THE RASPBERRIES

Cult Heroes

Ακόμα κι αν δεν ξέρει κανείς ποιός είναι ο Eric Carmen, πιθανώς να έχει ακούσει ένα από τα τραγούδια του. Ήταν αυτός που έγραψε την δυναμική μπαλάντα "All By Myself", η οποία έφτασε στο νο12 στην Αγγλία και νο2 στην Αμερική το 1976. Κι αν ακόμα δεν ξέρει κάποιος την ορίτζιναλ εκτέλεση του τραγουδιού, πιθανώς έχει ακούσει την Celine Dion καμιά 20αριά χρόνια αργότερα να το διασκευάζει, και να το φτάνει νο6 στην Αγγλία και νο4 στην Αμερική. Εδώ δεν θα πούμε πάντως για την σόλο καριέρα του Eric Carmen. Θα πάμε αρκετά πιό πίσω στο 1972, για να δούμε το γκρουπ με το οποίο ξεκίνησε και τα 4 άλμπουμ που έκαναν.

I Can Remember (1972)

The Raspberries (Capitol SK 11036) 4/72

Το ντεμπούτο άλμπουμ των The Raspberries όχι μόνο ακούγεται καλά, αλλά ευωδιάζει κιόλας (χάρη στο παρφουμαρισμένο με raspberry στίκερ που υπήρχε κολλημένο στο εξώφυλλο). Ήταν μία μπάντα με βάση τον Καναδά που είχαν ένα ήχο που πιθανώς θα τραβούσε παράλληλη γραμμή με αυτή που χάραξαν οι Bee Gees. Είναι εύθυμα καθηλωτικοί και ελκυστικοί μέσα στο ρεπερτόριό τους. "Κολλήστε" με το "Get It Moving", το "Rock and Roll Mama" και το σινγκλάκι τους "Don't Want to Say Goodbye".

Don't Want to Say Goodbye (1972)

"Ξύστε το στίκερ και μυρίστε" ήταν η οδηγία δίπλα από ένα οβάλ στίκερ στο εξώφυλλο του άλμπουμ. Ε, δεν χρειαζόταν να το μυρίσεις. Όλο το δωμάτιο γέμιζε με ένα τεχνητό άρωμα από raspberry.

Go All the Way (1972)

To "Go All the Way" που ανοίγει τον δίσκο, είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει ηχογραφηθεί. Συνδυάζει την μελωδικότητα των Beatles, την δύναμη των Who, την έξαψη των Stones και την ποιότητα του Rachmaninoff μέσα σε 3 λεπτά και 19 δεύτερα αγνού rock 'n' roll. Θα έπρεπε να είναι το πρότυπο για το ράδιο της δεκαετίας του '70, αλλά αν και ήταν χιτ (το μοναδικό τους top10 που έφτασε νο5 στα charts) δεν άλλαξε τον κόσμο. Η rock στο ραδιόφωνο είχε παρεκκλίνει από το τέλειο pop τραγούδι παίρνοντας δύο διαφορετικές κατευθύνσεις: προς την μουσική των ευαίσθητων τραγουδοποιών / τραγουδιστών από τη μία και προς το heavy metal και την progressive rock από την άλλη.

Rock and Roll Mama (1972)

Ενώ θα μου φαινόταν τέλειο σαν σκέψη ότι εκατοντάδες παρόμοιες μπάντες θα ακολουθούσαν το παράδειγμα των The Raspberries, ίσως είναι καλύτερα το ότι δεν ήταν και η πιό δημοφιλής μπάντα της γενιάς εκείνης. Για ένα λόγο, ότι άμεσα ανέδυαν την μυρωδιά του είδους του καλλιτέχνη για τον οποίο είχαν φτιαχθεί οι μεγαλύτερες συλλογές από χιτ. Έβαζαν το καλύτερο τραγούδι τους πρώτα και δεν έφταναν καν κοντά στο να το ταιριάξουν με τα υπόλοιπα σε ποιότητα, ενέργεια ή ακόμα και στυλ. Επιπλέον βλέποντας ξανά και ξανά τον Eric Carmen να "φοράει" την υπερβάλλουσα σεξουαλική ορμή του στα εξώφυλλα γινόταν όλο και πιό γελοίο, αν όχι αρρωστημένο και έγινε χειρότερο ακόμα όταν αποφάσισε ότι ήθελε να τον σέβονται ως μουσικό.

I Saw the Light (1972)

Προφανώς δεν αισθάνθηκε ολοκληρωμένος με το χιτ του, έτσι έπρεπε να αποδείξει ότι δεν ήταν τυχαίος με το "I Can Remember" μία μπαλάντα με κλασική δομή (πρελούδιο Bach). Μία μπαλάντα που ότι και να του προσάψει κανείς επί προσωπικού, είναι υπέροχη. Υπάρχουν κι άλλα highlights (το αλα McCartney "Come Around and See Me", το πανέμορφο "I Saw the Light", αλλά το δεύτερο καλύτερο τρακ του άλμπουμ "Don't Want to Say Goodbye", είναι υπερβολικά ενορχηστρωμένο και το υπόλοιπο άλμπουμ κυμαίνεται από γλυκανάλατες μπαλάντες έως αδιάφορα κομμάτια.


Fresh (Capitol ST 11123) 11/72

Το δεύτερο LP από το γκρουπ που έσπασε το top10 με το "Go All the Way" αποδεικνύει ακόμα μία επιτυχία τους. Το σετ οδηγείται από το σινγκλ τους "I Wanna Be With You", ένα ανεπιτήδευτο, φανερό rock που θέτει την βάση για όλο το σετ-δυνατές φωνητικές αρμονίες και βασική αλλά στιβαρή μουσικότητα. Τρείς καλοί ερμηνευτές και τραγουδοποιοί ο Eric Carmen, o David Smalley και ο Wally Bryson βοηθούν σ'αυτό.

I Wanna Be With You (1972)

Άλλαξαν την προσέγγισή τους λίγο εδώ στο δεύτερο άλμπουμ. Όχι πιά hard rock, όχι progressive κλασική rock, πολύ ελάχιστη ενορχήστρωση, όχι μακράς διάρκειας τραγούδια. Επιτυγχάνουν δύο μέτρια χιτ, το "I Wanna Be With You" και το "Let's Pretend", που και τα δύο είναι πολύ όμορφα, λίγο κάτω από το "Go All the Way" σε ποιότητα επειδή ελλείπoυν οι καθηλωτικές hard rock αιχμές.

Let's Pretend (1972)

Τίποτα άλλο δεν είναι ιδιαίτερα καλό, αλλά τα υπόλοιπα τραγούδια είναι λίγο καλύτερα από τα υπόλοιπα του πρώτου δίσκου που ήταν αδιάφορα. Αντιθέτως με το ντεμπούτο τους το Fresh είναι ένα επίμονα καλό pop άλμπουμ σε χρόνο όπου ουσιαστικά κανείς δεν έκανε μουσική σαν αυτή.


Side 3 (Capitol SMAS 11220) 9/73

Ένα εξαιρετικό πακέτο από αυτή την ευχάριστη μπάντα, που παρουσιάζει τα ωραία αρμονικά φωνητικά, κορυφαίο lead singing, απλή, αλλά συναρπαστική τραγουδοποιία και πολύ ικανοποιητική ορχηστρική δουλειά που χαρακτήριζε τις προγενέστερες προσπάθειές τους. Τα rock κομμάτια είναι το καλύτερο υλικό, αλλά οι μπαλάντες επίσης είναι πρώτης τάξεως. Η μπάντα δείχνει λίγο πιό δεμένη σε όλα τα σημεία με κάθε LP που βγάζει και είναι ευχαρίστηση να ακούς μία μπάντα που μοιάζει πιό αποφασισμένη να περάσει καλά και να παίξει καλή μουσική, από το να μεταφέρει κάποιου είδους μήνυμα. Αυτό είναι το σετ που θα τους καθιέρωνε χωρίς αμφιβολία σαν σχήμα που βγάζει LP όπως και σινγκλς.

Tonight (1973)

Πολύ μέρος του Side 3 δείχνει αληθινή ορχηστρική δύναμη. Κομμάτια με δυνατές κιθάρες και δυναμικά ντραμς κυριαρχούν στο άλμπουμ, το γκρουπ φανερά προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί να ηχογραφήσει σε άλλο παλμό εκτός από την ελαφριά pop των δύο πρώτων LP τους. Στην ασυμμετρία του το Side 3 δεν είναι τόσο ευήκοο όσο τα πρώτα δύο άλμπουμ τους, αλλά τα καλύτερα κομμάτια είναι καλύτερα από όλα ότι έχουν κάνει πιό πριν. Είναι ώρα να σταματήσουμε να τους συγκρίνουμε με τους Beatles. Έχουν αφομοιώσει πολλά άλλα γκρουπ-τους Who και τους Beach Boys ιδιαίτερα-και στο μεταξύ βρίσκονται ήδη καιρό στην πιάτσα ώστε να τους συγκρίνουμε σε σχέση με τις δουλειές που οι ίδιοι έχουν κάνει.

Ecstasy (1973)

Η hard rock επιστρέφει με την εκδίκηση κρυμμένη στα τρία πρώτα τραγούδια από τα οποία έγιναν θρύλοι. Το "Tonight" έχει ένα από τα καλύτερα riff ρυθμικής κιθάρας που έχουν γίνει. Το "I'm A Rocker" έχει την πιό hot lead guitar από οτιδήποτε έπαιξαν οι The Raspberries και το πολύ επηρεασμένο από Who, "Ecstacy" θα μπορούσε να είναι ορόσημο για την power pop της περιόδου τέλη '60-αρχές '70.

On the Beach (1973)

Λίγο από country ελοχεύει σε ορισμένα τραγούδια, όχι για καλύτερο αποτέλεσμα όμως. Αυτός είναι ένας πολύ ασύμμετρος δίσκος. Το καλό υλικό είναι τόσο καλό που διώχνει οτιδήποτε άλλο παίζει στο ραδιόφωνο το 1973 και κάνει το άλμπουμ must-have, αλλά τα υπόλοιπα τραγούδια απλά γεμίζουν το χώρο.


Starting Over (Capitol ST 11329, με πόστερ) 9/74

Όταν οι The Raspberries πρωτο-βγήκαν στην επιφάνεια αρκετά χρόνια πριν, είχαν χαιρετιστεί ως μία καλή rock μπάντα που ήταν ικανή να αιχμαλωτίσει αυτή την πολύπλοκη μίξη της απλότητας και της επιδεξιότητας που χαρακτήριζε την Αγγλική rock στα μέσα της δεκαετίας του '60. Εδώ είναι ακόμα έτσι, αλλά καλύτεροι ακόμα. Με μερικά νέα μέλη έκαναν ένα LP με καλά, εμπορικά, με δυναμική σινγκλς, όλα υπογραμμισμένα από αυτή την ποιότητα εκείνης της μαγικής περιόδου, που τόσες μπάντες στις μέρες μας μοιάζουν να έχουν χάσει.

I Don't Know What I Want (1974)

Ο Eric Carmen πρέπει να θεωρείτο ένας από τους δυνατότερους vocalists και είναι λάθος κάποιοι να θεωρούν την μπάντα αυτή μόνο για παιδιά. Υπάρχουν πολλοί μουσικόφιλοι που περιμένουν αυτό το είδος της επιδέξιας, καλής rock που σερβίρει αυτή η μπάντα. Ίσως είναι η πιό δυνατή προσπάθεια γενικά από την μπάντα, θεματικά και μουσικά.

Cruising Music (1974)

Οι The Raspberries έχουν τελικά καταλάβει την δυναμική τους. Ακόμα πιό σημαντικό είναι ότι τα τελικά αποτελέσματα των επιδέξιων κολάζ της μουσικής γνώσης συχνά εξισώνονται αν όχι ξεπερνούν τις ορίτζιναλ δημιουργίες των ειδώλων τους.
Υπάρχουν δύο καταπληκτικά κομμάτια, το "I Don't Know What I Want", που είναι το απόλυτο tribute στους Who (1965-71). Αποσπασματικά οι μελωδίες του Townshend ακούγονται εδώ κι εκεί και τα φωνητικά του Carmen μιμούνται τον Roger Daltrey. Όμως το κομμάτι στέκεται στα δικά του πόδια. Το "Overnight Sensation" έχει μία πολύ καλή παραγωγή, συνδυάζοντας μία πολύπλοκη, αλα Beach Boys προσέγγιση με τις τεχνικές του Phil Spector. Λυρικά είναι μία τίμια εξομολόγηση του νούμερο ένα στόχου της μπάντας... Το υπόλοιπο άλμπουμ είναι άριστο...Το Starting Over είναι η απόλυτη προσπάθεια της μπάντας μας.

Overnight Sensation (1974)

Οι ειδικοί πάνω στο συγκεκριμένο έδαφος έχουν ψηφίσει αυτό τον δίσκο ως το μεγαλύτερο power pop άλμπουμ όλων των εποχών. Τι σημαίνει αυτό; Κυρίως σημαίνει ότι, περισσότερο από κάθε άλλο δίσκο, ακούγεται όπως κάτι που έχεις ακούσει. Το "I Don't Know What I Want" είναι The Who, το ""All Through the Night" είναι The Faces με τον Rod Stewart, το "Cruising Music" είναι The Beach Boys, το "Hands on You" Beatles και το "Overnight Sensation" οι...The Raspberries.

Είναι εύκολο να διασκεδάσεις με αυτό που κάνει καλά το Starting Over, αλλά ωστόσο είναι και μία υπενθύμιση του πόσο φανερά ο χώρος της rock 'n' roll κυριαρχείται από ξαναμμένους τύπους που θα σου κλέψουν το τραγούδι και μετά θα προσπαθήσουν να σου αποπλανήσουν και την αδελφή σου...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

MONTE DUNN & KAREN CRUZ 

Folk Attitude

Ένας δίσκος προέκυψε από αυτή την πολύ όμορφη συνεργασία ανάμεσα σε ένα ζευγάρι στη ζωή. Του Monte Dunn, session παίκτη της κιθάρας και της Karen Cruz, μίας έξοχης τραγουδοποιού / τραγουδίστριας. Πολύ όμορφα ερμηνευμένα γήινα θέματα, που κυμαίνονται από μπαρόκ έως country με ψυχεδελικές αιχμές.

Monte Dunn & Karen Cruz (Cyclone CY-4101) 5/70

Η μουσική του Monte Dunn και της Karen Cruz είναι αποτέλεσμα ενός πολύ αγνού πόθου για να εκφράσουν τον έρωτα και τις πραγματικότητες μίας ζωής που ζει κάποιος στον μέγιστο βαθμό-μία πολύ απλή δήλωση πάνω από το χάος και την σύγχιση της αρτιστικής επιβίωσης σε ένα υλιστικά απαιτητικό κοινωνικό σύνολο. Η ειλικρίνεια και η ομορφιά των λέξεών τους και της μουσικής προτείνει μία τίμια λύση στην πολύπλοκη και συχνά διαστρεβλωμένη κοινωνία μας.

Never in My Life (1970)

Ευγενική folk-rock με χαλαρό vibe από αυτό το ζευγάρι στη ζωή. Ο Dunn ήταν ένας πολύ γνωστός session κιθαρίστας, ενώ η Cruz έγραψε τα περισσότερα από τα τραγούδια (με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του "Yellow Cab", του Tim Hardin, το οποίο διασκεύασαν εξαιρετικά καλά). Υπάρχει ένας αριθμός ερωτικών τραγουδιών και λίγη αντι-πολεμική ρητορική.

Lullabye (1970)

Το ζεύγος εναρμονίζεται πολύ καλά και η μουσική που τους συνοδεύει (από την αφρόκρεμα των session παικτών, συμπεριλαμβανομένων των Eric Weissberg, Bruce Langhorne και Hal Blaine) είναι επίσης εξαιρετική.

Self Satisfaction (1970)

O Monte Dunn είχε παίξει σε άλμπουμ των Ian & Sylvia, Cher, Buffy Saint-Marie και Peter, Paul and Mary. Το σπάνιο άλμπουμ που έκανε με την σύζυγό του Karen Cruz δυστυχώς απέτυχε στις πωλήσεις και έτσι ο Dunn επέστρεψε στην session δουλειά και ακολούθησαν εμφανίσεις του σε άλμπουμ των Tim Hardin, Richie Havens και Fred Neil.

Order to Things (1970)

Όπως μας λέει ο Dunn:

"Και ύστερα μία μέρα συνάντησα την Karen και ότι μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να είμαστε μαζί. Η μουσική ήταν τόσο σημαντική και για τους δύο, η Karen τραγούδησε με μπάντες σε κλαμπ, folk και μετά άρχισε να συνθέτει και εγώ όπου μπορούσα έπαιρνα και έκανα τραγούδια για να ζήσουμε και αγαπούσα την μουσική μου και την γυναίκα μου. 

Loving You (1970)

Είχα παίξει στις δουλειές πολλών μεγάλων καλλιτεχνών. Όμως η μουσική της Karen με αιχμαλώτισε όσο τίποτα άλλο είχα παίξει. Παιδιά και μουσική, επανάσταση, χιλιάδες αντιθέσεις, χαρές, πόνος, η ζωή όπως την ζούσαμε μαζί, η μουσική μας".
Ένας folk-rock δίσκος που ίσως να μην αλλάξει την ζωή σας, αλλά κρίνεται ότι αξίζει να τον ακούσετε.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

COLD BLOOD 

Confluence of Sounds

Οι Cold Blood ήταν ανάμεσα στις πρωτοπόρες μπάντες στον ήχο που θα καθιερωνόταν από γκρουπ όπως οι Blood Sweat and Tears, Chicago, κλπ. Η μπάντα μέσα από διάφορες ενσαρκώσεις στο πέρασμα όλων αυτών των χρόνων παραμένει ενεργή στις μέρες μας με την Lydia Pense στα φωνητικά.

I'll Be Long Gone (1973)

Cold Blood (San Francisco SD 200) 12/69

Ένα ιδιαίτερα δυναμικό ντεμπούτο από αυτό το γκρουπ των 9 ατόμων από το Σαν Φρανσίσκο, που καυχιέται ότι έχει δύο τρομπετίστες και δύο σαξοφωνίστες, όπως επίσης και μία απίθανη τραγουδίστρια, την Lydia Pense-βασικά την Janis Joplin χωρίς τη συναισθηματική φόρτιση. Όλα τα κομμάτια (και τα επτά) είναι διασκευές, συμπεριλαμβανομένης μίας τρομερής βερσιόν του Willie Dixon, το "I Just Want to Make Love to You", με ένα soulful groove και εμπρηστική τρομπέτα και σαξόφωνο.

If You Will (1969)

Είναι αλήθεια ευχάριστο να ακούς κάποιον να μεταχειρίζεται με τόσο σεβασμό το τραγούδι. Άλλα τρακς είναι τα ζωηρά "Watch Your Step" και "You Got Me Hummin'", αλλά πρόκειται πράγματι για brass-rock στα καλύτερά του και συστήνεται ανεπιφύλακτα. Θα πρέπει πραγματικά να ήταν τρομεροί στα live τους.

I Just Want To Make Love To You (1969)

Live ή σε ηχογράφηση, η Lydia Pense είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά από το υλικό της και όταν τραγουδάς τραγούδια όπως το "I Just Want to Make Love to You" του Willie Dixon, απλά το να καταλάβεις τις μικροδιαφορές δεν είναι αρκετό. Πρέπει να τις αισθανθείς. Το όλο άλμπουμ είναι κάπως έτσι.

You Got Me Hummin' (1969)

Η δυναμική τραγουδίστρια των Cold Blood συχνά συγκρίνεται με την Janis Joplin και το στυλ που παίζει η μπάντα είναι μάλλον παρόμοιο με αυτό στο Kozmic Blues της Janis.

I'm a Good Woman (1969)

Είναι ένα καλό άλμπουμ με μία δυνατή West Coast ευαισθησία, καλά ενσωματωμένα στοιχεία soul και blues και κάποια ωραία δουλειά περιοδικά, από την κιθάρα και το όργανο. Ωστόσο, αν κάποιος αντιπαθεί τα πνευστά πρέπει να το αποφύγει μιάς και κάθε κομμάτι κυριαρχείται από αυτά.

Sisyphus (San Fransisco SD 205) 3/71

Αισθάνομαι ιδιαίτερα ευχάριστα όταν ακούω το δεύτερο άλμπουμ των Cold Blood. Πολύ στην soul, η πορεία εδώ έχει σφυρηλατηθεί καλά, αν και κάπως συμβατικά και το λιγότερο παρουσιάζει μία πολύ ενεργητική δουλειά σε όλη την διάρκεια.

Funky On My Back (1971)

Το "Shop Talk" και το "Funky On My Back", είναι πολύ καυτά θέματα, όπως και τα τρία τελευταία κομμάτια, ιδιαιτέρως το "Too Many People". Αλλά το "Your Good Thing" είναι το αγαπημένο μου. Μία εντελώς αισθαντική παρουσίαση της μπαλάντας της Mable John, με το πνεύμα της Lydia Pense και των Pointer Sisters που κάνουν backing vocals...
Ακόμα, για τους Cold Blood, (με έκπληξη) είναι λίγα μόνο στοιχεία για να τους ξεχωρίσουν πάρα πολύ από τις ορδές των μεγάλων rock γκρουπ.

Shop Talk (1971)

Το κομμάτι που ανοίγει "Shop Talk" είναι ένα λαμπρό jazzy τζαμ και πολύ πιό άγριο από οτιδήποτε υπήρχε στο πρώτο άλμπουμ τους. Άλλο ένα highlight είναι το hard rock "I Can't Say", αν και έχοντας στα φωνητικά έναν από τους άντρες του σχήματος μειώνει τον αντίκτυπό του. Αλλού, το LP είναι παρόμοιο με το προκάτοχο, αν και νύξεις από το επόμενο, πιό λουστραρισμένο στυλ τους ελοχεύει. Αυτό είναι το μοναδικό τους άλμπουμ σχεδόν ολοκληρωτικά γραμμένο από τους ίδιους.

I Can't Say (1971)

Θυμίζοντας απίστευτα την εποχή της αρχής του '70 στην Αμερική, έρχεται σαν soundtrack σε κάποιες όχι πολύ γνωστές ταινίες της εποχής. Είναι ένα περιστασιακά δύσκολο μίγμα στυλ, που δουλεύει καλύτερα με τον ήχο των πνευστών και απογειώνεται λίγο όταν στρέφονται προς τα εδάφη των blues.

Your Good Thing (1971)

Ο τομέας των πνευστών δημιουργεί κάποιo σταθερό groove και ο κιθαρίστας είναι πρώτης τάξεως. Παρεμπιπτόντως γνωρίζοντας ποιός ήταν ο Σίσυφος, δεν αντιλαμβάνομαι την σχέση του με αυτό το άλμπουμ. Και τα δύο πρώτα άλμπουμ των Cold Blood κυκλοφόρησαν και στην Αγγλία.

First Taste of Sin (Reprise MS 2074) 1972

Visions (1972)

Το τρίτο τους άλμπουμ είναι ακόμα ένα καλό άλμπουμ, χωρίς μεγάλη απόκλιση από ότι είχε συμβεί πριν.

Valdez In The Country (1972)

Αυτή τη φορά o Donny Hathaway έκανε την παραγωγή, έπαιξε λίγο keyboards και συνεισέφερε ένα τρακ και ένα άριστο instrumental.

Inside Your Soul (1972)

Ακόμα μία φορά αναρωτιέμαι γιατί δεν αναλαμβάνει όλα τα φωνητικά η Lydia Pense.

Thriller!(Reprise MS 2130) 1973

Άστοχος ο τίτλος, από τη στιγμή που είναι μακράν το λιγότερο συναρπαστικό τους άλμπουμ.

Baby I Love You (1973)

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση κακό, χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία και στην μουσικότητα, αλλά αυτά τα jazz/funk groove και οι soulful μπαλάντες είναι λίγο απίθανο να κάνουν το αίμα των περισσοτέρων ακροατών να βράσει. Με όλα τα κομμάτια-εκτός από ένα-διασκευές (με το μοναδικό ορίτζιναλ να είναι κάτω των 5 λεπτών), δεν είναι ένας δίσκος με πολύ προσωπικότητα, αν και είναι μόνο μία φορά εντελώς αδιάφορος στο "You Are the Sunshine of My Life".

Lydia (Warner Brothers 2806) 1974

 Αν και δεν είναι ιδιαίτερα διαφορετικό από το Thriller! είναι χαλαρό, λαμπερό, αποστειρωμένο, εμπορικό και σχεδόν τα πάντα εδώ είναι διασκευές-είναι το λιγότερο πολύ πιό ευχάριστο και τα τραγούδια πιό μικρά σε διάρκεια. Υπάρχουν μερικές ωραίες πινελιές εδώ, συμπεριλαμβανομένης της απροσδόκητης heavy κιθάρας στο παρακάτω θέμα

When It's Over (1974)

αλλά όλα τα ίχνη των ορίτζιναλ West Coast στηριγμάτων είναι καιρός που έχουν εξαφανιστεί.


Lydia Pense & Cold Blood (ABC L 5172) 1976

I Love You More Than You'll Ever Know (1976)

Το "Medley" που ανοίγει το δίσκο με τα "We Came Down Here" και "Cold Blood Smokin'" είναι ένα υψηλής ενέργειας funk τζαμ το οποίο υπονομεύτηκε από τον παραγωγό Bob Monaco με την λεπτή και φθηνή παραγωγή που μοιάζει να μειώνει κάθε μπάσο στο μίνιμουμ.

Back Here Again (1976)

Με έναν διαφορετικό άνθρωπο στην παραγωγή και τον πόθο να κάνουν καλή μουσική αντί καλά χρήματα, αυτός θα μπορούσε να είναι ένας πρώτης ποιότητας δίσκος. Αυτό ήταν και το LP που σηματοδότησε το τέλος εκείνης της περιόδου του γκρουπ.

Cold Blood

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ARTHUR

Slip Into a Dream With...Arthur

Ο τραγουδοποιός και τραγουδιστής Arthur Lee Harper ήταν ένας χαμηλών τόνων άνθρωπος που στα τέλη της δεκαετίας του '60 έγραψε και τραγούδησε εύθραυστα, μελαγχολικά τραγούδια που απέπνεαν αβεβαιότητα, περιθωριοποίηση και αυτολύπηση. Ήταν ένας ειρηνιστής, ένας ονειροπόλος που πίστευε ότι η ειρήνη, ο έρωτας και η αρμονική συμβίωση των λαών μπορούσαν να επιτευχθούν με λίγες νότες και λίγες λέξεις, όπως τόσοι άλλοι καλλιτέχνες πίστευαν εκείνη την περίοδο, όπως και σε κάθε περίοδο, κάθε φορά που υπάρχει ένταση στον κόσμο.

 Winter Time (1968)

Dreams & Images (LHI S 12000) 3/68

Το ντεμπούτο άλμπουμ του αποπνέει αυτή την κατάσταση του πνεύματος. Οι λέξεις του τρακ "Sunshine Soldier", προδίδουν ότι η προσωπικότητα που κρύβεται πίσω από την γραφή αυτή είναι πολύ γλυκιά. Αφήνει στους άλλους, ειδικά στον αγαπημένο session μουσικό του Lee Hazlewood, Don Randi, την φροντίδα για τον μπαρόκ μυστικισμό, το μεγαλείο και την λεπτότητα της δουλειάς του. Μερικές φορές έγχορδα ("Blue Museum", "Children Once Were You"), μερικές φορές όργανο και harpsichord (" Open Up The Door"), μερικές μία μεσαιωνική ατμόσφαιρα ("Dreams and Images").

Dreams and Images (1968)

Ο Arthur ήταν τόσο αγαπητός στον παραγωγό του Lee Hazlewood, που ο τελευταίος δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο να γράψει ένα ποίημα και να το βάλει στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ.
"Arthur" ξεκινάει, "a tear looking for a thirsty eye...a mind that listen to pictures...a man who will someday be a child again..."

Blue Museum (1968)

Ίσως η τελευταία πρόταση χωρίς πρόθεση να γράφτηκε ανάποδα. Κρίνοντας όταν τον ακούσεις να τραγουδάει τα μικρά κομμάτια του αναρωτιέσαι αν θα μπορούσε αυτό το αγόρι να είναι ο χαμένος γιός του Rod McKuen.

A Friend of Mine (1968)

Η φωνή του μάλλον πρέπει να έχει διατηρηθεί ίδια από όταν ήταν έφηβος. Από την άλλη μεριά ισχυρίζεται ότι είναι τρελά ερωτευμένος με ένα κορίτσι που λέγεται "Valentine Gray" και ένα από τα τραγούδια του λέγεται "Living Circa 1920".

Sunshine Soldier (1968)

Ένα ασυνήθιστο σετ από ευγενικές μπαλάντες με Αγγλικό ήχο, με περίτεχνες συνθέσεις, ενσωματωμένα έγχορδα, άρπα, χάλκινα, φλάουτο και πιό πολλά. Δεν είναι τόσο ευφάνταστο ή μελωδικό όπως του Donovan και ούτε τόσο απόκοσμο, αλλά εξάγει μία σίγουρη γοητεία.

Children Once Were You (1968)

Τα δέκα τραγούδια είναι παρόμοια σε τέμπο και διάθεση, πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζεται μερικά παιξίματα ώστε να ξεδιπλωθεί η μελαγχολική γοητεία του. Ύστερα από αυτό ο Arthur έκανε περαιτέρω ηχογραφήσεις ως Arthur Lee Harper.

Love Is the Revolution (Nocturne NRS 905) 1969

Δυστυχώς λόγω έλλειψης προώθησης του άλμπουμ από την εταιρεία το Dreams and Images λίγη απήχηση είχε και μετά από την εξίσου λίγη απήχηση (για τους ίδιους λόγους) του follow-up άλμπουμ του Love Is the Revolution, το οποίο είχε καλές δόσεις rock μέσα του, ο Harper είχε ένα ατράνταχτο επιχείρημα να σταματήσει να σκέφτεται ότι θα μπορούσε να γίνει ένας σταρ του Χόλυγουντ. Τα μάζεψε λοιπόν και επέστρεψε στην Φλόριδα. Εκεί έγινε μηχανικός πυραύλων και δάσκαλος.

Flowers After Childhood (1969)

Αργότερα σε μία συνέντευξη ισχυρίστηκε ότι συνέχισε να γράφει, να παίζει και να ηχογραφεί μουσική με φίλους και ότι η μουσική παρέμεινε μία σημαντική πτυχή της ζωής του.

I / Soldier / Time Love (1969)

Το πάνθεον των καλλιτεχνών που έχουν γίνει γνωστοί με το μικρό τους όνομα είναι γεμάτο superstars. Ε, ο Arthur δεν είναι ένας από αυτούς. Το ευγενικό του προφίλ, το ταλέντο του στην γραφή και η ξέπνοη, πλημμυρισμένη στα έγχορδα, psych-folk που έβγαλε, προφανώς δεν έγινε ποτέ για μαζική κατανάλωση.
Αυτό ήταν το σύντομο πέρασμα του Arthur στην μουσική σκηνή εκείνης της εποχής, που δεν είδε τα άλμπουμ του να παίρνουν όσα τους άξιζαν, κυκλοφορώντας όταν ήδη οι χίπυς κρεμούσαν τις κιθάρες τους, πέταγαν τα καφτάνια κι άρχιζαν να βάζουν αρώματα.

Light Up Your Man (1969)

Τον Ιανουάριο του 2002, η σύζυγός του σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και σε μία τραγική και απροσδόκητη σύμπτωση, ο Arthur Lee Harper πέθανε την ίδια ακριβώς νύχτα από έμφραγμα.

Hymn (1969)

Τα δύο άλμπουμ του επανεκδόθηκαν ως μονό CD σε μία μικρή δισκογραφική, ενώ μία δεύτερη επανέκδοση περίμενε μόνο το Dreams & Images το 2015 στην Light in the Attic.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

SPIRITS & WORM

Obscure Psychedelia

Λίγες κόπιες του ενός και μοναδικού LP, αυτού του δύσκολου να ακούσει κανείς γκρουπ, πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν στην αγορά. Αυτό το έκανε εξαιρετικά σπάνιο, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις. Ας δούμε όμως τι βρίσκεται μέσα σε αυτό το άλμπουμ.

She (1969)

Spirits & Worm (A&M SP 4229) 1969

Ένα από τα σπανιότερα LP από μεγάλη Αμερικανική εταιρεία όπως ήταν η A&M, υποτίθεται ότι αποσύρθηκε λόγω του παράξενου εξώφυλλου, που δείχνει δύο κατσίκες να έχουν "αράξει" πάνω σε ένα τάφο. Αν όμως αυτό σας κάνει να φαντάζεστε heavy ήχο με σκοτεινό στίχο, κάτι σαν τους Black Sabbath ας πούμε, σκεφτείτε το δεύτερη φορά. Πρόκειται για μία πιό χαρούμενη φάση από τους Jefferson Airplane, με πολύ δυναμική κιθάρα σε κάποια μέρη, αλλά και περιστασιακά πνευστά. Το θέμα είναι ότι η μπάντα μας δεν ήταν από την West Coast, αλλά από την Νέα Υόρκη.

Funny Firecracker (1969)

Υπήρχε η φήμη τότε ότι οι δύο κατσίκες στο εξώφυλλο πάνω στον τάφο υπονοούσαν μαύρη μαγεία. Και γι'αυτό το απέσυραν πριν καλά-καλά κυκλοφορήσει. Ασφαλώς δεν υπάρχει τίποτα μεμπτό στην μουσική που περιέχει. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι ελλείπει ένα ευδιάκριτο στυλ-υπάρχει μία ωραία δουλειά στο φλάουτο, κάποια άριστη West Coast κιθάρα και η τραγουδίστρια είναι πολύ καλή, αλλά υπάρχει επίσης ένα πνευστό μέρος που πετάγεται σε όλο το δίσκο και πιθανώς κάποιους να ενοχλεί. Τραγούδια όπως το "She" και το ομώνυμο τρακ θα μπορούσαν να είναι ίσως πιό αιχμαλωτιστικά, με επίμονο τέμπο για να αγγίξουν το τέλειο. Επίσης νομίζω ότι αν ήταν πιό μεγάλα σε διάρκεια το ταλέντο του γκρουπ θα ξεδιπλωνόταν ακόμα καλύτερα.

Sunny Please Hold Me (1969)

Το καλύτερο τρακ για μένα είναι το "Sunny Please Hold Me", ένα υπέρτατο ψυχεδελικό θέμα με τρομερά riff και αιχμαλωτιστική χορωδία, αν και είναι τόσο μικρό σε διάρκεια. Το άλμπουμ αυτό μέχρι την δεκαετία του '90 ήταν μάλλον απίθανο να επανεκδοθεί, όμως έγινε κι αυτό και θα μπορούσε να ήταν εμπορικά επιτυχημένο αν είχε κυκλοφορήσει εκείνη την εποχή.

You're Dynamite (1969)

Ενώ πρόκειται για έναν από τους αληθινά σπάνιους rock δίσκους της δεκαετίας του '60 από μεγάλη εταιρεία, δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο να μην λάβει μεγάλη προσοχή από το κοινό, όπως πολλοί άλλοι δίσκοι λιγότερο σπάνιοι από εκείνη την ψυχεδελική περίοδο.

You and I Together (1969)

Είναι άλλος ένας μικτός (άνδρες-γυναίκα) West Coast δίσκος. Ροκάρει με μεγάλη ενέργεια, όπως θα ακούτε, έχει μεγάλο ενθουσιασμό, συχνά έχει τρομερή κιθάρα και χρησιμοποιεί λίγα ταξιδιάρικα ηχητικά εφέ, αλλά φωνητικά είναι κοντύτερα στους Mamas & Papas παρά στους Airplane. Επίσης υπάρχουν μερικά πνευστά και φλογέρες μαζί με fuzz κιθάρα. Παίζουν και τραγουδούν καλά, έχουν τα σημεία που σε κάνουν να θυμάσαι τα κομμάτια, έτσι είναι ένας πολύ καλός, αν όχι ξεχωριστός δίσκος.

Spirits and Worm (1969)

Στις εσωτερικές σημειώσεις η μουσική του δίσκου αποκαλείται "happy sound" και ακόμα κι αν τα τραγούδια είναι βασισμένα στα blues, το "happy" είναι αυτό που ακούς από αυτήν.
Όπως όμως είναι πάντοτε το ζήτημα με μπάντες σαν κι αυτή, το θηλυκό (Adrianne Maurici) τραγουδάει ένα δισεκατομμύριο φορές καλύτερα από το αρσενικό (Tommy Parris), που ανεξήγητα κατέχει γύρω στο 40% των φωνητικών εδώ.

She's the One (1969)

Στην ολότητά του το άλμπουμ κυμαίνεται περίπου στην μέση του γένους, αλλά επειδή δεν είναι πειραματικό ή εξωφρενικό σαν πολλά άλλα, ίσως να προτιμούσε κανείς ας πούμε τους Ultimate Spinach από την μπάντα μας.

All I Need Is a Little You (1969)

Στην επανέκδοση του δίσκου από την ιδιωτική εταιρεία που ανήκε στο γκρουπ μας, το "σατανικό" εξώφυλλο αντικαταστάθηκε από έναν τύπο που χορεύει με μία κατσίκα (άραγε μία από αυτές που ήταν πάνω στον τάφο;)

Re-issue

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

FRASER & DEBOLT 

Avant-Garde Country-Folk

With Ian Guenther (Columbia C 30381) 2/71 [Canada]

Ασφαλώς δεν γνωρίζετε ποιοί ή που ήταν το ζευγάρι αυτό από τον Καναδά, αλλά έχουν εδώ μία φανταστική μουσική κατάσταση. Προφανώς ο Allan Fraser και η Daisy Debolt είναι ερωτευμένοι μεταξύ τους. Ο Ian Guenther είναι ο βιολιστής που συνοδεύει τις ακουστικές κιθάρες σε αυτό τον δίσκο. Η μουσική είναι μία μαγεία, καλής επικοινωνίας και εικόνων που υπερβαίνουν μία ικανοποιητική περιγραφή.

Waltz of the Tennis Players (1971)

Το μόνο μη ορίτζιναλ κομμάτι είναι το "Don't Let Me Down", μία καταπληκτική διασκευή, που γίνεται τόσο δυναμική δήλωση αγάπης, όσο και το "When Something Is Wrong With My Baby" από τον Otis Redding και την Carla Thomas. Αυτό το άλμπουμ είναι ένα περίπλοκο αλλά ακόμα και σήμερα απρόσιτο διαμαντάκι.

Don't Let Me Down (1971)

Η μουσική, αν και προέρχεται μόνο από τρεις ανθρώπους έχει ένα ωραίο βάθος στον folky Ανατολίτικο ήχο της, οι λέξεις είναι σε νέα μοτίβα και οι αρμονίες είναι στοιχειωτικές και όμορφες. Αναρωτιέμαι κατά πόσο ο Chris Eckman και η Carla Torgerson (The Walkabouts), θα είχαν επηρεαστεί περισσότερο στο στυλ που ερμηνεύουν, αν είχαν ακούσει αυτό το ντουέτο.

Dancehall Girls (1971)

Τα τραγούδια του Allan Fraser και της Daisy Debolt λίγη ομοιότητα παρουσιάζουν με τις δημοφιλείς folk μπαλάντες. Μάλλον, η μουσική τους είναι μία πολύ ελεγχόμενη φωνητική παρουσίαση, με αλλαγές στην κλίμακα, τις γραμμές στα φωνητικά να κλιμακώνονται με λεπτομέρεια και συχνά να ακούγονται σαν απαλές μιμήσεις μουσικών οργάνων. Το βιολί του Ian Guenther φτιάχνει μία τρίτη φωνή που τραγουδάει κοντά στο ζευγάρι μας.

Old Man in the Corner (1971)

Τα τέμπο, αν και ενδιαφέροντα είναι αφύσικα όμοια. Εδώ ο Ian Guenther συνεισφέρει ιδιαιτέρως με την απεριόριστη ποικιλία του στυλ παιξίματός του. Το "Gypsy Solitaire" είναι αντιπροσωπευτικό του στυλ τους στα καλύτερά του...Aκούγεται παραδόξως σαν πρόδρομος της punk rock.

Gypsy Solitaire (1971)

Η ροή από τραγούδι σε τραγούδι έχει πολύ χάρη. Η μουσική τους είναι το αντίθετο της παραδοσιακής folk, με τους απόμακρους τόνους και τους συγκοπτόμενους ρυθμούς. Παρομοίως οι χροιές τους αποτυγχάνουν να συμπεριλάβουν την θεματική ειλικρίνεια των τραγουδιών της folk. Αντί γι'αυτό είναι εύθραστες και αντιμετωπίζουν την πρόκληση με δεμένες συνθέσεις.

Pure Spring Water (1971)

Αυτός είναι ένας θαυμάσια ελεύθερος δίσκος, μία αυθεντική μουσική έκφραση για την αγάπη για την μουσική και αυτοί που συνδέονται με αυτήν θα τον εκτιμήσουν ως έναν από τους μεγάλους κλασικούς δίσκους. Τα τραγούδια συνοδεύονται απλά από δύο ακουστικές κιθάρες και ένα βιολί, αλλά χάρη στην τέλεια απροσεξία σε οτιδήποτε ακούγεται "σωστά", σε όρους παραδοσιακών αρμονιών ή κατάλληλων ρυθμών και χρόνων, ακούγονται γεμάτα και πλούσια. Ούτε το βιολί, ούτε οι ερμηνευτές μοιάζουν να ανησυχούν αν πατάνε στους σωστούς τόνους, και λόγω αυτού υπάρχει πολύ ομορφιά για να βρεί κανείς μέσα σε αυτό το μάτσο των τραγουδιών, που η σύνθεσή τους είναι όπως των folk τραγουδιών, αλλά είναι παιγμένα πιό πολύ σαν rock χωρίς ηλεκτρισμό ή ρυθμικό τμήμα. Αυτός είναι ένα δύσκολος δίσκος που δεν εξηγείται εύκολα, όπως επίσης και δεν ξεχνιέται εύκολα. Μία ευφυής δουλειά.

Warmth (1971)

Αυτό το σετ των country-folk τόνων περιγράφεται ως "ψυχεδελικό", αλλά πέρα από το avant-garde "Armstrong Tourest Rest Home" δεν ακούω κάτι τέτοιο.

Armstrong Tourest Rest Home (1971)

With Pleasure (Columbia KC 32130, με εσώφυλλο) 1973

Το δεύτερο άλμπουμ του ντουέτου δεν έχει αυτό που έκανε το πρώτο τους άλμπουμ σπέσιαλ. Η ιδέα να δώσουν στα τραγούδια τους κάλυψη από πλήρη rock 'n' roll μπάντα δεν είναι απαραίτητα κακή.

Broad Daylight Woman (1973)

Το βασικό πρόβλημα δεν είναι ότι απουσιάζουν οι ατέλειες και ο αυθορμητισμός του πρώτου άλμπουμ τους, αλλά ότι μοιάζει να έχουν ξοδέψει το μερίδιό τους σε μεγάλα τραγούδια την πρώτη τους φορά. Είναι ευχάριστο άλμπουμ αλλά καθόλου ενθυμητικό, με μόνο ένα θέμα (κατάλληλα ονομασμένο "Pure Spring Water #2") το οποίο συνεχίζει την μαγεία που υπήρχε παντού στο προκάτοχο άλμπουμ.

I Want to Dance With You (1973)

Πιό λαμπερός από τον πρώτο με πλήρη μπάντα πίσω, όμως ελαφρώς παράξενο και πειραματικό εν μέρει.
Η Daisy έχει φύγει από την ζωή από το 2011, όμως ο Allan είναι ακόμη στις μέρες μας ενεργός.

Frazer & Debolt

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ