στην δισκογραφική τους καριέρα, παριστάνοντας έναν ...σκουπιδοτενεκέ, με καπάκι (3D) που ανοιγόκλεινε !

Eloy - Today

Eloy - Daybreak

Αμέσως μετά τη κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, ο Erich αποχωρεί από τη μπάντα και μαζί του φεύγει και ο ντράμερ Ηelmut Draht ο οποίος αντικαθίσταται από το Fritz Randow. Το 1972 οι Eloy υπογράφουν συμβόλαιο με την ΕΜΙ Ηarvest, κάτι πολύ σπάνιο για γερμανικό γκρουπ την εποχή εκείνη, και λίγο αργότερα (1973) κυκλοφορούν το δεύτερο τους άλμπουμ -το heavy progressive- ''INSIDE'' με τον Frank Bornemann να έχει αναλάβει πλέον τα φωνητικά - και τον απόλυτο, ηγετικό ρόλο - της μπάντας.
Το ''Future City'' γίνεται επιτυχία και να καταλαμβάνει μια θέση στα ''top 10'' πολλών αμερικάνικων ραδιοφωνικών σταθμών. Το έπος τους άλμπουμ είναι το κομμάτι που καταλαμβάνει όλη την Α' πλευρά: το αριστούργημα " Land of No Body". Το ομώνυμο τραγούδι είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό, σηματοδοτώντας τον κατοπινό τους ήχο και ύφος.

Eloy - Inside

Eloy - Future City

Συνεχίζοντας στο ίδιο στυλ, κυκλοφορούν ένα χρόνο αργότερα (1974), το ''FLOATING'', με τον Luitjen Jansen να αντικαθιστά τον Wolfgang Stocker στο μπάσο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το άλμπουμ ηχογραφείται τις νυχτερινές ώρες μιας και τα πρωινά ηχογραφούσαν οι Scorpions, στο ίδιο στούντιο,το ''Fly to the Rainbow', του οποίου παραγωγός δεν ήταν άλλος από τον Frank Bornemann ! Το 15λεπτο ''The Light From The Deep Darkness'' γίνεται ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των fans μέχρι και σήμερα. Το πιο "εγκεφαλικό" και ψαγμένο, μουσικά και στιχουργικά, κομμάτι το δίσκου είναι ίσως το "Plastic Girl". Έτσι κλείνει κατά κάποιον τρόπο η πρώιμη περίοδός τους, πριν την λεγόμενη "χρυσή εποχή" της μπάντας (1975 - '79).

Eloy - Plastic Girl

Eloy - The Light From the Deep Darkness

Το 1975 ο Frank υιοθετεί την ιδέα ενός ''concept'' άλμπουμ το οποίο παίρνει τελικά σάρκα και οστά υπό την επωνυμία ''POWER AND THE PASSION'', μια ρομαντική ιστορία η οποία εκτυλίσσεται στο μακρινό παρελθόν και συγκεκριμένα στη Γαλλία, 6 αιώνες σχεδόν πίσω. Ο Jamie, ο γιος ενός επιστήμονα, βρίσκεται ξαφνικά στο Παρίσι, το έτος 1358, όπου συναντά την Jeanne... 
Ο Wieczorke αναλαμβάνει αποκλειστικά όλα τα πλήκτρα, ενώ σαν δεύτερος κιθαρίστας μπαίνει στο γκρουπ ο Detlev Schwaar. Ο δίσκος σημειώνει ικανοποιητικές πωλήσεις κι αυξάνει κατακόρυφα τους λάτρεις της μπάντας, όχι μόνο στη Γερμανία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, μεταξύ άλλων και της Ελλάδας, όπου παραμένει ακόμη ίσως το πιο δημοφιλές άλμπουμ των Eloy.

Eloy - Mutiny

Eloy - Introduction

του φίλου Δημήτρη Μπουντούρη

Βαδίζοντας σε γνωστά μονοπάτια θα σας αφιερώσω το ''ταξίδι στο 1358'' του γιού του επιστήμονα Jamie στο πολύβουο Παρίσι από το 4ο lp των αγαπημένων ELOY.

Eloy - Journey Into 1358

Από τον Θανάση Μέρμηγκα

Παρά την καλή πορεία του "Power and the Passion",oι διαφωνίες μεταξύ των μελών για το καθορισμό του στυλ της μουσικής καθώς και οικονομικές διαφορές με τον μάνατζερ της μπάντας ''Jay Partridge'', οδήγησαν στην αναπάντεχη διάλυση του γκρουπ. To 1976, o Bornemann, αν και απογοητευμένος από το απρόσμενο τέλος της μπάντας, βρήκε τη δύναμη αλλά και τους μουσικούς που θα τον πλαισίωναν για να μοιραστούν μαζί, το μουσικό του όραμα. Με τη νέα πλέον σύνθεση: Frank Bornemann (vocals, guitars), Klaus-Peter Matziol (bass), Detlev Schmidtchen (keyboards), Jurgen Roshental (drums) οι Εloy, στα αμέσως επόμενα χρόνια, κυκλοφορούν τρία στούντιο άλμπουμ και ένα Live, τα οποία γνωρίζουν τεράστια επιτυχία και εκτοξεύουν τη δημοτικότητα της μπάντας στα ύψη. Το πρώτο από τα τρία αριστουργήματα, ήταν το ποιητικό ''DAWN'' το οποίο κυκλοφορεί το 1976. Ήταν το δεύτερο στη σειρά ''concept'' άλμπουμ για το γκρουπ, έχοντας ως θέμα το ταξίδι του μυαλού μέσα στο χωροχρόνο. Το ''DAWN'' σημειώνει μεγάλη επιτυχία και πουλάει πάνω από 150.000 αντίτυπα. Εδώ οι Eloy, βελτιωμένοι ακόμη περισσότερο στους τομείς της παραγωγής και της τεχνικής, γίνονται αρκετά πιο ατμοσφαιρικοί και μεγαλειώδεις, καθηλώνουν με το "Down", το οποίο, αν και χωρίζεται σε δέκα κομμάτια, μοιάζει να αποτελείται - concept βλέπετε - από μία μόνο σύνθεση (από τη μαγική ανατολή μέχρι το μελαγχολικό σούρουπο).
Ασυνήθιστο αλλά και πιο προσιτό, το άλμπουμ αυτό αποτελεί ένα από τα καλύτερα στον χώρο του γερμανικού space / progressive rock !

Eloy - Awakening Between the Times

Ένα χρόνο αργότερα, το 1977, οι Eloy κυκλοφορούν έναν από τους καλύτερους δίσκους της ιστoρίας τους, και σίγουρα τον πιο γνωστό τους στο ευρύτερο κοινό της rock, το περίφημο ''OCEAN''. Ηθικοί αυτουργοί ήταν οι δύο περίφημοι διάλογοι ''Τίμαιος'' και ''Κριτίας'', για το μύθο της Ατλαντίδας, υπογεγραμμένοι από τον Πλάτωνα. Το ''Poseidon’s Creation'' γίνεται ο ύμνος της μπάντας και αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις καλύτερες progressive rock συνθέσεις που έχουν γραφτεί ποτέ. Το - έκτο τους άλμπουμ - ''OCEAN'' ξεπερνάει τα 200.000 αντίτυπα,ξεπερνώντας σε πωλήσεις τους Genesis και τους Queen, ενώ αποτελεί το πιo εμπορικό τους άλμπουμ μέχρι και σήμερα. Με ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα gatefold εξώφυλλα της δεκαετίας !

Eloy - Poseidon's Creation

Eloy - Incarnation of Logos

Το 1978 οι Eloy θα κυκλοφορήσουν το πρώτο τους επίσημο - διπλό - ''LIVE'' album αποκαλύπτοντας έτσι τη δυναμική τους και πάνω στο σανίδι. Η παραγωγή όμως αποδεικνύεται αδύναμη, καθώς λόγω τεχνικών προβλημάτων, το άλμπουμ είναι γεμάτο overdubs. Με λίγα λόγια το "ELOY LIVE" κυκλοφόρησε επειδή "έπρεπε", αφού οι φανς το ζητούσαν κι όχι γιατί ήταν "έτοιμο" να βγει. Αυστηρά για φανατικούς της μπάντας...

Eloy - the Sun Song

Eloy - the Dance in Doubt and Fear

Tην επόμενη χρονιά, το 1979, ηχογραφούν ένα ακόμη ''concept'' άλμπουμ, το τελευταίο με το κλασικό τους line-up, το εξαιρετικά ατμοσφαιρικό ''SILENT CRIES AND MIGHTY ECHOES'' με έντονο το θρησκευτικό στοιχείο στους στίχους τους. Οι στίχοι όπως και στα δύο προηγούμενα άλμπουμ είναι προσωπική δουλειά του Jurgen Roshental. To άλμπουμ γνωρίζει τεράστια επιτυχία - και λόγω "κεκτημένης ταχύτητας" - και ξεπερνάει σε πωλήσεις ακόμη και το ''OCEAN''. Το τραγούδι ''The Apocalypse'' αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το λόγο για τον οποίο οι Εloy θεωρούνται η κορυφαία μπάντα του είδους. Το κομμάτι του άλμπουμ όμως που ακούστηκε περισσότερο και έγινε μεγάλο hit, είναι το "Master of Sensation". Θεωρητικά τώρα φτάνουν στο απώγειο της δόξας τους κι όλοι οι δρόμοι είναι ανοιχτοί για την επόμενη δουλειά τους, που όλοι την περιμένουν πώς και πώς...!

Eloy - Master of Sensation

Eloy - the Apocalypse

του φίλου Εμμανουήλ Σαμοίλη 

land of nobody...Απολυτο αριστουργημα...

Eloy - Land of Nobody

Από τον Θανάση Μέρμηγκα 

Και ενώ η μπάντα έχει φτάσει στο απόγειο της επιτυχίας της ο Detlev Schmidtchen και ο Jurgen Roshental αποφασίζουν να αποχωρήσουν από το γκρουπ επικαλούμενοι διάσταση απόψεων με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας, ως προς το στυλ της μουσικής που θα έπρεπε να ακολουθήσουν. Σύμφωνα με τον Frank όμως, οι διαφωνούντες δεν αρκούνταν στο να είναι απλά μέλη του συγκροτήματος αλλά ήθελαν να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο γκρουπ. Ως ''αντίδραση'' ο Detlev με το Jurgen δημιουργούνε λίγο αργότερα το δικό τους συγκρότημα με την ειρωνική ονομασία "Εgo on the rocks" με το οποίο θα κυκλοφορήσουν ένα και μοναδικό άλμπουμ, το ''Acid In Wounderland''. Η χρυσή εποχή των Eloy έχει φτάσει πια στο τέλος της…
Οι επίμονες προσπάθειες των Frank και Klaus-Peter να μεταπείσουν τον Detlev και το Jurgen να μην εγκαταλείψουν τη μπάντα απέβησαν άκαρπες. Τελικά ο Frank βρήκε τους αντικαταστάτες τους στα πρόσωπα των Hannes Folberth (keyboards) και Jim McGillivray (drums) και μαζί με τον Hannes Arkona σαν δεύτερο κιθαρίστα οι Eloy κυκλοφορούν το 1980 το ''COLOURS''. To άλμπουμ αποσπά αρκετά καλές κριτικές αν και σε καμία περίπτωση δε φτάνει τα μεγαλεία των προηγούμενων κυκλοφοριών.
Αν και το hard rock στοιχείο είναι έντονο, το πιο αριστουργηματικό και συνάμα πιο απλό και μελωδικό κομμάτι του δίσκου είναι το κορυφαίο instumental της μπάντας, "Sunset".

Eloy - Sunset

Eloy - Illuminations

Ένα χρόνο αργότερα, το 1981, ο Frank αποφασίζει να επιστρέψουν οι Eloy στο μουσικό στυλ που θεωρούσε το ιδανικό για το γκρουπ. {Αξίζει να σημειώσουμε ότι τον Μάρτιο του 1981 η μπάντα έδωσε δύο συναυλίες στη χώρα μας. Η πρώτη στο γήπεδο του Σπόρτιγκ, στα Πατήσια ! H δεύτερη έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη, στο Palais de Sport. Τυχεροί όσοι ήταν παρόντες}. Αποτέλεσμα ήταν το ''PLANETS'', το πρώτο μέρος μιας ενότητας βασισμένη σε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας. ένας δίσκος όπου τα πλήκτρα κυριαρχούνε. Το ...βαρύ πυροβολικό του δίσκου είναι το "Point of No Return", ενώ ξεχωρίζουν και τα κομμάτια "Mysterious Monolith" και "Sphinx". Το δεύτερο μέρος κυκλοφορεί ένα χρόνο αργότερα, το 1982, με τον τίτλο ''TIME TO TURN'' (με τον Fritz Randow να επιστρέφει στη μπάντα ύστερα από απουσία περίπου 7 χρόνων), χωρίς όμως να μπορεί να φτάσει την επιτυχία του ''PLANETS''.

Eloy - Point of No Return

Μετά το "PLANETS" όμως, άρχισαν πάλι προστριβές να κάνουν την εμφάνιση μεταξύ των μελών, μιας και εξαιρουμένου του διδύμου Frank-Klaus Peter, οι υπόλοιποι επιμένουν σε έναν πιο hard rock ήχο για τη μπάντα. Αποτέλεσμα αυτών των αντιπαραθέσεων ήταν το επόμενο άλμπουμ, το ''PERFORMANCE'', το 1983, όπου η αλλαγή του μουσικού ύφους της μπάντας σε πιο hard ήχους είναι εμφανής.
Ο Frank θα προσπαθήσει για ακόμη μια φορά να επαναφέρει το αρχικό πνεύμα στο σχήμα και θα το καταφέρει εν μέρει με την κυκλοφορία του ''METROMANIA'' το 1984. Παρόλο αυτά όμως το ομαδικό πνεύμα είχε ήδη χαθεί και οι συνεχείς διαφωνίες μεταξύ των μελών, οδήγησε τη μπάντα στην οριστική διάλυσή της για ακόμη μια φορά…

Eloy - Escape to the Hights

Eloy - Metromania

Στο μεσοδιάστημα που ακολούθησε το μοναδικό αξιόλογο γεγονός ήταν η κυκλοφορία ενός soundtrack με τον τίτλο ''CODENAME WILDGEESE'' το 1985, το οποίο παρόλο που κυκλοφόρησε υπό την ονομασία της μπάντας, ο Frank Bornemann δε συμμετείχε καθόλου στις ηχογραφήσεις! Τον Απρίλιο του 1986 ο Frank συναντά τυχαία στο Βερολίνο (και καθώς είχε αναλάβει την παραγωγή ενός heavy metal συγκροτήματος) τον Michael Gerlach και μαζί αποφασίζουν να επαναφέρουν τους Eloy στο προσκήνιοσαν duo band. To 1988 ηχογραφούν το ''‘RA'' και το 1992 το ''DESTINATION'' έχοντας στη σύνθεσή τους πολλούς session μουσικούς. Και τα δύο άλμπουμ σημειώνουν υψηλές πωλήσεις αν και στους fans του συγκροτήματος προκαλούν ποικίλα συναισθήματα. Το 1993 ο Frank και ύστερα από επίμονες προτροπές των fans να ακούσουν προηγούμενες επιτυχίες της μπάντας προσαρμοσμένες στο μουσικό ύφος και ήχο της εποχής, αποφασίζει να ηχογραφήσει ξανά τα τραγούδια που αγαπήθηκαν περισσότερο. Μουσικοί που συνεργάστηκαν με τον Frank στο παρελθόν όπως ο Klaus-Peter Matziol, ο Hannes Arkona, o Hannes Folberth και ο Fritz Randow ανταποκρίνονται στο κάλεσμά του. Έτσι το 1993 κυκλοφορεί το ''CHRONICHLES I'' και ένα χρόνο αργότερα το ''CHRONICHLES II'', τα οποία βρίσκουν μεγάλη απήχηση στους fans. H επιτυχία αυτή αποτέλεσε προπομπό για την ολική επαναφορά των Eloy ως full μπάντα. Όντως, το 1994 οι Eloy κυκλοφορούν το ''THE TIDES RETURN FOREVER'' με τους: Frank Bornemann (lead vocals, guitars), Michael Gerlach (keyboards) και Klaus–Peter Matziol (bass) ενώ ο Bodo Scopf (drums) ενσωματώνεται στη μπάντα ένα χρόνο αργότερα. Το άλμπουμ σημειώνει μεγάλη επιτυχία και ο Frank τo θεωρεί ως το καλύτερο άλμπουμ που έχουν ηχογραφήσει μετά το ''SILENT CRIES AND MIGHTY ECHOES''. Στην περιοδεία που ακολουθεί η μπάντα γιορτάζει τα 25 χρόνια ιστορίας της με τις περισσότερες συναυλίες να είναι sold out.

Eloy - the Tides Return Forever

Eloy - Prisoner in Mind

του φίλου Εμμανουήλ Σαμοίλη

Eδώ η μπάντα μας έκανε την κοιλιά της...Διανύουμε την χειρότερη περίοδο τους που σταματά με το Ocean 2...Και είχε ξεκινήσει σιγά σιγά από το Colours...Παρόλα αυτά ακόμα και σε αυτή την δεινή σχεδόν δεκαπενταετή περίοδο υπάρχουν ψήγματα που θυμίζουν το μεγαλείο της μπάντας...Και ήλθε η αναγέννηση με το OCEAN 2...Όπως και να έχει εξακολουθώ να αγαπώ και αυτά τα lp αυτής της περιόδου...Απλά δεν συγκρίνονται με τα προγενέστερα και μεταγενέστερα αριστουργήματα......

Eloy - the Answer

Μετα την κυκλοφορια του Τhe tides return for ever η μπαντα βγηκε για πρωτη φορα σε περιοδεια στην δεκαετια του 1990 με μεγαλη επιτυχια...Την σύνθεση τους συμπλήρωσε ο ντράμερ Μπόντο Σοπφ και ο κιθαρίστας και κιμπορντίστας Στιβ Μαν, όπως και οι τραγουδίστριες Σουζάν Σέτσλε και Τίνα Λουξ....Αυτα μεχρι το 1998 οποτε η μπαντα αποφασισε να επιστρεψει στο studio...H μεγαλη περιοδος μετριων -για τα μετρα των ELOY- εργων ηταν πια παρελθον...

Τα lp Colours,Planets,Time to run, Perfomance,Metromania,Ra,Destination και Τhe tides return for
ever κοσμουν την δισκοθηκη μου εχοντας ψηγματα απο το μεγαλειο των ΕLOY...Και τα αγαπω παρα πολυ...Μια μπαντα που αγαπας την στηριζεις ακομα και οταν δεν διανυει την καλιτερη της περιοδο...Σαν ευχαριστω για οτι σου εχουν προσφερει...Και ηλθε η αναγεννηση...Αποφαση του group να επιστρεψουν στον ατμοσφαιρικο παλαιοτερο ηχο και να σταματησουν τους ηλεκτρονικους πειραματισμους....Θεματικη
συνεχεια του Ocean και η επιστροφη στο μεγαλειο ηταν γεγονος...ΟCEAN 2 The answer...Aπο αυτο το απιστευτο lp της ολικης επαναφορας διαλεξα το Paralyzed civilization...

Eloy - Paralyzed Civilization

Από τον Θανάση Μέρμηγκα

Το 1996 οι Eloy αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στο υλικό του επόμενού τους άλμπουμ, το οποίο σύμφωνα με τον Frank θα ήταν η συνέχεια του θρυλικού ''OCEAN''. O Frank σε συνέντευξή του δηλώνει ότι αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση, όλα αυτά τα χρόνια και για τον ίδιο αλλά και για τη μπάντα. Το 1998 λοιπόν κυκλοφορεί το αινιγματικό ''OCEAN 2-The Answer'' μία από τις καλύτερες δουλειές που έχει κάνει ποτέ η μπάντα στην ιστορία της. Ακολουθεί περιοδεία με όλες τις ημερομηνίες να είναι sold out. Το ''OCEAN 2- The Answer'' έμενε να είναι και το τελευταίο studio άλμπουμ του συγκροτήματος έως και το 2008.. Έντεκα χρόνια ύστερα από την κυκλοφορία του ''Ocean 2-The Answer'', o Frank Bornemann, προς μεγάλο ενθουσιασμό των οπαδών του συγκροτήματος, συγκινημένος από την αγάπη των fans για τη μουσική της μπάντας 40 χρόνια μετά, παίρνει τη μεγάλη απόφαση να επαναφέρει στο προσκήνιο τους Eloy με την κυκλοφορία του 17ου κατά σειρά στούντιο άλμπουμ. Το νέο άλμπουμ φέρει την ονομασία ''VISIONARY'' (2009) και η κυκλοφορία του σηματοδοτεί τα 40 χρόνια ύπαρξής της μπάντας. Η σύνθεση παραμένει η ίδια της τελευταίας κυκλοφορίας -Ocean II-The Answer- ενώ ενεργή συμμετοχή σε κάποια κομμάτια θα έχει και ο Ηannes Folberth. Τελευταία και πιο πρόσφατη δισκογραφική απόπειρα της αγαπημένης μας μπάντας είναι το άλμπουμ, του 2017, "The Vision, the Sword and the Pyre - Part 1". Η αλήθεια είναι η παραγωγή όσο και οι συνθέσεις ξυπνάνε μνήμες παλαιότερων κι ένδοξων εποχών.
Προφανώς, αναμένουμε σύντομα και το "...Part 2". Ο γερόλυκος Bornemann δεν το βάζει εύκολα κάτω. Συνέχισε Frank...! Μαζί σου !!!

Eloy - the Vision, the Sword and the Pyre

Eloy - Age of Insanity