LISTENING

&

CYNARA

Psych-Hard-Prog & Jazz Rock

LISTENING 

Listening (Vanguard 6504) 12/68

Ένα γκρουπ που του αξίζει ο τίτλος του ονόματός του. Παρουσιάζοντας τα φωνητικά και τις συνθέσεις του Michael Tschudin και slick guitar από τον Peter Malick, οι Listening κλίνουν εντυπωσιακά στον ήχο της pop που παιζόταν στον αέρα των FM. Ο Ernie Kamanis λάμπει στα φωνητικά σε αυτό το γκρουπ της Βοστώνης.

Stoned Is (1968)

Οι Listening είναι σημαντικοί για διαφόρους λόγους, ανάμεσα στους οποίους είναι το χάρισμα στην σύνθεση και στο παίξιμο του Michael Tschudin, που έχει γράψει τα περισσότερα τραγούδια εδώ. Ένας απόφοιτος του Harvard, ο οποίος έκανε την σύνθεση σε δύο σόου του Hasty Pudding, το γύρισε στην rock. Φέρνει-στην σύνθεση και στο παίξιμο στο πιάνο κυρίως-ένα διασκεδαστικό και λυρικό ταλέντο με ελαφρούς jazz τόνους.

You're Not There (1968)

Εξίσου αίσθηση κάνει ο ήχος του γκρουπ, λίγο ωμός αλλά μεταδοτικός και φανερά κάνουν τρομερά πράγματα. Κάποιες φορές είναι λίγο άνω-κάτω μουσικά, αλλά πάντως ένα πολύ ευχάριστο "άνω-κάτω". Υπάρχει μία καλή δόση λυρισμού εδώ, αλλά υπάρχουν επίσης μερικά μάλλον εκλεπτυσμένα γεγονότα, όπως το "9/8 Song" για παράδειγμα, που είναι κάτι ανάμεσα στην jazz και στη rock και πολύ καλό και στα δύο γένη. Και υπάρχει το "Stoned Is", που διακατέχεται από ένα ήχο που το γκρουπ αποκαλεί "organ wash".

Laugh at the Stars (1968)

Μέσα στον πειραματισμό που επικρατεί εκείνη την εποχή ήταν ένα γκρουπ το οποίο όχι μόνο μοιάζει να απολαμβάνει αυτό που κάνει, αλλά βγάζει μία ζωντάνια και αληθινή ενέργεια κάνοντάς το. Ίσως αυτή η εντύπωση προέρχεται από το γεγονός ότι όλα τα τραγούδια έγιναν μιά κι έξω. Χωρίς να συναρμολογούνται κασέτες και τέτοια. Μακριά από το να χαρακτηριστεί άλμπουμ της χρονιάς, αλλά το πιό σίγουρο είναι ότι ήταν ένα από τα πιό υποσχόμενα ντεμπούτο άλμπουμ.

I Can Teach You (1968)

Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα ψυχεδελικά LP από την Vanguard. Ανοίγει δυναμικά με το κλασικό rock "You're Not There", ολοκληρωμένο με ένα πολύ καλό κιθαριστικό σόλο. Δεν είναι οτιδήποτε εδώ μέσα αξέχαστο, αλλά υπάρχει αξιόλογη επιμονή στο "Laugh at the Stars" και στο "I Can Teach You" και το "Stoned Is" θα έχει πάντα αυτό το αιχμαλωτιστικό πλεονέκτημα.

See You Again (1968)

Δεν είναι λιγότερο εντυπωσιακό το jazzy "8/9 Song" (μου θυμίζει πολύ έντονα Caravan). Αυτοί οι τύποι μοιάζει σαν να μην μπορούν να αποφασίσουν αν είναι mainstream ή underground και η μουσική που παίζουν δεν μπορεί να εστιάσει σε ένα αποτέλεσμα.

8/9 Song (1968)

Το γκρουπ μας δυστυχώς δεν είχε μέλλον, όπως συνέβη σε πολλά ταλαντούχα σχήματα που βρίσκονταν πραγματικά μπροστά από την εποχή τους. Ο ηγέτης του γκρουπ Michael Tschudin, συνέχισε για να σχηματίσει τους jazz-rock Cynara, ενώ ο μπασίστας Walter Powers εμφανίστηκε στην αμφιλεγόμενη περίοδο των Velvets (1970-1971).

CYNARA 

Cynara (Capitol ST 547) 9/70

Ο ρυθμός των congas παρείχε το βασικό υπόβαθρο για τον υπερφυσικό παίκτη του πιάνο και των keyboard Michael Tschudin και τους υπόλοιπους των Cynara. Το άλμπουμ είναι ενδιαφέρον με διάφορα σόλο στυλ, συμπεριλαμβανομένων πειραματισμών στην jazz και στην κλασική rock. Η εκκεντρικότητα του γκρουπ είναι φανερή σε τόνους όπως το "Stoned Is" (που υπήρχε και στο Listening) και το "Lullaby For CIA".

Lullaby For CIA (1970)

Jazzy rock με keyboards και αιχμές progressive (αν και στο κομμάτι που κλείνει "Lullaby For CIA" περνάνε ξεκάθαρα στην jazz, με τον σπουδαίο Elvin Jones σαν guest στα ντραμς).

Life Stories (1970)

Υπάρχει παίκτης των congas όπως επίσης και ντράμερ, πράγμα που δίνει στο υλικό μία έξτρα ώθηση στα κρουστά (σαν τους Joy of Cooking).

Religious Song (1970)

Στην διάρκεια πέντε μεγάλων κομματιών η έλλειψη της κιθάρας γίνεται ανησυχητική, αν και υπάρχει αρκετό καλοδεχούμενο vibraphone.
Listening - Cynara: Δύο τόσο διαφορετικές μπάντες με κοινό ηγέτη.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

AFTER ALL

Psych-Prog-Jazz Rock

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του '60, στο Tallahassee, στην Florida. Εκεί η μοίρα ένωσε τέσσερις πολύ ταλαντούχους μουσικούς. Τον βετεράνο του Βιετνάμ Mark Ellerby (ντραμς και φωνητικά) που είχε θεωρητικές σπουδές στο μουσικό κολλέγιο. Τον παίκτη του οργάνου (Hammond) Alan Gold ένα απόφοιτο της σχολής αυτής και session μουσικό με πλούσια παρουσία στα τοπικά κλαμπ. Οι άλλοι δύο που μετείχαν σε αυτό το εξαίσιο γκρουπ ήταν, ο μπασίστας και τραγουδιστής Bill Moon που είχε για πολύ καιρό ασχοληθεί με τα rhythm and blues και ο κιθαρίστας Charles Short, που είχε jazz μουσικό υπόβαθρο. Και οι δύο τελευταίοι ήταν κάπως μεγαλύτεροι στην ηλικία, αλλά μοιράζονταν απόλυτα τις απόψεις των νεωτέρων συμπαικτών τους. Έτσι γεννήθηκαν οι After All.

Instangible She (1969)

Ένα γκρουπ που κατάφερε να μπλέξει την ψυχεδέλεια με την progressive rock και με την jazz. Περαιτέρω στο πρόγραμμά τους ήταν τα τζαμ, για να "βρεθούν" και να ταιριάξουν, όπως και η αναζήτηση τραγουδοποιού (στιχουργός τους γίνεται η ντίβα της country Linda Hargrove όπως έμεινε γνωστή) καθώς και ενός παραγωγού (ο Tom Brannon αναλαμβάνει το κουαρτέτο μαζί με τον συνθέτη/ενορχηστρωτή Richard Dean Powell). Στην ομάδα μεταφέρεται η απαίτηση: ηχογραφήστε τον δίσκο στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Τα οικονομικά ήταν πενιχρά. Και οι τύποι με περίσσια άνεση το έκαναν πράξη. Σε μόλις δύο μέρες.

After All (Athena 6006) 1969

Blue Satin (1969)

Το πρώτο πράγμα που σου τραβάει την προσοχή είναι ο ήχος. Σε όσους γνωρίζουν θα θυμίσει έντονα τους Cressida. Το όργανο που παίζει ο Peter Jennings είναι πολύ παρόμοιο, αν και υπάρχουν διαφορές. Οι παίκτες μας δεν προτίθενται να δουν με ρομαντισμό την όλη διαδικασία. Κι αν το κομμάτι που ξεκινάει το άλμπουμ "Intangible She" θυμίζει μία τυπική σύνθεση αναμεμιγμένη με Doors, τότε το θέμα που ακολουθεί "Blue Satin" μοιάζει σαν jazz αντίποδας ενός πολύ γνωστού θέματος που είπαν οι The Moody Blues (ακούστε το, συνδυάστε τίτλο και τόνο και θα το βρείτε). Μιλάει για τον πόνο ενός άνδρα που βλέπει με τα μάτια του μυαλού του ένα νεαρό κορίτσι να γίνεται γυναίκα. Ένα ωραιότατο θέμα βγαλμένο μέσα από την ανδρική ψυχή και γραμμένο από μία νέα γυναίκα (Linda Hargrove).

Nothing Left to Do (1969)

Το "Nothing Left to Do" ισορροπεί ανάμεσα στην περιπλάνηση που κάνει κάποιος όταν προσπαθεί να κοιμηθεί και στα βίαια ρυθμικά ξεσπάσματα. Ακόμα καλύτερα τα καταφέρνουν σε μονόλογους του τύπου "And I Will Follow", με την συνοδεία όργανου.

And I Will Follow (1969)

Πράγματι ο Ellerby κάποιες φορές βρίσκεται σε σύγχιση με την ιδιαιτερότητα των blues, όπως μπορούμε να ακούσουμε στο "Let It Fly", αλλά αυτό δεν χαλάει το όλο τραγούδι.

Let It Fly (1969)

Και ενώ δουλειές όπως το "Now What Are You Looking For" δεν έχουν την μελωδικότητα, το γενικό ξεσήκωμα σε αποζημιώνει για κάθε του ψεγάδι. Σπαραξικάρδιο το "Α Face That Doesn't Matter" που ακολουθεί.

Α Face That Doesn't Matter (1969)

Όμως η πραγματική αξία τους πρέπει να αναζητηθεί σε κομμάτια όπως αυτό που κλείνει το άλμπουμ. “Waiting” με την λυρικότητα αλα Cressida και την δουλειά του οργάνου που δείχνει ένα ακόμα δυναμικό σχήμα της progressive rock...After All.

Waiting (1969)

Ένας ωραίος proto-progressive δίσκος, στον οποίο κυριαρχεί ένας θαυμάσιος ήχος από το Hammond. Ασυνήθιστα για εκείνη την περίοδο υπάρχει μία καθαρή κλασική επιρροή στο παίξιμο και σε κάποιες φάσεις στα φωνητικά. Και τα 8 κομμάτια είναι υψηλής ποιότητας και όταν αισθάνεσαι ότι το όργανο έχει αρχίσει να σε κουράζει, ρίχνουν λίγη κιθάρα, όπως στο "A Face That Doesn't Matter" και στο "Let It Fly". Ένα υπέροχο γκρουπ που δεν γνώρισαν πολλοί, πέραν των κύκλων των συλλεκτών, μέχρι το 2000 όπου έγινε επανέκδοσή του σε CD. Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι λίγο ανατριχιαστικό.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ASHES 

&

THE PEANUT BUTTER CONSPIRACY

Timeless Psych-Rock Sound

Παλιά, το 1965 υπήρχε ένα ωραιότατο folk-rock γκρουπ το οποίο λεγόταν Ashes. Η ιστορία σε αδρές γραμμές έχει ως εξής:
Σε αυτό το σχήμα τραγουδούσε μία κοπέλα η Barbara "Sandi" Robison και έπαιζαν οι John Merrill (κιθάρα), Alan Brackett (μπάσο), Jim Cherniss (κιθάρα) και ο Spencer Dryden (ντραμς).

Ashes - Dark On You Now (1966)

Σε αυτήν την πρώτη ενσάρκωσή τους η μπάντα μας κυκλοφόρησε μόλις δύο single. Τον επόμενο χρόνο ο Spencer Dryden πηγαίνει στους Airplane και αντικαθιστά τον Skip Spence (που είχε χρίσει ντράμερ ο Balin). Η Sandi επίσης εγκαταλείπει για να γεννήσει και η μπάντα αυτή διαλύεται για λίγο. Ο μπασίστας Alan Brackett με ένα κιθαρίστα τον Lance Baker Fent και τον ντράμερ Jim Voigt, φτιάχνουν ένα νέο σχήμα, στο οποίο επανέρχονται ο John Merrill και η Robison και το νέο αυτό γκρουπ παίρνει το όνομα The Peanut Butter Conspiracy.

Lonely Leaf (1968)

THE PEANUT BUTTER CONSPIRACY

Is Spreading (Columbia CS 9454) 3/67

Αυτό το LP χαρακτηριστικά καθιέρωσε τους Peanut Butter Conspiracy, ως ένα σημαντικό rock γκρουπ. Η Sandi, το κορίτσι που τραγουδούσε είχε έναν υπέροχο, δυναμικό ήχο. Δύο από τα μεγάλα τους single που έγιναν χιτ προέρχονται από αυτό το άλμπουμ.

It's a Happening Thing (1967)

Δεν ήταν αποκαρδιωτικοί, αλλά δεν ήταν και ιδιαίτεροι. Όπως οι Airplane ήταν αρκετά εύστροφοι ώστε να συμπεριλάβουν ένα κορίτσι στο σχήμα, την Sandi Robison. Το κορίτσι αυτό όπως θα ακούτε τραγουδούσε καλά και οι υπόλοιποι της μπάντας της πρόσφεραν απλόχερα χώρο για να οδηγεί το γκρουπ. Ενώ οι δύο κιθαρίστες έκαναν καταπληκτική δουλειά, ο ντράμερ, σύμφωνα με τους κριτικούς της εποχής, ήταν πολύ heavy, "κοπάναγε" πολύ και τον θεωρούσαν τον χειρότερο παίκτη στο γκρουπ. Υπερβολικό για μένα. Πάντως τα περισσότερα credits οφείλονταν στην Miss Robison.

Then Came Love (1967)

Αυτό το ντεμπούτο άλμπουμ τους δεν εκθειάστηκε από τον μουσικό τύπο της εποχής. Με εξαίρεση το "Then Came Love" οι κριτικές που πήρε δεν ήταν κολακευτικές. Πολλοί κριτικοί τους είπαν ότι ήταν απομίμηση των The Mamas & the Papas με ολίγο από Byrds.

The Most Up Till Now (1967)

Flower pop με ψυχεδελικές αιχμές σε άριστη παραγωγή από τον Gary Usher. Κάποιοι ίσως μειώνουν τα ψυχεδελικά credits στην δουλειά της μπάντας μας, επειδή έπαιζαν τόσο δυνατά με ιδιαίτερα εμπορικό ήχο, αλλά ο δίσκος ρωτάει σημαντικά πράγματα όπως "Why Did I Get So High?" και κάνει εύστοχες παρατηρήσεις όπως "You Took Too Much". Στα καλύτερά τους, όπως στον αντικομφορμιστικό ύμνο "Dark On You Now", παράγουν άριστη light ψυχεδελική rock. Αυτό το τρακ είχαν κάνει single το 1966, η πρώτη ενσάρκωση του γκρουπ Ashes.

Why Did I Get So High? (1967)

Οι Airplane χωρίς την σκοτεινότητα, την εφευρετικότητα ή την αδιάκοπη πρωτοτυπία θα μπορούσε να είναι μία δίκαιη ανακεφαλαίωση αυτού του διασκεδαστικού, αλλά συνηθισμένου ψυχεδελικού pop LP. Ωστόσο οι Airplane δεν ήταν η μοναδική επιρροή, καθώς οι Peanut Butter Conspiracy αντλούν έμπνευση από σχεδόν κάθε τι εμπορικό εκείνης της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των The Mamas & the Papas (περισσότερο στο baroque "Second Hand Man"). Αν αυτό λέει κάτι, ο μακροβιότερος ντράμερ των Airplane, Spencer Dryden, είχε υπάρξει για λίγο χρόνο μέλος της προηγούμενης ενσάρκωσης της μπάντας μας, τους Ashes.


The Great Conspiracy (Columbia 9590) 1/68

Το δεύτερο LP τους δεν απέχει στυλιστικά από το πρώτο τους, αλλά είναι μακράν καλύτερο. Μολονότι ακόμα μοιάζουν στους Airplane (και-λιγότερο προβλέψιμα-στους Fairport Convention, στο 1ο LP τους), είναι βελτιωμένοι σημαντικά ως τραγουδοποιοί και κάποιες ανεπαίσθητες και έξυπνες νότες δίνουν μία άλλη γεύση στο δίσκο.

Turn on a Friend (1968)

Κυρίως το μπάσο στο "Turn on a Friend", οι αργές και στοιχειωτικές ομοιοκαταληξίες στο "Lonely Leaf" και το σαν raga μέρος του "Too Many Do".

Living Loving Life (1968)

Η Columbia ηχογράφησε για τις επόμενες γενιές, αλλά και για τα χρήματα, ίσως επειδή οι Peanut Butter Conspiracy ακούγονταν αμυδρά σαν τους Jefferson Airplane, όπως και επειδή το look των ατημέλητων West Coast γκρουπ ήταν πολύ "in" εκείνη την περίοδο. Είχαν πολύ καλά φωνητικά. Δυστυχώς δεν είχαν ιδιαίτερη συνοχή στα όργανα. Η μίξη των φωνών και των οργάνων που σηματοδοτεί ένα καλό rock γκρουπ έρχεται μόνο με τον χρόνο και η μπάντα μας βιάστηκε να ηχογραφήσει.

Too Many Do (1968)

For Children of All Ages (Challenge 2000) 1969

Τα κομμάτια που συνθέτουν αυτό το άλμπουμ δεν σκόπευαν να κυκλοφορήσουν με το όνομα αυτό, καθώς είχαν γραφτεί και ηχογραφηθεί από τον μπασίστα Al Brackett ενώ ο έτερος τραγουδοποιός της μπάντας, John Merrill είχε αφοσιωθεί στο πρότζεκτ του με τους Ashes.

Loudness of Your Silence (1969)

Επομένως είναι πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα άλμπουμ του γκρουπ, αποτελούμενο από πιό heavy soul-rock με πνευστά και τον Brackett να τραγουδάει (αν και η frontwoman Sandi Robison λέει δύο από τα καλύτερα τρακς).

Try Again (1969)

ASHES

Featuring Pat Taylor (Vault 125) 8/69

Οι Ashes ήταν η μπάντα που προυπήρχε της πιό γνωστής Peanut Butter Conspiracy. Μετά την κυκλοφορία δύο άλμπουμ ως Peanut Butter Conspiracy, μία απόσχιση συνέβη ανάμεσα στους δύο βασικούς τραγουδοποιούς της μπάντας, του κιθαρίστα John Merrill και του μπασίστα Al Brackett, με τους τέως αναστημένους Ashes,

Return Home (1969)

 ενώ οι Peanut Butter Conspiracy (με την βοήθεια του Merrill) έφτιαχναν τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν ως το τρίτο άλμπουμ τους, For Children of All Ages.

Gone to Sorrow (1969)

Από την στιγμή που η τραγουδίστρια των Peanut Butter, Sandi Robison, δεν ήταν διαθέσιμη για τα session των Ashes, κάποια Pat Taylor έκανε την εμφάνισή της, η οποία διέθετε μία πολύ όμορφη άλτο φωνή που περιστασιακά μιμείτο μία πιο ονειρική Sandi Shaw.

Sleeping Serenade (1969)

Η λέξη πανέμορφο είναι επίσης πολύ καλό επίθετο για αυτό το άλμπουμ σαν σύνολο. Δεν είναι δύσκολο σαν άκουσμα, ούτε περιέχει μουσική προηγμένη. Όμως πρόκειται για West Coast rock μουσική, που σπάνια έφτασε στα αυτιά μου πιό γλυκιά και στοχαστική και δύσκολα θα βρεί κάποιος ψεγάδι εδώ μέσα.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

HEARTS AND FLOWERS

Fine Country-Folk

Η μπάντα μας υπήρξε κάποτε ανάμεσα σε γκρουπ-γίγαντες της εποχής. Ανάμεσα σε μπάντες θρυλικές, όπως οι The Beau Brummels, οι Byrds, οι Burrito Bros κλπ. Με country πινελιές και sunshine pop παραγωγή εδώ έχουμε μία ακόμα ξεχασμένη μπάντα-αν και δεν θα έπρεπε επ'ουδενί- που αντανακλά την μαγική εκείνη λάμψη πίσω στην δεκαετία του '60.

Ode to a Tin Angel (1968)

Ελαφρές ψυχεδελικές αύρες μέσα από ένα συνδυασμό ορίτζιναλ και δανεικών τρακς (Donovan -"Try for the Sun", Tim Hardin "Reason to Believe," που έγινε δημοφιλές από τον Rod Stewart), Hoyt Axton "10,000 Sunsets", Goffin & King "Road to Nowhere" και Merle Haggard "I'm a Lonesome Fugitive". Όλο το ντεμπούτο άλμπουμ πατάει εξίσου με το ένα πόδι στην folk και το άλλο στην country. Δυστυχώς γι'αυτούς το άλμπουμ δεν πήγε πουθενά εμπορικά.

Now Is the Time (1967)

Now Is the Time For... (Capitol ST 2762) 6/67

Αυτό το ντεμπούτο μπορεί να το αποκαλέσει κανείς rock άλμπουμ. Αλλά καθώς δεν υπήρχε ντράμερ, το γκρουπ κατά πάσα πιθανότητα θα έπαιρνε την ταμπέλα folk ή πιό ειδικά country / bluegrass...Ένα από τα μέλη είναι αναγνωρίσιμο στο εξώφυλλο, ως Larry Murray, ένας νέος που συνδεόταν με την folk και την bluegrass στο Σαν Ντιέγκο και στο Λος Άντζελες. Με παγιωμένη την ικανότητα να τραγουδάει hillbilly, συν την ρινικότητα και την country ιδιαιτερότητα του τρίο και των περιστασιακών ήχων dobro ή μαντολίνου, το αποτέλεσμα είναι κάπως ευχάριστο και γραφικό. Αυτό είναι το πρώτο hillbilly rock γκρουπ που έχω ακούσει. Δεν βρίσκω το λόγο που κάτι τέτοιο δεν έγινε χιτ στην εποχή του.

Rock and Roll Gypsies (1967)

Δεν θα πούλαγε εκατομμύρια δίσκους και δεν θα έπαιρνε θέση στα chart. Ωστόσο είναι απολύτως φοβερό. Folk, ολοκληρωμένη με ηλεκτρική autoharp και περιστασιακά τσέλο. To "Save Some Time" και το "Rock and Roll Gypsies" είναι αξιοσημείωτα τρακς της πρώτης πλευράς, ενώ το "Reason to Believe" και το "Please" της δεύτερης. Αλλά το κλασικό είναι το country "I'm a Lonesome Fugitive".

Save Some Time (1967)

Οι Hearts and Flowers έκαναν την έκπληξη. Η Capitol για κάποιον αναμφίβολα παράξενο λόγο, επέλεξε να κρύψει τον δίσκο μέσα σε ένα εξώφυλλο που δεν κάνει την παραμικρή νύξη για το περιεχόμενο του δίσκου. Το γκρουπ πειραματίζεται με ένα συνδυασμό folk, country, bluegrass και rock με νύξεις από ψυχεδέλεια, που ελάχιστα γκρουπ κατάφεραν να συνδυάσουν πίσω στο 1967. Η μουσική είναι πειστική, αν και όχι με συνοχή. Όλα τα τραγούδια είναι εξαιρετικά και αξίζουν πολύ προσοχή.

Road to Nowhere (1967)

Δυνατό country-rock άλμπουμ με τρομερές αρμονίες. Στηρίζεται πολύ σε διασκευές, αλλά είναι ένα πολύ καλό ανακάτεμα στυλ, είναι πολύ καλά παιγμένο και διατηρεί μία δική του προσωπικότητα, παρά την έλλειψη ορίτζιναλ υλικού.

I'm a Lonesome Fugitive (1967)

Πριν την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ τους ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Rick Cunha αναχωρεί και αντικαθίσταται από τον μελλοντικό συνιδρυτή των Eagles, Bernie Leadon. Αυτό το LP περιλαμβάνει περισσότερα ορίτζιναλ, όπως και κάποιες διασκευές (Arlo Guthrie-"Highway in the Wind" και James Lee Kincaid-"She Sang Hymns Out of Tune" (αυτόν που έπαιζε στους The Rising Sons με Mahal και Cooder).


Of Horses, Kids & Forgotten Women (Capitol ST 2868) 6/68

Για κάποιο λόγο, αυτό το γκρουπ δεν κατάφερε ποτέ να έχει ένα μεγάλο ρεύμα, πράγμα κακό. Ήταν από τους καλύτερους της West Coast και αυτό το δεύτερο άλμπουμ αποδεικνύει το πόσο ταλαντούχοι ήταν.

She Sang Hymns Out of Tune (1968)

Ίσως είναι ό,τι καλύτερο έχουν κάνει. Αυτό το τοπικό γκρουπ από το Λος Άντζελες που το γνώριζε ο κόσμος από τις εμφανίσεις του στο Troubadour, αξίζει πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση, πράγμα για το οποίο έχουν συμφωνήσει όλοι οι κριτικοί. Ηχογραφώντας σχεδόν μόνο δικό τους υλικό, κάνουν επίσης ωραία πράγματα στο "Highway in the Wind" του Arlo Guthrie και σε ένα μοναδικό κομμάτι που λέγεται "She Sang Hymns Out of Tune". Πρόκειται πράγματι για ένα από τα καλύτερα folk-rock γκρουπ.

Highway in the Wind (1968)

Το δεύτερο άλμπουμ τους είναι παρόμοιο με το πρώτο, αλλά με καλύτερη παραγωγή και εδώ υπάρχει το υπέροχο ονειρικό ψυχεδελικό "Ode to a Tin Angel", το οποίο δεν είναι καθόλου country, αλλά με κάποιο τρόπο καταφέρνει να ταιριάζει καλά με τα υπόλοιπα. Αναμιγνύει λίγο περισσότερο την country με την folk από το ντεμπούτο και συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Second-Hand Sundown Queen (1968)

Λίγο μετά από αυτό το άλμπουμ η υπέροχη πραγματικά αυτή μπάντα διαλύεται. Ήταν λίγο πριν κυκλοφορήσει το Sweetheart of the Rodeo, ένα άλμπουμ το οποίο η μπάντα μας άφησε για να συστήσει στον κόσμο αυτό που εκείνοι πράγματι είχαν ξεκινήσει πρώτοι.

Hearts & Flowers 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

CHRYSALIS

Hidden Gems

Το 1968 μία μπάντα της Νέας Υόρκης, οι Chrysalis, κυκλοφόρησαν το ένα και μοναδικό τους άλμπουμ Definition. Ο λυρισμός τους ήταν αξιοζήλευτος. Την μπάντα μας αποτελούσαν οι Nancy Nairn και James Spider Barbour στα φωνητικά (o Spider και κιθάρα), ο John Sabin στην κιθάρα, ο Paul Album στο μπάσο, ο Dahaud Shaar στα ντραμς και ο Ralph Kotkov στα keyboards.
Tο γκρουπ μας είχε πραγματικά μεγάλες δυνατότητες και μερικά τραγούδια τους είναι εντελώς μοναδικά, αν και το άλμπουμ τους ήταν ελαφρώς υπερπαραγωγή. Εδώ αναμιγνύονται jazz, folk, swing, big band, πειραματισμός. Όσοι τους είχαν δει να παίζουν live έλεγαν ότι δεν χρειάζονταν έξτρα ενορχήστρωση ή εφέ για να εντυπωσιάσουν. Η μουσικότητά τους δεν επέτρεπε καμία αμφιβολία γι'αυτό.

Lacewing (1968)

Definition (MGM SE 4547) 6/68

To άλμπουμ τους είναι πλούσιο, αν και η μουσική τους παρομοιάζεται από τον μουσικό τύπο της εποχής σαν γυναίκα με ολόσωμο τατουάζ-δεν μπορείς να διακρίνεις το ακριβές σχήμα της. Λένε ότι η παραγωγή από τον Jim Friedman ήταν εκκεντρική στην αρχή κατά τις αρχικές μίξεις, αλλά και επινοητική. Όμως ο ίδιος παραιτήθηκε επειδή κάποιος φαίνεται ότι φοβήθηκε την όλη παραγωγή και τελικά οι μίξεις δεν έγιναν. Έτσι το άλμπουμ έμεινε σε μία σύγχιση. Η harpsichord είναι σε πρώτη διάταξη και είναι το δυνατό τους στοιχείο στο τραγούδι που ακολουθεί.

What Will Become of the Morning (1968)

Η βασική αδυναμία του γκρουπ για πολλούς φαίνεται να είναι η φωνή του James Spider Barbour, πράγμα που προσωπικά δεν νομίζω, αν και δεν μπορείς να τον πεις δεινό τραγουδιστή. H Nancy Nairn πατάει σωστά στις νότες, αλλά ποτέ δεν τραγουδάει όπως θα έπρεπε. Όμως αποζημιώνεται κανείς με την προσεκτική μουσική γεύση και τους ωραίους στίχους του Spider, που είναι αρκετά ικανοποιητικοί. Πρόκειται για ένα ευφυές γκρουπ με επίγνωση του σε ποιό μουσικό χώρο βρίσκονται και τι θέλουν να πουν.

April Grove (1968)

Ο ηγέτης του γκρουπ είναι βιολόγος με γνώσεις της εντομολογίας. Τα περισσότερα θέματα του άλμπουμ είναι γύρω από τα έντομα. Ο τρόπος που αναφέρονται στα έντομα με τις συνήθειές τους σε σχέση με την ανθρώπινη συμπεριφορά είναι πολύ ευρηματικός και ελκυστικός, έως συγκινητικός. Κάθε τρακ είναι αξιόλογο. Σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί κανένα άλλο γκρουπ δεν έκανε κάτι παρόμοιο εκείνη την εποχή. To άλμπουμ δεν ακούγεται μόνο ευχάριστα, αλλά περιστασιακά γίνεται συναρπαστικό, παρά το γεγονός ότι απουσιάζει κάτι καινούριο μέχρι τότε.

Piece of Sun (1968)

Ένα άλλο γεγονός είναι ότι στο We're Only in It for the Money του Frank Zappa υπάρχει μία αναφορά σε αυτό το γκρουπ. Συγκεκριμένα στον Spider ως: "from a group that hasn't destroyed your minds yet...". Αυτό το γκρουπ είναι οι Chrysalis. Και πιστεύω να μην καταστραφεί το μυαλό κανενός που θα τους ακούσει. Ο Spider επίσης είχε ενεργό ρόλο στο Lumby Gravy (1968), πρώτο σόλο δίσκο του Frank Zappa, σε διαλόγους που γίνονται κατά την διάρκεια των πανέμορφων μελωδιών που είναι κρυμμένες μέσα σε αυτό το αριστούργημα της rock.

30 Poplar (1968)

Ο Spider είναι ένας τραγουδοποιός με όραμα και η θέλησή του να το εκφράσει μέσω της folk-rock, της ψυχεδέλειας και του proto-prog παρά με την παραδοσιακή έκφραση των τραγουδιστών/τραγουδοποιών είναι κάτι για το οποίο προσωπικά είμαι ευγνώμων. Φοβερός στην αφήγηση, όπως επίσης και τρομερός στιχουργός, προσανατολισμένος στην ψυχολογία του ακροατή, ώστε αρκετά τραγούδια του να αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα σοβαρά θέματα χωρίς να φαίνεται να προσποιείται. To δε στυλ που τραγουδάει η Nancy Nairn σε ταρακουνάει. Eίναι ένας παράξενος και πανέμορφος δίσκος, όχι το σύνηθες ψυχεδελικό ή folk-rock LP σε κάθε περίπτωση και μάλλον θα σου πάρει λίγο χρόνο μέχρι να συνειδητοποιήσεις πόσο καλοί είναι.

Cynthia Gerome (1968)

Ένας δίσκος που κατά την άποψή μου αν έβγαινε 3-4 χρόνια αργότερα θα ακουγόταν τελείως διαφορετικός. Δηλαδή παράδειγμα, θα ήταν το 1/3 των κομματιών, αλλά με τριπλάσια διάρκεια το καθένα. Όπως είναι τώρα, αναμιγνύει επιρροές jazz, μπαρόκ, pop και rock σε 12 μικρής διάρκειας κομμάτια. Όλα δημιουργικά, επινοητικά και ενδιαφέροντα, αλλά το τραγούδι που κλείνει "Dr Root's Garden" έχει μιά ξεχωριστή θέση. Και φανερά δείχνει την σχέση του γκρουπ με τον Frank Zappa.

Dr Root's Garden (1968)

Το "Lacewing" είναι ένας ονειρικός τόνος μπλεγμένος με μία τραγική πλοκή και τραγουδισμένο με την βουτηγμένη στην απελπισία φωνή του Barbour. Εξίσου όμορφο είναι το στοιχειωτικό "Cynthia Gerome", μία ψυχεδελική μπαλάντα για μία γυναίκα που έχει πιά χάσει την νεότητά της. Αμέσως μετά έρχεται ένα χαρούμενο jazzy τρακ δοσμένο από την εντυπωσιακή και με πειραματισμό φωνή της Nancy Nairn και αυτό είναι το "April Grove". Θεωρείται από τα καλύτερα τρακ του άλμπουμ.
To "Father’s Getting Old" είναι ένα heavy psych κομμάτι με την κιθάρα να γρατζουνάει καθ'όλη την διάρκειά του.

Father’s Getting Old (1968)

Ακολουθεί ένα ωραίο τραγουδάκι, το "30 Poplar", εμπνευσμένο από τις αρχές του 20ου αιώνα.

"...A ring of smoke, Wrapped around my finger / A wasp without a stinger, Buzzing in my ear"

Το "Baby, Let Me Show You Where I Live" είναι ένα άλλο ωραιότατο κομμάτι, με το φλάουτο να δίνει ένα άλλο ονειρικό τόνο. Το "Fitzpatrick Swanson" δίνει ένα σκηνικό της ζωής σε μία τυπική γειτονιά του '60. Ακολουθεί το "Lake Hope", ένα κομμάτι με συναισθηματικό στίχο που περιγράφει την λαχτάρα ενός νέου άνδρα να βρεθεί με το κορίτσι του.

Lake Hope (1968)

To "Piece of Sun" είναι ακόμα μία καινοτομία του γκρουπ. Ανδρικά και γυναικεία φωνητικά ερεθίζουν το αυτί του ακροατή και το σόλο της fuzz κιθάρας που παρεμβάλεται είναι ευρηματικό.
Κι ερχόμαστε στο καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ για μένα. "Summer in Your Savage Eyes". Πιάνο και φλάουτο συνεργάζονται με το στίχο στην δημιουργία ενός πανέμορφου τοπίου.

"...Love embraced I've heard / Uncultivated children of the earth

and sunlight seems to dance across the skies / like summer in your savage eyes"

Summer in Your Savage Eyes (1968)

Το άλμπουμ κλείνει με το "Dr. Root's Garden". Ένα πολύ όμορφο κομμάτι με δυναμικό πιάνο.
Η μπάντα μας ηχογράφησε μερικά demo τραγούδια, έχοντας σκοπό να τα συμπεριλάβει σε ένα δεύτερο άλμπουμ που δεν έγινε ποτέ. Αρκετά από αυτά τα κομμάτια,  "The Dues Are Hard", "Gimme Your Love", "Sink In Deeper", "Window Shopping", "Wheel I Can Ride" και "Cold and Windy City", εμφανίστηκαν στην επανέκδοση του άλμπουμ το 2005. Ακούγονται βέβαια διαφορετικά από οτιδήποτε υπήρχε στο ορίτζιναλ άλμπουμ.

Baby, Let Me Show You Where I Live (1968)

Είναι πολύ κρίμα που μία μπάντα με τέτοια μουσικότητα δεν ηχογράφησε άλλο άλμπουμ.
Chrysalis - Definition: Ένα αγαπημένο άλμπουμ των κριτικών και των συλλεκτών. Κόπιες κυκλοφορούν περιστασιακά ακόμα στο discogs και σε άλλες διαδικτυακές εμπορικές πλατφόρμες.

Chrysalis

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

EUROBEAT

Κάμποσο καιρό πριν είχα αναφερθεί σε γκρουπ από την ηπειρωτική Ευρώπη, δίνοντας στην στήλη τον τίτλο From the Continent. Οι Outsiders, οι Savage Rose, όπως και η Francoise Hardy δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα της Ευρωπαικής rock σκηνής του '60, που παραμένει ως σήμερα φανερά άγνωστη έξω από τον κόσμο των φανατικών συλλεκτών. Το αποτέλεσμα της Αγγλικής εισβολής στην Αμερική είναι καλά καταγεγραμμένο. Χιλιάδες μπάντες ξεπετάχθηκαν σε μία νύκτα, αποφασισμένες να ροκάρουν γερά και να γράψουν το δικό τους υλικό. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι ακριβώς το ίδιο φαινόμενο έλαβε χώρα σε όλη την ηπειρωτική Ευρώπη, ακόμα κι αν τα Αγγλικά δεν ήταν η επίσημη γλώσσα καμίας από αυτές τις χώρες. Ωστόσο τα Αγγλικά ήταν η ανεπίσημη γλώσσα της pop μουσικής και αυτές οι μπάντες δεν επρόκειτο να αφήσουν αμελητέα θέματα όπως οι περίεργες προφορές και οι "χαζά" δομημένες προτάσεις να τους σταθούν εμπόδιο στο διάβα τους.

Los Bravos - Black is Black (1966)

Περιστασιακά τέτοιες μπάντες ήταν αρκετά τυχερές για να κάνουν ένα διεθνές χιτ, όπως οι Los Bravos (από την Ισπανία) έκαναν με την απομίμηση του Gene Pitney στο "Black is Black" ή όπως οι Shocking Blue (από την Ολλανδία) έκαναν με το "Venus". Η εμπορική επιτυχία για αυτά τα γκρουπ, ωστόσο, περιοριζόταν συνήθως αποκλειστικά εντός των συνόρων της χώρας τους. Ενώ αυτό θα έπρεπε να είναι τελείως απογοητευτικό σε όρους αναζήτησης διεθνούς επιτυχίας, εν τούτοις σήμαινε επίσης ότι πολλές μπάντες πήραν την ευκαιρία να το "παίξουν" μεγάλοι, δεδομένου ότι γκρουπ όπως οι Beatles ή οι Byrds θα τους "συνέτριβαν" σε ίσους όρους.

Shocking Blue - Venus (1969) 

Αλλά περιστασιακά, μία μπάντα που πράγματι ήταν διεθνούς κλάσης θα πεταγόταν από την "απομόνωση", μόνο για να την ανακαλύψουν οι συλλέκτες, δεκαετίες μετά την ύπαρξή της.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ


Τα Αγγλικά, για να γενικεύσω, μιλούνται με μεγαλύτερη ευφράδεια στην Βόρεια Ευρώπη απ'ότι στον Νότο, έτσι δεν αποτελεί έκπληξη να ανακαλύπτεις ότι οι καλύτερες ηπειρωτικές μπάντες της δεκαετίας του '60 ήρθαν από τα Βόρεια. Οι Outsiders απλά ήταν οι καλύτεροι από μία απίστευτα ενεργή Ολλανδική σκηνή, που από τον ήχο που είχε, ήταν επηρεασμένη περισσότερο από το μανιώδες R&B των Rolling Stones και των Pretty Things, παρά από τα πιό μελωδικά κομμάτια των Beatles. Πολλά γκρουπ επέκτειναν το φρενήρες R&B/Rock των Pretty Things σε ακόμα πιό πρωτόγονες και πιό ωμές φόρμες. Το αποτέλεσμα δεν ήταν απλά μία μίμηση της Αγγλικής R&B. Οι Ολλανδικές μπάντες πρόσθεσαν μία ασυνήθιστη κατήφεια, μία σκυθρωπή στάση που έμοιαζε να μεταφέρει ένα αέναο σύννεφο μελαγχολίας, ακόμα κι αν ήταν φανερά βασισμένοι στην στάνταρ blues κιθάρα και στην φυσαρμόνικα.

Les Baroques - My Lost Love (1965) 

Πέρα από τους Outsiders, οι Les Baroques ήταν η πιό ενδιαφέρουσα μπάντα της Ολλανδίας, βρίσκοντας τον ρυθμό από τα φωνητικά του Gary O'Shannon, ο οποίος ακουγόταν λίγο σαν τον Van Morrison στα αρχικά του βήματα με τους Them. Αυτό που ίσχυε για τους Les Baroques είναι επίσης αληθές και για τις υπόλοιπες μπάντες, ότι δηλαδή πρόσφεραν μία αλλόκοτη R&B/pop συνταγή, που κυριαρχούσαν τα δυνατά riff του οργάνου και τα αραχνούφαντα riff της κιθάρας. Ήταν οι αιώνιοι πεσιμιστές της ζωής, ρουτινιάζοντας με επιτυχημένες, ελαφρές μελωδίες με στίχους για την απόρριψη, την χαμένη/προδομένη αγάπη και την απογοήτευση που δεν επέτρεπαν καμία πιθανότητα χαράς. Πέρα από τον παράγοντα αυτόν, σε γενικές γραμμές ήταν σχεδόν κωμικά τα χάλκινα που περιστασιακά βέλαζαν κατά την διάρκεια του τελειώματος κάποιων κομματιών. Το γκρουπ αντιμετώπισε μία αναγγελία θανάτου, καθώς ο O'Shannon τους άφησε, αν και κάνα-δυό single που ακολούθησαν είναι αξιόλογα.


 ΣΟΥΗΔΙΑ


Οι μπάντες της Σουηδίας γενικά έδειξαν πολύ πιό ελαφριά διάθεση από τους Ολλανδούς γείτονές τους στον Νότο. Οι κιθάρες και οι power-pop μελωδίες των Who επηρέασαν τους Σουηδικούς δίσκους της rock τόσο νωρίς (το 1965!!!), πολύ πριν οι περισσότεροι Αμερικανικοί δίσκοι παίξουν κάτι παρόμοιο.

Lee Kings - Why Why Why / Give Me Just Another Beer (1966) 

Το Searchin' for Shakes, Swedish Beat 1965-1968 (στην Amigo, Sweden) είναι μία καταπληκτική συλλογή Σουηδικής rock των μέσων της δεκαετίας του '60, με ωραία κομμάτια αλα Who, από τους Lee Kings, τους Namelosers και τους Bootjacks.

Namelosers - But I'm So Blue (1965) 

Όσον αφορά στα αγνότερα ένστικτα των Beatles και του Merseybeat επίσης κάνουν την παρουσία τους αισθητή σε κομμάτια από γκρουπ όπως οι The Mascots. Το "Dom Kaller Oss Mods" των The Lea Riders, είναι ένα από τα πιό εμπνευσμένα θέματα ψυχεδελικής τρέλας που κυκλοφόρησε σε κάθε χώρα, με ένα κιθαριστικό riff που στηρίζει παρανοικούς στίχους και εντυπωσιακά pop-art ηχητικά εφέ.

The Lea Riders Group - Dom Kaller Oss Mods (1967) 

Το καλύτερο Σουηδικό γκρουπ ήταν οι The Tages, τους οποίους μπέρδευαν με Αγγλικό γκρουπ με τους αιχμαλωτιστικούς hard κιθαριστικούς τόνους, που οικειοποιούνταν τα καλύτερα χαρακτηριστικά των Who, Small Faces, Kinks και Beatles. Δεν είχαν τόσο ιδιαίτερη προσωπικότητα όπως οι Outsiders. Απλά πρόσφεραν ένα μάτσο εξαιρετικά τραγούδια, όπως το "The One for You" και την μπαλάντα αλα Kinks "Miss McBaren".

The Tages - The One for You (1965) 

H Σουηδική ΕΜΙ έφτιαξε ένα ωραίο διπλό LP των The Tages με το καλύτερο υλικό τους, που όπως τα περισσότερα LP των μεγάλων σχημάτων της ηπειρωτικής Ευρώπης μπορούν να βρεθούν μόνο κατόπιν παραγγελίας.




ΓΕΡΜΑΝΙΑ 


Η Γερμανία την δεκαετία του '60 για να γενικεύσουμε, ήταν πολύ καλύτερη στην τελειοποίηση των Αγγλικών γκρουπ στο Αμβούργο, παρά στην ανάπτυξη εγχωρίων ταλέντων. Τα περισσότερα Γερμανικά γκρουπ (που προυπήρχαν της έλευσης του ηλεκτρονικού/progressive Krautrock) έπαιζαν με ένα σκληρό, χωρίς φαντασία τρόπο που χωρίς υπερβολή θα μπορούσες να τα μπερδέψεις με μπάντες του στρατού.

The Rattles - Bye, Bye Johnny (1964) 

Οι The Rattles είχαν μία μικρή διεθνή επιτυχία, αλλά καλύτεροι ήταν οι The Lords, το ρεπερτόριο των οποίων αποτελούνταν από με αστείο τρόπο φτιαγμένα κομμάτια που δανείζονταν από την R&B και την προ Beatles περίοδο της rock.

The Lords - Poor Boy (1966) 

Οι αλα βάδισμα της χήνας ρυθμοί τους πλησίαζαν την παρωδία. Επίσης ήταν ανάμεσα στα πρώτα γκρουπ που χρησιμοποίησαν ενισχυτές Lesley, που έδιναν στις κιθάρες τους μία χροιά ήχου σαν από όργανο (που χρησιμοποιήθηκε από τους Beatles πολύ αργότερα στα session του Let It Be). Μία συνολική αναδρομή της καλύτερης δουλειάς τους-αρκετή για να γεμίσει ένα διπλό CD-είναι αργοπορημένη.



ΓΑΛΛΙΑ 


Η Γαλλία, πιστή στα στερεότυπά της, προτίμησε να τραγουδήσει στα Γαλλικά παρά να συμμορφωθεί στην νόρμα της Αγγλικής γλώσσας. Η Francoise Hardy διέθετε αρκετό μαγνητισμό για να πετύχει σε οποιαδήποτε γλώσσα και να τραγουδούσε, αλλά μεγάλο μέρος της Γαλλικής pop της δεκαετίας του '60, έβγαζε πολύ συναίσθημα για να κερδίσει ένα κοινό στο εξωτερικό. Η πιό ευδιάκριτη εξαίρεση ήταν ο Ronnie Bird, που ηχογράφησε αξιοσέβαστα (όχι ορίτζιναλ) rock θέματα στα μέσα της δεκαετίας του '60.

Ronnie Bird - Je voudrais dire (1965) 

Ένας από τους μουσικούς που τον υποστηρίζουν ήταν ο θρυλικός Mickey Baker (που έβγαλε το "Love is Strange" στο σχήμα Mickey & Sylvia το 1956).

Mickey Baker (1965)

Στο εσωτερικό του άλμπουμ του Bird, En Public, φαίνεται στα σίγουρα ο Mickey να παίζει κιθάρα πίσω από την πλάτη του, ένα χρόνο ή δύο πριν ο Hendrix αποκτήσει την φήμη ότι το έκανε πρώτος.



ΙΣΠΑΝΙΑ


Η Ισπανία στα 60'ς ήταν υπό τους κανόνες του Franco και το άγριο rock 'n' roll δεν ευδοκίμησε. Κι όμως κάποια άσεμνα γκρουπ κατάφεραν να ξεγλυστρίσουν μολαταύτα στο στούντιο και όπως συμβαίνει συχνά όταν η μουσική γίνεται κάτω από τον ζυγό της καταδυνάστευσης, τα αποτελέσματα μερικές φορές είχαν μία θηριώδη πάνκ ενέργεια. Numero Uno ανάμεσα σε αυτά τα σχήματα θα πρέπει να ήταν οι Los Cheyenes, που έκαναν μία σειρά EP και singles ανάμεσα στο 1965 και 1967 που παρουσίαζαν ακόμα πιό ωμές παραλλαγές του ήχου των πρώιμων Kinks, τραγουδισμένες στα Ισπανικά.

Los Cheyenes - Valgame la Macarena (1965) 

Αντίθετα συνέβη με τους Los Bravos, των οποίων η μουσική, παρά την διεθνή επιτυχία τους, ακουγόταν σαν να είχε ηχογραφηθεί στην Νέα Υόρκη.

Κάθε Ευρωπαική χώρα είχε μία ενεργή rock σκηνή, ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο ενδιαφέρουσα όσο οι σκηνές που αναφέρθηκα παραπάνω. Η Ελβετία, η Δανία, η Ιταλία, το Βέλγιο και άλλες χώρες έβγαλαν πολύ τοπική rock, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας δεν αξίζει για να ασχοληθεί εκτενέστερα κάποιος.


ΕΛΛΑΣ

Η Ελλάδα μας είχε κι αυτή τα γκρουπ που έπαιξαν rock (σχετικά ξεχασμένα από τον παλαιό κόσμο/άγνωστα παντελώς στον νέο), οι Forminx, οι Sounds, οι Charms, οι Βόρειοι, οι Idols κλπ, αργότερα οι Persons, οι Teenagers, οι Loubogg (πιό μετά Πελόμα Μποκιού), ακόμα ένα "Venus" από τους Olympians, για να ξεπηδήσουν από τον πυρήνα των παλαιών γκρουπ άλλα πιό σύγχρονα. Τα ανήσυχα πνεύματα της περιόδου αναζητούν διέξοδο στην Ευρώπη και δη στην Αγγλία αρχικά, την μία από τις δύο πατρίδες του ροκ, που γνωρίζει δημιουργική άνθηση. Ο Alex Spyropoulos γνωρίζεται με τον Ιρλανδό Patrick Campbell-Lyons και δημιουργούν ένα από τα πρώτα ψυχεδελικά ντουέτα της περιόδου στην Αγγλία, τους Nirvana. To 1967 βγάζουν τον πρώτο τους δίσκο The Story of Simon Simopath, έναν από τους αγαπημένους concept δίσκους μου.

Nirvana- Lonely Boy (1967) 

Οι Aphrodite's Child ανα-γεννιούνται στην Γαλλία για να ακολουθήσουν μία λαμπρή πορεία. Οι Axis του Δημήτρη Κατακουζηνού κάνουν το ίδιο επίσης στην Γαλλία. Στη συνέχεια σχηματίζονται οι Socrates Drank the Conium και τόσα άλλα θαυμαστά γκρουπ της επόμενης δεκαετίας (1970).

Axis - Waiting a Long Time (1973) 

Υπήρχε επίσης φυτώριο από beat μουσική και garage rock σε όχι Αγγλόφωνες χώρες σε άλλες ηπείρους.

The Shakers - What a love (1965) 

Η Ουρουγουάη για παράδειγμα έβγαλε τους The Shakers, ένα από τα ακριβέστερα και καλύτερα σχήματα που μιμήθηκαν τους Beatles σε όλη την γη και τους The Mockers, οι οποίοι ήταν πολύ επιτυχημένοι στην μίμηση των Rolling Stones στην εποχή του Aftermath (1966).

The Mockers - Can't Be a Lie (1966) 

Για περισσότερα μουσικά σχήματα από την ηπειρωτική Ευρώπη, αλλά και την ιστορία που τα συνοδεύει απλά πληκτρολογήστε "From the Continent" στο πεδίο αναζήτησης του blog.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ