"Happy Birthday" 

        (STEVIE WONDER)         

Η ιστορία ενός τραγουδιού

         Εκατομμύρια κόσμος καθημερινά ακούει, τραγουδά, χορεύει, ποστάρει στο Fb, αυτό το χαρούμενο τραγούδι γενεθλίων. Όλοι μας ανεξαιρέτως. Λίγοι όμως - από τους μη Αμερικάνους - γνωρίζουν την σημασία και την ιστορία του κομματιού. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και το κομμάτι δεν είναι ένα ακόμη, χαρούμενο, παιδικό τραγουδάκι γενεθλίων. Ο Stevie Wonder αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά πιο ευφυής - αλλά και πιο αγωνιστής - απ΄όσο νομίζαμε.

"Happy Birthday" (1980)

        Το κομμάτι είναι γνωστό και ως “Black version of Happy Birthday”. Είναι - όσο κι αν δεν του φαίνεται - αφιερωμένο στον Martin Luther King, Jr. (MLK) και συνδέεται με την δεκαπενταετή προσπάθεια του συνθέτη για τον καθορισμό μια εθνικής εορτής. Διαβάστε παρακάτω την ιστορία και θα καταλάβετε…

Ο King, Βαπτιστής πάστορας με πτυχίο κοινωνιολογίας, ως γνωστό, ήταν στη δεκαετία του ΄60 ο ηγέτης των Δικαιωμάτων της Αφροαμερικάνικης Κοινότητας. Είχε μια μοναδική ικανότητα στο να συνδυάζει μοναδικά τα ειρηνικά και αδελφικά μηνύματα του Χριστιανισμού και των μεθόδων του Γκάντι, έτσι ώστε όλο αυτό να γίνεται ‘σημαία’ στο κίνημα για την Ισότητα των Μαύρων. Κατά τη διάρκεια αυτής της ‘ηγεσίας’ κατάφερε να πάρει αρκετές ‘νίκες’, αποφεύγοντας μάλιστα τις πρακτικές της βίας. Για όλα αυτά, το 1964, σε ηλικία 35 ετών, κέρδισε μάλιστα και το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, με αποτέλεσμα να γίνει ο νεότερος νικητής του Βραβείου στην ιστορία.
      Ένα νεαρό αγόρι, ο Stevland Morris (για τον Stevie Wonder μιλάμε) ακούει για πρώτη φορά για τον M.L.K. το 1955, κατά τη διάρκεια του μποϊκοτάζ των λεωφορείων στο Montgomery. Επίσης, στην ηλικία των 15 ετών ευτύχησε να συναντήσει προσωπικά και να σφίξει το χέρι του ινδάλματος του. Δυστυχώς αργότερα, το 1968, όπως και πολλοί άλλοι Αμερικάνοι, έπεσε σε πραγματική κατάθλιψη, ακούγοντας για τη δολοφονία του εμπνευσμένου ηγέτη.

Η ιστορία επί τροχάδην:
     Στις 3 Απριλίου του 1968, ο King είχε πάει στο Tennessee για να συμπαρασταθεί στους αγωνιζόμενους Αφροαμερικανούς οδοκαθαριστές της πόλης, παρά τα απειλητικά τηλεφωνήματα που είχε δεχθεί. Εκείνη την ημέρα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκκλησία Βαπτιστών, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις απειλές, λέγοντας πως “ό,τι γίνει θα είναι θέλημα Θεού”. Την επόμενη ημέρα, την 4η Απριλίου, στις 6 το απόγευμα, ο MLK στεκόταν ακριβώς έξω από την πόρτα του δωματίου του, στον δεύτερο όροφο του ξενοδοχείου Lorraine. Μαζί του ήταν ο αιδεσιμότατος Jesse Jackson και ο μουσικός Ben Branch. Ξαφνικά ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ο King έπεσε κάτω χτυπημένος στο δεξί μάγουλο. Η σφαίρα είχε συντρίψει το σαγόνι του. Αιμόφυρτος είπε στον Branch: «Να παίξετε το “Take my hand, precious Lord” στην αποψινή συγκέντρωση, όσο πιο όμορφα μπορείτε». Μια ώρα αργότερα ξεψύχησε στο νοσοκομείο St. Joseph του Memphis. Ήταν μόλις 39 ετών. Αυτός που πυροβόλησε και σκότωσε τον King φέρεται – επίσημα τουλάχιστον – να ήταν ένας λευκός με το όνομα James Earl Ray.
      Στην κηδεία του δημοφιλούς ηγέτη, στις 9 Απριλίου, η μεγάλη ερμηνεύτρια - γνωστή κι ως "The Queen of Gospel" - Mahalia Jackson, τραγούδησε, όπως ήταν αναμενόμενο το αγαπημένο του τραγούδι:

  Mahalia Jackson - Take My Hand, Precious Lord (1953)

      Ο νεαρός Wonder, το άκουγε κι αυτός και θλιβόταν βαθύτατα. Ταυτόχρονα άκουγε, όπως και πολλά εκατομμύρια Αμερικάνων,  την μαγνητοφωνημένη ομιλία του MLK, που παιζόταν στα ηχεία, κατά τη διάρκεια της κηδείας και ριγούσε: “Αυτό τον καιρό σκέφτομαι πού και πού τον θάνατο και την κηδεία μου και αναρωτιέμαι τι θα ήθελα να ακουστεί τότε ”…,  κλείνοντας: “Θα 'θελα να ειπωθεί ότι ο Martin Luther King προσπάθησε να αγαπήσει τους άλλους. Θα 'θελα να μπορείτε να πείτε εκείνη τη μέρα ότι ο Martin Luther King νοιάστηκε να ταΐσει τον πεινασμένο, να ντύσει τον γυμνό, να κάνει συντροφιά στον φυλακισμένο. Θα 'θελα να μπορείτε να πείτε ότι ο Martin Luther King πάσχισε να αγαπήσει και να υπηρετήσει τον άνθρωπο".
      Αυτό ήταν. Κάτι άλλαξε από εκείνη την ημέρα μέσα του. Αμέσως συλλαμβάνει μια ιδέα που θα την υποστηρίξει με όλες τους τις δυνάμεις για τα υπόλοιπα 15 και πλέον χρόνια, ένας στόχος ζωής: Να κηρυχθεί επίσημη εθνική εορτή και αργία (Official Martin Luther King, Jr. Day) η ημέρα γενεθλίων του MLK., που ήταν η 15η Ιανουαρίου. Η ιδέα απέκτησε γρήγορα ορμή, αλλά θα χρειαστούν χρόνια ακούραστης προσπάθειας για να περάσει ο νόμος. Κι αυτό, κυρίως, λόγω της αντίθεσης από ανθρώπους, όπως ο γερουσιαστής Jesse Helms, ο οποίος λίγο πολύ περιέγραφε τον King ως "παράνομο κομμουνιστή".
       Άρχισε λοιπόν να οργανώνει happenings, περιοδείες ολόκληρες, ομιλίες σε όλη τη χώρα, όλα προσανατολισμένα σ΄αυτόν τον σκοπό. Ο κόσμος ενθάρρυνε αλλά μάταια. Οι συνθήκες ήταν όλες εναντίον...
       Με αυτά και μ' αυτά, πέρασαν σχεδόν 10 χρόνια χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο Wonder όμως συνέχιζε απτόητος να ευαισθητοποιεί το κίνημα και να ασκεί πολιτική πίεση για την αναγνώριση της αργίας. Συσπειρώθηκε με τη χήρα του MLK, την Coretta Scott King. Προγραμμάτισε μια περιοδεία τεσσάρων μηνών, αυτή τη φορά με υψηλούς στόχους αλλά και παρουσίες. Ο Bob Marley αρχικά είχε ανακοινωθεί να είναι ο "άσος στο μανίκι" του Wonder, αλλά η ασθένειά του - αυτή που τελικά θα τον σκότωνε - κατέστησε αυτό αδύνατο. Αντ' αυτού, τον αντικατέστησε τελευταία στιγμή ο ποιητής και τραγουδοποιός "Gil" Scott-Heron. Η περιοδεία τελικά ήταν γεμάτη από απροσδόκητα γεγονότα, συμπεριλαμβανομένου της δολοφονίας του John Lennon, όταν και ο Wonder έπρεπε να κάνει την μακάβρια ανακοίνωση από σκηνής:

       Φτάνοντας στο προκείμενο, ο Wonder, από καιρό, είχε συνειδητοποιήσει ότι ήταν καιρός να κάνει κάτι πιο... ριζοσπαστικό. Μουσικός ήταν. Τραγουδοποιός. Τι το καλύτερο από το να μεταδώσει το μήνυμα σε όλον τον κόσμο μέσα… από ένα του τραγούδι !  Πώς δεν το σκέφτηκε νωρίτερα; Έτσι λοιπόν κάθισε κι έγραψε αυτό το καταπληκτικό και πιασάρικο κομμάτι, ως μέσο... "προπαγάνδας" !
      Το κομμάτι ηχογραφήθηκε, στα τέλη του 1979, στα Wonderland Studios (Los Angeles), με όλα τα όργανα - ποια όργανα δηλαδή,  του έφτανε απλώς το αγαπημένο του keyboard synthesizer - παιγμένα από τον ίδιο. Κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά μαζί με το υπέροχο άλμπουμ Hotter than July, στα τέλη Σεπτέμβρη, από τη Motown. Ακόμη και πάνω στον δίσκο - κι ειδικά στο εσώφυλλο - ήταν εντελώς προσηλωμένος στο στόχο του. Κάτω από μια φωτογραφία του MLK, έγραφε ένα μήνυμα, τελειώνοντας ως εξής:"Join me in the observance of January 15, 1981 as a national holiday. (Stevland Morris a/k/a Stevie Wonder").
      Με την τεράστια επιτυχία του άλμπουμ, και ειδικά τη δημοφιλία του συγκεκριμένου τραγουδιού, τα πράγματα τώρα γινόταν όλο και πιο εύκολα. Εκατομμύρια κόσμος άκουγε και τραγουδούσε το τραγούδι κι αγόραζε τον δίσκο. Όλοι, ακόμη και τα παιδιά, μάθαιναν την ιστορία και το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο δημιουργός του. O ίδιος ο Wonder θα προβάλει τις θέσεις του ενώπιον του Κογκρέσου, το 1983. Από τότε, μια πιο μετριοπαθής ηγεσία στη χώρα έδειχνε προς την σωστή έκβαση του θέματος. Έτσι, τελικά, στις 2 Νοεμβρίου του 1983, ο Πρόεδρος Ronald Reagan υπέγραψε το επίμαχο νομοσχέδιο . Η πρώτη όμως επίσημη αργία θα εορταζόταν στις 20 Ιανουαρίου 1986. Έκτοτε καθιερώθηκε να εορτάζεται κάθε χρόνο, την τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου. Ο μεγάλος σκοπός είχε επιτευχθεί. Ο μεγάλος ακτιβιστής Stevie θα μπορούσε πλέον να είναι ήσυχος. Για το παραπάνω θέμα είχε πει: "Σαν καλλιτέχνης, ο σκοπός μου είναι να μεταδίδω το μήνυμα που μπορεί να βελτιώσει καλύτερα τη ζωή όλοι μας. Θα ήθελα να σας ρωτήσω για μια στιγμή, αν θέλετε, να είστε σιωπηλοί και απλά να σκεφτείτε και να ακούσετε στο μυαλό σας τη φωνή του Martin Luther King".
     Εκείνη την σημαδιακή ημέρα λοιπόν, την 20ή Ιανουαρίου 1986, ο Stevie Wonder συγκέντρωσε πολλά μεγάλα ονόματα της μουσικής για μια πανηγυρική εκδήλωση-αφιέρωμα στον MLK και στην μεγάλη επίτευξη του στόχου. Μεταξύ αυτών και οι Diana Ross, Elizabeth Taylor, Quincy Jones, Eddie Murphy, Gregory Hines. Ας σημειωθεί ότι παρέστη και τραγούδησε κι ο Bob Dylan το “I Shall Be Released,” αλλά και το “Blowin’ in the Wind”, παρέα με τους Peter, Paul and Mary – πρώτη φορά μαζί τους επί σκηνής. Η γνωστή και ως  “All-Star Celebration” μεταδόθηκε στην τηλεόραση, καθηλώνοντας εκατομμύρια Αμερικάνους στις οθόνες τους.

Happy Birthday - All-Star Celebration (1986) 

      Ο Stevie Wonder συνέχισε να τραγουδάει – σε κάθε live - το τραγούδι, το οποίο έχει επικρατήσει ως “ύμνος των πολιτικών δικαιωμάτων” και ως εορτασμός της ελπίδας, ιδιαίτερα μεταξύ των Αφροαμερικανών. Δεν εφησυχάζει όμως ! Συνεχίζει όμως να “τον τρώει το σαράκι”, απ΄τη μια, της μουσικής κι απ΄την άλλη, των κοινωνικών αγώνων.

Happy Birthday – Stevie Wonder (live)

       Κάθε φορά λοιπόν που θα ακούτε το "Happy Birthday" θυμηθείτε - και - τα παραπάνω... Είναι κάτι παραπάνω από ένα – ακόμη – τραγούδι γενεθλίων !

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ

DOWN UNDERGROUND

Once Upon a Time in Australia (Part II)

16. DR. TREE

Dr. Tree (New Zealand, 1976)

Αυτό το λαμπρό jazz-fusion LP έχει καλή παραγωγή, είναι ανεβαστικό, εξαιρετικά παιγμένο και προκλητικό, χωρίς όμως να γίνεται ακατανίκητο. Συστήνουν τα πιο σύνθετα, τεχνικά στοιχεία χωρίς να το κάνουν να έχει την αίσθηση μίας πνευματικής άσκησης (όπως μερικές φορές συνέβαινε ας πούμε με τους Mahavishnu Orchestra). Ο άριστος ντράμερ είχε σπουδάσει τον Billy Cobham ξεκάθαρα και κρατάει συνεκτικό όλο το υλικό. Δίνουν χώρο στην κιθάρα για να λάμψει, ενώ ο κρουστός και ο παίκτης στα keyboard φτάνουν σε ένα εντυπωσιακό επίπεδο. Η έλξη που ασκεί αυτό το άλμπουμ είναι στην συνολική δύναμη (όπως με τόση άλλη μουσική σε αυτό το γένος), αλλά και το "Transition" και το "Affirmation" κάνουν μία προσπάθεια για να κάνουν στο γκρουπ ότι έκανε το "Birdland" στους Weather Report.

Transition (1976)

17. DUCK

Laid (Australia, 1972)

Ουσιαστικά οι Duck ήταν ένα στούντιο πρότζεκτ που είχε φτιαχτεί από τον παραγωγό G. Wayne Thomas για να ηχογραφήσουν ένα άλμπουμ με διασκευές, αν και μία βερσιόν της μπάντας αυτής αργότερα έκανε και περιοδεία. Το περισσότερο από το υλικό είναι καλοδιαλεγμένο (υπάρχουν κάνα-δυο απώλειες), η μουσικότητα είναι πρώτης κατηγορίας και υπάρχει μία δυνατή, ζωηρή παραγωγή να τα υπογραμμίζει όλα. Τα highlights περιλαμβάνουν τα "Lucille Has Messed My Mind Up", "Memo To Turner", "Αin’t No Sunshine", "Southern Man" και "Dog Breath" (ο Frank Zappa θα είχε εγκρίνει το συναρπαστικό wah-wah σόλο του κιθαρίστα John Robinson). Το κομμάτι που είναι φωτιά, είναι το "Burned Alive In The Blues" με την μπάντα να χτυπιέται με τα riffs, καθώς η τραγουδίστρια Bobbi Marchini δίνει μία εντελώς φοβερή rock’n’roll παράσταση.

Burned Alive In The Blues (1972)

18. THE EASYBEATS

Vigil (Australia, 1968)

Οι θρυλικοί Easybeats ήταν δάσκαλοι στα μπιτάτα σινγκλ: "Friday On My Mind", "Sorry", "She’s So Fine", "I’ll Make You Happy", "Women (Make You Feel Alright)". Ποτέ δεν έκαναν ένα επίμονα καλό άλμπουμ, αλλά το Vigil έφτασε τόσο κοντά. Τότε ήταν ουσιαστικά το ντουέτο Harry Vanda-George Young, με τον τραγουδιστή Stevie Wright να πηγαίνει στην οπισθοφυλακή. Παρουσιάζοντας κομμάτια που είχαν αντλήσει από διαφορετικά sessions, το καλύτερο υλικό κυμαίνεται από garage rock με μία ιδιαίτερη γεύση από σόουλ (το "Good Times" με τον Steve Marriott να ξεχωρίζει στα backing vocals, το "What In The World" και το "I Can’t Stand It")- στα psych-pop ("Falling Off The Edge Of The World", "The Music Goes ’Round My Head", "Land Of Make Believe").

Good Times (1968)

19. EXTRADITION

Hush (Australia, 1971)

Πολλοί θα περιέγραφαν το στυλ εδώ ως "acid folk". Ωστόσο το Hush είναι ένα άλμπουμ καθαρό από acid μιας και τα μέλη των Extradition ήταν ακόλουθοι του Meher Baba, ο οποίος ήταν εντελώς αντίθετος με την χρήση ναρκωτικών. Επομένως, τα οράματα της κοσμικής αρμονίας και της φυσικής ομορφιάς που εκφράζονται στους στίχους τους προέρχονται από διαλογισμό και πνευματικές ασκήσεις. Τα αγνά γυναικεία φωνητικά της Shayna Karlin είναι απολύτως μαγικά και ταιριάζουν τέλεια με την ονειρική και ορίτζιναλ μουσική, που έπαιξαν κάνοντας χρήση ενός μεγάλου φάσματος ακουστικών οργάνων από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Μερικοί ακροατές ίσως δεν ενθουσιαστούν από τον ήχο που κάνουν τα ξύλινα ραβδιά όταν χτυπάνε μεταξύ τους ("Original Whim"), αλλά πρόκειται για έναν αλήθεια εκπληκτικό δίσκο. Το Hush τυπώθηκε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και οι ορίτζιναλ κόπιες είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν πια.

A Love Song (1971)

20. FLAKE

How’s Your Mother (Australia, 1971)

Τα περισσότερα τραγούδια είναι επηρεασμένα από την κιθάρα της Δυτικής Ακτής: πολύ heavy αλλά επίσης πολύ αιχμαλωτιστικά και εμπορικά. Ωστόσο, αρκετά είναι καθαρά pop με μία αίσθηση από τέλη δεκαετίας '60, συμπεριλαμβανομένων και των τεσσάρων σινγκλ ("This Wheel’s On Fire", "Reflections Of My Life", "Life Is Getting Better" και "Under The Silent Tree"). Ποτέ δεν επρόκειτο να κερδίσει κάποιο βραβείο για αυθεντικότητα και ήταν τουλάχιστον δυο χρόνια πίσω από τις σύγχρονες του τάσεις, ακόμα και όταν κυκλοφόρησε-αλλά το υλικό και το παίξιμο είναι επίμονα δυνατά, κάνοντάς το ένα από τα πιο διασκεδαστικά Αυστραλιανά άλμπουμ της περιόδου. Ακούστε κι εσείς:

Reflections Of My Life (1971)

21. FRATERNITY

Livestock (Australia, 1971)

Είναι σχεδόν λες και το Livestock ηχογραφήθηκε από δύο μπάντες-μία με έμπνευση από Genesis και η άλλη από τους The Allman Brothers. Υπάρχουν κάποια πολύ ωραία progressive κομμάτια στο στυλ των αρχικών των Genesis-το "Raglan’s Folly" ή το "Jupiter’s Landscape" για παράδειγμα-και τα φωνητικά του Bon Scott με κάνουν να σκεφτώ ότι θα μπορούσε να ήταν η τέλεια αντικατάσταση του Peter Gabriel όταν άφησε τους Genesis το 1975! Ωστόσο, υπάρχουν μερικά αμιγώς bluesy rock τραγούδια, που στοχεύουν προς τις μέρες της δόξας και της φήμης των AC/DC. Οι μουσικοί είναι όλοι επιδέξιοι και χαρισματικοί και οι Fraternity σίγουρα αξίζουν πολύ περισσότερο να τους θυμάται κανείς όχι για τον ηγέτη τους, μετέπειτα γνωστό Bon Scott, αλλά για αυτό που πραγματικά ήταν. Ένα υπέροχο γκρουπ!!

Jupiter’s Landscape (1971)

22. GALADRIEL

Galadriel (Australia, 1971)

Το μοναδικό άλμπουμ των Galadriel είναι ένα από τα πιο σπάνια καλλιτεχνήματα της progressive rock από μεγάλη εταιρεία, πάντα αναφερόμενος σε εκείνη την περίοδο. Με ποικιλία, κι όμως εμπορικό-καινοτόμο κι όμως ασυνεπές. Το υλικό κυμαίνεται από psych rock ("Mind Games", "One Day To Paradise") σε bluesy hard rock ("Amble On", "Girl Of Seventeen") μαζί με πιο soft στιγμές (το με country χροιά "Lady Was A Thief", η jazzy μπαλάντα "Standing In The Rain"). Κάποιες φορές μοιάζει σαν διαφορετικές οντότητες να προσπαθούν να ζήσουν σε ένα σώμα: τα βραχνά φωνητικά του Spider Scholten ταιριάζουν καλύτερα στο ζωηρό, πιο hard υλικό, ενώ η fuzz κιθάρα του Gary Lothien στολίζει τα ψυχεδελικά κομμάτια με ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Όχι ένα τέλειο LP, τότε, αλλά ένα αρχέτυπο-μίας μπάντας που της επιτράπηκε η ευελιξία στο στούντιο.

Mind Games (1971)

23. THE HUMAN INSTINCT

Stoned Guitar (New Zealand, 1970) 

Το δεύτερο LP των Human Instinct αλήθεια πηγάζει από την ψυχή του Jimi Hendrix, με τόνους άγριας fuzz κιθάρας και wah-wah σόλο-και το εξώφυλλο, αλλά και ο τίτλος έχουν χωρίς αμφιβολία συμβάλλει στην φήμη του ανάμεσα στους συλλεκτικούς κύκλους επίσης. Το "Electric Ladyland" φανερά ήταν μία σημαντική πηγή έμπνευσης για τον Μαορί κιθαρίστα Billy Te Kahika. Το παίξιμο του είναι λιγότερο εκλεπτυσμένο και καινοτόμο από αυτό του Jimi, αλλά πιο άγριο και πολύ πιο επιθετικό. Αλήθεια αφήνεται σε ελευθερία στο μοναδικό ορίτζιναλ κομμάτι-ομότιτλο του δίσκου, όπου το riff μιμείται το "Gypsy Eyes" του Hendrix. Στο μεταξύ το "Jugg-a-Jug Song" έχει φωνητικά που κάποιες φορές θυμίζουν το "The Burning Of The Midnight Lamp". Η λιγότερο επιτυχημένη στιγμή βρίσκεται σε μία μακρά διασκευή του Rory Gallagher/Taste "Railway & Gun", αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του ο τίτλος του άλμπουμ περιγράφει με δυο λέξεις την μουσική και τον ήχο μέσα σε αυτό με ακρίβεια.

Black Sally (1970)

24. SIMON JONES

Melanie & Me (Australia, 1975)

Ένα από τα σπανιότερα άλμπουμ της Αυστραλίας εκείνης της περιόδου, είναι και το soundtrack σε μία ξεχασμένη ταινία. Πρόκειται για folk-rock με εξαιρετική lead guitar και γυναικεία μαζί με ανδρικά φωνητικά. Τα περισσότερα τραγούδια έχουν δυνατές ψυχεδελικές επιρροές, με το "Nine To Five" να ακούγεται σαν τους Doors, με τα σόλο στο όργανο και στο ηλεκτρικό πιάνο. Γενικά είναι κάτι σαν μικρό κλασικό και χωρίς έκπληξη περιζήτητο στον κόσμο των συλλεκτών. Απολαύστε:

Goodbye (1975)

25. KAHVAS JUTE

Wide Open (Australia, 1971)

Έχοντας σχηματιστεί τον Ιούλιο του 1970, οι Kahvas Jute έπαιξαν heavy rock με μία δυνατή, μελωδική προσέγγιση. Ο μπασίστας Bob Daisley αργότερα συνάντησε την φήμη στους Rainbow, Gary Moore, Ozzy Osbourne και άλλους, αλλά είναι η κιθαριστική δουλειά του Dennis Wilson και του Tim Gaze που θα αποσπάσουν την προσοχή σου. Ο Jimi Hendrix και οι Cream είναι ανάμεσα στις κύριες επιρροές και αν σας αρέσουν οι Free ή οι May Blitz οι πιθανότητες είναι να το βρείτε πολύ ευχάριστο. Το "Parade Of Fools" είναι το πιο heavy και μεγάλο σε έκταση κομμάτι, με ωραία κιθαριστική δουλειά από τους Gaze και Wilson. Το Wide Open μπορεί να κυκλοφόρησε στην Infinity, αλλά οι πωλήσεις ήταν περιορισμένες και βεβαίως είναι πια πολύ δύσκολο να βρεις ορίτζιναλ δίσκο.

Up There (1971)

26. THE LA DE DAS

Rock’n’Roll Sandwich (New Zealand, 1973)

Οι The La De Das γεννήθηκαν στην Νέα Ζηλανδία και έβγαλαν δύο τρομερά garage rock άλμπουμ. Διασχίζοντας τους δρόμους της psych-pop όταν μετακινήθηκαν στην Αυστραλία το 1968, στις αρχές του '70 χάραξαν το δρόμο τους ως ένα δυναμικό τρίο της boogie-rock. Με ηγέτη τον τρομερό κιθαρίστα Kevin Borich, ποτέ δεν αιχμαλώτισαν τον απίστευτο live ήχο τους στο βινύλιο, αλλά αν ακούσετε αυτό το άλμπουμ βρίσκεστε πολύ κοντά. Το "The Place" παρουσιάζει δυνατή slide guitar και παιχνιδιάρικους στίχους, το "To Get Enough" μοιάζει σαν funky T.Rex, με riff πνευστών, το "Searchin’" δείχνει την δουλειά του Borich με wah-wah και το "She Tell Me What To Do" κλείνει το δίσκο με ακουστικό blues.

To Get Enough (1973)

27. LEVI SMITH’S CLEFS

Empty Monkey (Australia, 1970)

O Barrie McAskill ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από πολυάριθμα line-ups αυτού του σχήματος, που ήταν ένα στήριγμα της R&B σκηνής ανάμεσα στο 1967 και 1975. Σε αυτό το LP αναμιγνύουν progressive soul με bluesy hard rock και jazzy grooves. Ο συνδυασμός της βραχνής φωνής του McAskill, του Hammond και της fuzz guitar είναι καλύτερος στις διασκευές του "Shotgun", "The Hunter" και "Shake and Finger Pop". Το "Relief From A Lighted Doorway" του κιθαρίστα Mick Jurd ακούγεται σαν τους Yes στις αρχές  τους, ενώ η 11λεπτη διασκευή του "You Can’t Do That" μοιάζει σαν να ακούμε Vanilla Fudge. Μία καθηλωτική πρόταση εξερεύνησης της prog rock.

Relief From A Lighted Doorway (1970)

28. THE LOVED ONES

Magic Box (Australia, 1967)

Μέλη των Τhe Loved Ones ήρθαν από την jazz σκηνή (Red Onions Jazz Band) και την R&B scene (Wild Cherries) και ενώθηκαν για να γίνουν ένα από τα πιο σημαντικά και σεβαστά Αυστραλιανά γκρουπ της εποχής. Το Magic Box είναι μία μίξη σκληρής R&B και bluesy pop. Μπορεί να μην λειτουργεί σαν σύνολο, αλλά περιέχει τρία αριστουργήματα της Αυστραλιανής rock. Οι The Loved Ones έχουν ένα τόσο ασυνήθιστο μέτρο (9/8 στο ρυθμό, 2/4 στο beat, 3/4 στα παλαμάκια) που οι INXS έκαναν (δύο φορές) αποτυχημένη διασκευή. Οι Radio Birdman σαφώς πήραν το θρηνητικό "Sad Dark Eyes" και στο "Everlovin’ Man" ο Gerry Humphreys αλλάζει τον τόνο της φωνής του από χαμηλόφωνο μουρμουρητό σε αγωνιώδη κραυγή σε δευτερόλεπτα. Το αποτέλεσμα είναι μέχρι και σήμερα εντυπωσιακό.

Everlovin’ Man (1967)

29. LOBBY LOYDE

Plays With George Guitar (Australia, 1971) 

Ο κιθαρίστας Loyde άφησε τους Τhe Aztecs για να ηχογραφήσει αυτή την μίξη ψυχεδελικής rock και blues-έναν από τους καλύτερους δίσκους heavy κιθάρας της περιόδου. Με την τροφοδότηση μεγάλων δόσεων ναρκωτικών στο στούντιο, δεν υπάρχει τόση έμφαση στο "τραγούδι", με τα περισσότερα κομμάτια να χτίζονται από τζαμ. Το "George" αποτελείται από επιθετική κιθάρα και δυνατά φωνητικά, το "Dream" είναι ένα ΄ταραγμένο΄ κομμάτι, ενώ το "Evolution" είναι πλημμυρισμένο με διαστημικά φωνητικά εφέ, αλλά η ανταμοιβή έρχεται με το απόλυτο μπαράζ των κιθαριστικών σόλο πάνω από το ατέλειωτο ρυθμικό μέρος.

Evolution (1971)

30. MADDEN & HARRIS

Fool’s Paradise (Australia, 1975)

Λεπτομερής αναφορά σε αυτούς έχει γίνει εδώ.
Άριστα τραγούδια, εξαιρετικές συνθέσεις, επιδεξιότητα στα όργανα και καθηλωτικές ερμηνείες, μπορούμε να το αποκαλέσουμε ως η επιτομή της Αυστραλιανής ψυχεδελικής folk.

The Wind at Eve (1975)

31. MANTIS

Turn Onto Music (New Zealand, 1973)

Αν και το άλμπουμ τους ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στην Νέα Ζηλανδία, το κουιντέτο στην πραγματικότητα είχε έδρα τα Fiji, όπου αποδεδειγμένα ήταν πολύ δημοφιλείς. Το μοναδικό άλμπουμ τους μας δείχνει το funky είδος του rock’n’roll, με κόνγκας, πινελιές από moog, και ωραία κιθάρα από τον Waisea Vatuwaga καθ'όλη την διάρκεια. Υπάρχουν διασκευές υλικού από Booker T & the MGs, Mountain και Jo Jo Gunne, αλλά είναι η δική τους, μακρά, έντονη και δεμένη "Island Suite" (υποθετικά εμπνευσμένη από τις παραδόσεις των νήσων Fiji) που κάνει το άλμπουμ μία δελεαστική πρόταση. Το για πολλά γέλια ερασιτεχνικό εξώφυλλο δεν βοήθησε στις πωλήσεις και είναι άνετα μία από τις πιο περιζήτητες κυκλοφορίες από την Vertigo.

Island Suite (1973)

32. THE MASTERS APPRENTICES

A Toast To Panama Red (Australia, 1971)

Εδώ μιλάμε για ένα άλμπουμ που είναι αδύνατον να εξηγήσω. Είναι μία εντελώς μοναδική rock’n’roll δουλειά. Επεκτείνει τις garage ρίζες τους σε ένα είδος ανάμιξης hard rock και μελωδικής pop, με progressive στοιχεία και μία ιδιαίτερη τάση προς τα φαλσέττο φωνητικά. Καθ'όλη την διάρκεια, μιμούνται τις προκαθορισμένες αντιλήψεις τραγουδοποιίας. Κάθε πείραμά τους δουλεύει πολύ όμορφα. Η ωραιότερη στιγμή τους είναι το "Love Is", ένα κομμάτι απερίγραπτης ομορφιάς. Το βάθος και η ευφυΐα των κομματιών γίνονται όλο και πιο βαθιά κάθε φορά που ακούμε αυτόν το δίσκο, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ παγκοσμίως από αυτήν τη περίοδο.

Love Is (1971)

33. TREVOR McNAMARA

Yeah Captain (Australia, 1971)

Ο McNamara υπήρξε στην pop μπάντα Musick Express και έγραψε μία rock όπερα, που λεγόταν Piano, πριν ηχογραφήσει το Yeah Captain. Είναι ένα και μοναδικό άλμπουμ σε κάθε περίπτωση: όπως επίσης η γραφή και σύνθεση των τραγουδιών, τραγούδησε και έπαιξε όλα τα όργανα (moog, πιάνο, κιθάρα, μπάσο, ντραμς, φλάουτο, τσέλο και σαξόφωνο). Εκρήγνυται από ιδέες, αν και με 18 σχετικά μικρά τραγούδια είναι κάπως επεισοδιακό. Ένας αριθμός τραγουδιών-"The Gun", "Riding To Athenbury", "Cavalier", "Paradise"- είναι folksy country-rock, με μία ψυχεδελική χροιά εδώ κι εκεί. Το "Jackie’s Thing" είναι folk-rock τραγουδοποιού / τραγουδιστή, ενώ το "Yeah Captain Part 1", "Yeah Captain Part 2" και το "Silver" είναι hard-psych με τα δυναμικά φωνητικά του McNamara μπροστά.

Silver (1971)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

DOWN UNDERGROUND

Once Upon a Time In Australia (Part I)

Παρά το γεγονός ότι υπήρχε η φήμη της συντηρητικότητας, στα τέλη της δεκαετίας του '60 και αρχές της δεκαετίας του '70, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είχαν εκπληκτικά γόνιμες μουσικές σκηνές, που γέννησαν πολυάριθμους καλούς καλλιτέχνες, των οποίων τα άλμπουμ είναι σχεδόν όλα περιζήτητα στις μέρες μας. Από τα καλύτερα άλμπουμ αυτής της εποχής για την μουσική σκηνή αυτών των χωρών, εδώ θα σας παρουσιάσω 50 συνολικά άλμπουμ, που κυμαίνονται από επιδραστική pop μέχρι ψυχεδελική folk δια μέσου acid-rock και jazzy-prog...Ξεκινάω με τα πρώτα 15:

1. ALBATROSS

A Breath of Fresh Air (Australia, 1973)

O Lindsay Bjerre ήταν ο ηγέτης των The Sunsets και των Tamam Shud, πριν σχηματίσει τους Albatross, τον Σεπτέμβριο του 1972. Είχε ήδη απομακρυνθεί από την progressive rock προσέγγιση των Tamam Shud, παίζοντας ακουστική κιθάρα, η οποία ταίριαζε στα τραγούδια του για την οικολογία, την ζωή στην φύση και την θάλασσα. Οι εύγευστοι, folksy, με πινελιές country Albatross, ήταν στα μαχαίρια με τις τάσεις που κυριαρχούσαν στην Αυστραλιανή μουσική, αν και η μπάντα κατάφερε να κρατήσει το μερίδιο της στο κύκλωμα των φεστιβάλ και των κονσέρτων, δίπλα στα heavy σχήματα της εποχής. Slide guitar, φλάουτο, όργανο, μαντολίνο και μπουζούκι προσθέτουν χρώματα στις πλούσιες μελωδίες και κάποια τραγούδια έχουν μία folk προσέγγιση. Την εποχή που το άλμπουμ έκανε την εμφάνιση του το 1973, ο Bjerre είχε διαλύσει τους Albatross, για να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στις Ανατολίτικες θρησκείες.

The Angel and the Boy (1973)

2. ARIEL

A Strange Fantastic Dream (Australia, 1973)

Μέσα σε αυτό το άλμπουμ ο πρώην τραγουδοποιός / τραγουδιστής και κιθαρίστας των Spectrum, Mike Rudd μεταφέρει κάποια από τα πιο λαμπρά, ανισόρροπα τραγούδια του. Τα "Confessions Of A Psychopathic Cowpoke" και το "Chicken Shit" εκρήγνυνται με σκοτεινές μελωδίες και σαρκαστικό χιούμορ, αλλά τα "Garden Of The Frenzied Cortinas" και "Miracle Man" (από τον κιθαρίστα Tim Gaze-δες Tamam Shud και Kahvas Jute) είναι τα κομμάτια κλειδιά εδώ και η μπάντα παίζει ακόμα και boogie-rock με το ζωηρό "Worm-Turning Blues". Οι κιθάρες πολύ γευστικές, αιχμηρές και με την δυνατή υποστήριξη του οργάνου του John Mill. Ίσως να το εντάξετε κάπου ανάμεσα σε ένα πιο τρελαμένο στυλ από Steely Dan και από Sparks, αν και είναι τόσο προκλητικό σαν θέα για να περιοριστεί σε τέτοια όρια.

Garden Of The Frenzied Cortinas (1973)

3. DOUG ASHDOWN

The Age Of Mouse (Sweet Peach SP 12001) 1970

Το πρώτο διπλό LP που κυκλοφόρησε από Αυστραλό καλλιτέχνη, είναι επίσης ένα από τα πιο παράξενα άλμπουμ από τραγουδοποιό / τραγουδιστή της εποχής. Η βαθιά, ηχηρή φωνή είναι μερικές φορές πολύ ειλικρινής και παλαιομοδίτικη για μοντέρνα μουσική, αλλά ταιριάζει το μάλλον δραματικό του γράψιμο. Το άλμπουμ έχει μία ενθυμητική δομή. Αναμιγνύει τα κανονικής διάρκειας κομμάτια του με αρκετά σύντομα ΄διαλείμματα΄ τόσο φωνητικά όσο και ορχηστρικά. Μοιράζει το ομότιτλο κομμάτι ανάμεσα στις δύο πλευρές του άλμπουμ με ένα περίεργο τρόπο και έξυπνα πλέκει συγκεκριμένα καθ όλη την διάρκεια επαναλαμβανόμενα τραγούδια και τμήματα με αποτέλεσμα πολύ δυναμικό. Το καλύτερο τραγούδι είναι μακράν το "I’ve Come To Save Your World", με απόκοσμο όργανο και acid κιθάρα. Μπαίνει νωρίς και οι ελπίδες ότι θα ακούσεις ξανά κάτι παρόμοιο πεθαίνουν, όμως υπάρχουν πολύ καλό και έντονο folk-rock και στις 4 πλευρές. Αξίζει να το ψάξει κανείς.

I’ve Come To Save Your World (1970)

4. THE AVENGERS

Electric Recording (New Zealand, 1967)

Αυτοί οι τύποι μοιάζουν σκληροί πάνω στο πολύ cool εξώφυλλο του ντεμπούτο άλμπουμ τους, αλλά οι ήχοι μέσα δύσκολα έχουν τα vibe της R&B που θα περιμένατε. Αντί αυτού είναι συμπαθητική, ρυθμική, μελωδική pop με μία θολή αίσθηση σε τραγούδια όπως το "Everyone’s Gonna Wonder" και την απομίμηση των Procol Harum "What Price Love" και μία πιο heavy αιχμή στην εκδοχή τους του "Morning Dew". Το highlight ωστόσο είναι το αιθέριο "Water Pipe", που σίγουρα θα είχε σαν αποτέλεσμα την αποπομπή τους από το HMV αν τα στελέχη του γνώριζαν σε τι αναφέρεται. Η παραγωγή θα μπορούσε να είναι πιο στιβαρή, αλλά υπάρχουν κάποιες καθαρές ψυχεδελικές πινελιές και η γοητεία της μπάντας λάμπει δυνατή και καθαρή.

Water Pipe (1967)

5. AZTECS

Live! At Sunbury (Australia, 1972)

Το 1972 οι Billy Thorpe & the Aztecs ήταν μία live υπερδύναμη, μοιράζοντας κομματάρες heavy blues-rock που έθεταν σε έκσταση το τοπικό κοινό. Η ηγετική παρουσία του Thorpie επί σκηνής, ο ανατριχιαστικός φωνητικός βρυχηθμός και το ρωμαλέο παίξιμο της κιθάρας, ήταν η παρακαταθήκη του για το μέλλον και η μπάντα έφτασε στο peak της με το διπλό LP, ένα κλασικό προκλητικό Αυστραλιανό rock’n’roll δίσκο. Ηχογραφημένο σε εξωτερικό χώρο, στο εναρκτήριο Sunbury Rock Festival, είναι οι Aztecs στο στοιχείο τους. Το "Most People I Know Think That I’m Crazy" και υψηλής τάσης διασκευές των C.C. Rider και Ooh Poo Pa Doo rock, but Momma tops the lot: proto-metal riff, ντραμς σόλο και ο Thorpe στα πιο πρωτόγονα του, να ουρλιάζει σαν να ήταν ο Roky Erickson μπροστά από τους Hawkwind...

Mama (1972)

6. BAKERY

Momento (Astor ALPS 1035) 1972

Εδώ έχουμε ένα πολύ heavy progressive άλμπουμ. Ελάχιστα τραγούδια ξεφεύγουν σε τζαμ ή σε προβλέψιμο έδαφος, αλλά τον περισσότερο χρόνο σε κρατάνε σε αγωνία. Το highlight είναι ξεκάθαρα το "The Gift", αλλά υπάρχει περίσσευμα ποιότητας, συμπεριλαμβανομένου του σταδιακού χτισίματος του κομματιού που ανοίγει τον δίσκο, "Holocaust", του τρόπου που γκρουβάρουν πάνω από την επαναλαμβανόμενη χορωδία  στο "Faith To Sing A Song" και το υψηλό επίπεδο ενέργειας που διατηρείται καθ'όλη την διάρκεια. Γίνονται λίγο jazzy εδώ κι εκεί, αλλά δεν ακούγεται σαν να το επιδεικνύουν. Δεν χρειάζεται να είσαι λάτρης της progressive για να σου αρέσει αυτό το LP.

Holocaust (1972)

7. BLACKFEATHER

At The Mountains Of Madness (Australia, 1971)

Αυτό το συνεκτικό και δυναμικό άλμπουμ είναι ένα κορυφαίο παράδειγμα Αυστραλιανού heavy psych διασταυρωμένου με progressive rock. Παίζουν καταπληκτικά (ιδιαιτέρως η εκρηκτική, πλην λυρική κιθάρα του John Robinson), οι συνθέσεις είναι φιλόδοξες , τα τραγούδια ενδιαφέροντα. Οι επιρροές μπορεί να είναι εμφανείς-Cream ("On This Day That I Die"), Led Zeppelin ("Long Legged Lovely"), Ennio Morricone ("Mango’s Theme")-αλλά όλα εμφανίζονται να ακούγονται ορίτζιναλ. Το "Seasons Of Change" ήταν ένα χιτ σινγκλ, ένα από τα πιο στοιχειωτικά Αυστραλιανά τραγούδια που έχουν γραφτεί (και παρουσιάζει τον μελλοντικό τραγουδιστή των AC/DC, Bon Scott να παίζει φλογέρα).

Seasons of Change Pt.1 (1971)

8. RAY BROWN & MOONSTONE

Mad House (Australia, 1970)

Ο τραγουδιστής Ray Brown είχε αποκτήσει στάτους pop star με την μπάντα Ray Brown & the Whispers πριν προσπαθήσει να χτίσει μία καριέρα ως τραγουδοποιός / τραγουδιστής στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του '60. Επέστρεψε στην πατρίδα του με το κεφάλι γεμάτο από country-rock και ψυχεδελικές επιρροές και η κατάληξη ήταν το Mad House-ένα από τα πιο ασυνήθιστα, μη εμπορικά τεχνουργήματα της εποχής, ένα εσωτερικό πάντρεμα country τόνων ("King Velvet", "Danville Queen"), soft rural rock ("Oh Sarah"), ψυχεδέλειας με ανατολίτικη χροιά που παρουσιάζει πολύ σιτάρ ("Flight Of The Gulls"). Το "Start Of A New Day" μπορεί να θεωρηθεί ότι έρχεται απευθείας από το The Notorious Byrd Brothers. Το άλμπουμ δεν έχει απόλυτα έναν ειρμό, αναπόφευκτα, αλλά έχει μία βέβαιη γοητεία.

Oh Sarah (1970)

9. BUFFALO

Volcanic Rock (Australia, 1973)

Οι Buffalo σχηματίστηκαν στο Σίδνεϊ το 1971 και ηχογράφησαν για την Vertigo, επομένως έγιναν ομόσταυλοι των Black Sabbath, τους οποίους μιμήθηκαν μουσικά. Το Volcanic Rock ήταν το δεύτερο άλμπουμ τους και κατέχει μία θέση ανάμεσα στα πιο δυνατά και πιο δυναμικά LP της δεκαετίας. Το κομμάτι που ανοίγει (και που προτείνεται εδώ) είναι ένα από τα καλύτερα heavy rock τραγούδια που έχουν ηχογραφηθεί ποτέ και τα υπόλοιπα είναι σχεδόν το ίδιο καλά. Ο τραγουδιστής Dave Tice ακούγεται σαν μία πιο ωμή εκδοχή του Phil Mogg των UFO και ο κιθαρίστας John Baxter παίζει εντυπωσιακά heavy riffs καθ'όλη την διάρκεια-τσεκάρετε το "Shylock" για παράδειγμα. Όροι όπως ‘doom metal’ και ‘stoner rock’ δύσκολα υπήρχαν εκείνη την εποχή (οι Buffalo πρωτοπόρησαν πριν πάρουν μορφή γνωστά σχήματα όπως οι AC/DC), αλλά υπάρχει πληθώρα τέτοιων ήχων στο Volcanic Rock, το οποίο στ'αλήθεια θα κάνει τους τοίχους σας να κουνιούνται.

Sunrise (1973)

10. CARSON

Blown (Australia, 1972)

Με ηγέτες τους λάτρεις της jazz και των blues Broderick Smith (φωνητικά, φυσαρμόνικα) and Sleepy Greg Lawrie (slide guitar), οι Carson ήταν μόνιμοι στο κύκλωμα των φεστιβάλ και κονσέρτων και ποτέ δεν απέτυχαν να εντυπωσιάζουν το κοινό. Αυτό το ντεμπούτο παρουσιάζει άγρια, bluesy hard rock, η μπάντα βασικά τζάμαρε στο στούντιο, για να δημιουργήσει ένα δυναμικό, live ήχο. Το υλικό κυμαίνεται από υψηλής τάσης κομμάτια με κοφτερά riff στην κιθάρα ("Boogie"), δυνατά rock’n’jazz ("Rock’n’Roll Game") και έντονα ορχηστρικά θέματα με σαξόφωνο ("Banana Power") μέχρι χαλαρά blues ("Sunday In The City") και bluegrass ("Let Me Sleep"). Ένα απολαυστικό LP που παρουσιάζει άψογη μουσικότητα-και ένα από τα καλύτερα εξώφυλλα της εποχής, από τον σχεδιαστή Ian McCausland.

Boogie Pt.1 (1972)

11. CHAIN

Toward The Blues (Australia, 1971)

Το όνομα Chain είχε γίνει συνώνυμο με τα ποιοτικά Αυστραλιανά blues για πάνω από 45 χρόνια. Αυτό το συγκεκριμένο line-up παρουσίαζε τον τραγουδιστή και παίκτη της φυσαρμόνικας, έναν απίστευτο τύπο, τον Matt Taylor, του οποίου τα ωμά, κλαψουριστά φωνητικά και οι γήινοι στίχοι βοήθησαν να καθοριστεί ο ήχος της μπάντας, τον κιθαρίστα Phil Manning, τα riffs του οποίου ήταν ακριβή και αξέχαστα και ένα από τα καλύτερα rhythm sections που έχει γίνει: τον Barry Sullivan (μπάσο) και τον Barry Harvey (ντραμς). Ζωηρή, heavy blues-rock, ωραία σύνθεση και επιδέξιο παίξιμο. Η διασκευή του "32-20 Blues", του Robert Johnson είναι γρήγορη και ΄ταραγμένη΄, το επικό "Boogie" πηγαίνει από μία απαλή και γλυκιά εισαγωγή με ανατολίτικες επιρροές σε ένα hard rock groove και το τραγούδι που προτείνεται παραμένει η αποθέωση των Αυστραλιανών blues.

Black and Blue (1971)

12. THE CLEVES

The Cleves (Australia, 1970)

Αυτή η heavy prog μπάντα έχει ένα στυλ μελαγχολικής τραγουδοποιίας που τους κάνει να ακούγονται σαν λιγότερο φιλόδοξοι Yes, με την ελκυστική προσθήκη μίας τραγουδίστριας. Η έλλειψη σύνθετων ρυθμών και η απρόβλεπτη τραγουδοποιία κάνουν την μουσική τους να πουλάει εύκολα σε αρχάριους φαν της prog και οι εσωτερικές σημειώσεις της επανέκδοσης τους συγκρίνουν ακριβώς με τους Cressida. Το κομμάτι που ανοίγει "Work Out" είναι ένα άψογο θέμα, που παρουσιάζει ένα επίμονο, ανεβαστικό ρυθμό, εκρήξεις από το όργανο, μία ενθυμητική χορωδία και μία λαμπερή παραγωγή. Είναι ό,τι θα μπορούσες να θέλεις από ένα mainstream prog τραγούδι και διατηρεί το ενδιαφέρον του ακροατή με ευκολία για 7 λεπτά. Τα υπόλοιπα του άλμπουμ προσπαθούν να ταιριάξουν και ενώ τα περισσότερα είναι πολύ καλά είναι φανερό ότι έχουν την ίδια φόρμουλα με το πρώτο. Υπάρχει πολύ σολάρισμα (το όργανο περισσότερο από την κιθάρα, πράγμα λίγο κουραστικό μετά από λίγο), αλλά δεν υπάρχουν άσχημα τραγούδια και η ειλικρινής φωνή του Gaye Brown είναι μία ανάσα καθαρού αέρα σε αυτό το γένος. Η ζωγραφιά στο εξώφυλλο είναι απαίσια ωστόσο.

Work Out (1970)

13. COLOURED BALLS

Ball Power (Australia, 1973)

Με πάθος, ακεραιότητα, επιθετικότητα και πειραματισμό τυλιγμένα με ένα περιτύλιγμα, αυτός είναι ένας σημαντικός δίσκος στο πάνθεο των Αυστραλιανών hard rock. Παντρεύοντας μελωδική σκληρότητα και ηλεκτρικά blues και στα πλαίσια του κομφορμισμού, το είδος της μπάντας του heavy rock και των cosmic blues ήταν ακόμα πιο σκληρό, γρήγορο και περισσότερο επιδραστικό από οτιδήποτε άλλο πίσω στο 1973. Ο τοπικός ήρωας της κιθάρας Lobby Loyde είναι σε λαμπρή φόρμα, προσφέροντας heavy riffs και εκτυφλωτικά lead περάσματα καθ'όλη την διάρκεια-και οι υπόλοιποι της μπάντας ανταποκρίνονται, ροκάροντας και στέκονται όπως οι MC5 ή οι Τhe Pink Fairies. Ιδιαίτερα το "Human Being" παραμένει μία καθοριστική εκτέλεση της εποχής.

Human Being (1973)

14. COMPANY CAINE

A Product Of A Broken Reality (Australia, 1971)

Με ηγέτη τον απολαυστικά εκκεντρικό τραγουδιστή και ποιητή Gulliver Smith, οι Company Caine ήταν μία μοναδική οντότητα στο αχανές Αυστραλιανό μουσικό τοπίο. Το ημι-κόνσεπτ άλμπουμ είναι ένα underground ορόσημο, μία θαρραλέα μίξη psych-rock, blues και avant-jazz ήχων, επικεντρωμένων σε sci-fi θεματική ενός πιθανώς μίζερου μέλλοντος (το έτος 3201), όπου το rock’n’roll είναι απαγορευμένο. Το space-rock "Symptoms" θέτει την βάση, ενώ το jazzy, ελεγειακό "The Last Scene" κλείνει το δίσκο. Ανάμεσα βρίσκονται το ζωηρό "Simple Song Of Spring", τα ακουστικά love songs "Woman With Reason", "It’s Up To You" και "Go See The Gypsy" και το φρικαρισμένο "The Day Superman Got Busted", το οποίο υφίσταται σε ένα δικό του κόσμο.

Woman With Reason (1971)

15. DADDY COOL

Sex, Dope, Rock’n’Roll: Teenage Heaven (Australia, 1972)

Οι Daddy Cool καθιέρωσαν την παρουσία τους ως χαριτωμένοι, ιδανικοί για αγκαλίτσες pop stars το 1971 με το νο1 Αυστραλιανό κλασικό χορευτικό "Eagle Rock" και ένα ζωηρό ντεμπούτο LP από vintage rock’n’roll και doo-wop. Αυτό είναι το follow-up όπου είναι περισσότερο τολμηροί, με progressive τάσεις. Η φαντασμαγορία των "Hi Honey Ho" και του τριπλού τραγουδιού "Teen Love" πάνε πίσω στην προηγούμενη μπάντα του τραγουδιστή Ross Wilson και του κιθαρίστα Ross Hannaford, τους Sons Of The Vegetal Mother. Το "Daddy Rocks Off" είναι σαν ο John Lee Hooker να συναντάει τα Αυστραλιανά blues, ενώ ο Wilson βάσισε την μελωδία του "Make Your Stash" στο "Jupiter" του κλασικού Gustav Holst (πριν κάνουν το ίδιο στο "Joybringer" οι Manfred Mann’s Earth Band). Δεν αποφεύγουν εντελώς το vintage ωστόσο, όπως τις διασκευές "Sixty Minute Man" και "Baby Let Me Bang Your Box".

Make Your Stash (1972)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ