HARD MEAT   

Great Unknowns 

Πάντα είναι ευχάριστο να βγάζεις από το ράφι ένα σκονισμένο δίσκο, να τον καθαρίζεις και να τον βάζεις να παίρνει στροφές στο πικάπ. Να απολαμβάνεις μερικά πολύ ωραία τραγούδια και να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο κάποια γκρουπ καταδικάστηκαν στην αφάνεια. Εντυπωσιακά leads στην κιθάρα από τον Mick Dolan και δυναμικό ρυθμικό μέρος από τον αδελφό του Steve στο μπάσο και τον ντράμερ της μπάντας Mick Carless. Σε αυτά λοιπόν τα δύο άλμπουμ που έκαναν οι Hard Meat δεν υπάρχει αδύναμο τραγούδι κατά την γνώμη μου.

Yesterday, Today, Tomorrow (1970)

Hard Meat (Warner Bros. WS 1852) 4/70

Ένα πολύ εύγευστο και μουσικό τρίο που έχουν προσφέρει ένα πολύ ευήκοο άλμπουμ. Δεν υπάρχει τίποτα πολύ ορίτζιναλ εδώ, αλλά παίζουν εξαιρετικά καλά, συνθέτοντας γεμάτα και ενδιαφέροντα μοτίβα με κιθάρες και μπάσο πάνω από τα ντραμς. Αποφεύγουν το υπερβολικό heavy που τόσα πολλά γκρουπ δεν μπορούν να κάνουν και είναι στα καλύτερα τους όταν παρουσιάζουν καλή ακουστική κιθάρα από τον Mick Dolan.

Space Between (1970)

Ο ήχος τους ενώ είναι στην heavy rock, δεν είναι τόσο θορυβώδης, ούτε και παράφωνος και είναι πολύ δεμένοι μεταξύ τους.
Το υλικό είναι κυρίως δικό τους, εκτός από το "Run Shaker Life". Αν και ίσως πολύ μεγάλο, έχει ποικιλία και δεν είναι βαρετό. Είναι περισσότερο χαρακτηριστικοί στην χρήση ακουστικής κιθάρας στα πιο μελωδικά και ήσυχα κομμάτια.

Run Shaker Life (1970)

Το απαίσιο όνομα της μπάντας μπορεί να παραπέμπει σε δαιμονισμένη heavy rock, αλλά στην πραγματικότητα έπαιξαν ενδιαφέρουσα, με ακουστική βάση pop, αν και με κάποια δυνατή ηλεκτρική κιθάρα. Έχουν συνθέσει καλά το υλικό και το έχουν αποδώσει πολύ καλά. Το highlight εδώ είναι η μακροσκελής εκδοχή του "Run Shaker Life", με ένα ενδιάμεσο ορχηστρικό τμήμα, αν και το κακόκεφο "Yesterday, Today, Tomorrow" είναι επίσης πολύ καλό και το "Space Between" εισέρχεται πολύ αποτελεσματικά στον χώρο της progressive.

Time Shows Its Face (1970)

Το "Time Shows Its Face" παρουσιάζει τον Ian Whiteman των Mighty Baby στο φλάουτο. Για τους λάτρεις της λεπτομέρειας η Β' πλευρά του single τους "Burning Up Years", που ποτέ δεν μπήκε σε LP, έγινε το ομώνυμο κομμάτι στο ντεμπούτο άλμπουμ των Νεοζηλανδών hard rockers The Human Instict.

Through a Window (Warner Bros. WS 3008) 10/70

Φλάουτο και keyboards έχουν περάσει στο lineup μετά από την πρώτη τους προσπάθεια να ξεχυθούν στην αγορά και το κουιντέτο έχει δημιουργήσει μερικούς πολύ ευχάριστους ήχους.

On the Road (1970)

Το γκρουπ παρουσιάζει πολύ wah-wah 12χορδη ακουστική κιθάρα, τον ενδιαφέροντα γεμάτο ήχο των bass pedals και μία ποικιλία από δυνατούς ήχους από κρουστά...Ο Mick Dolan μπορεί να μην είναι ο πιο δυναμικός τραγουδιστής / κιθαρίστας του κόσμου, αλλά ότι του λείπει σε φωνή το έχει σε ψυχή.

Free Wheel (1970)

Το οπισθόφυλλο του δεύτερου και τελικού άλμπουμ της μπάντας ισχυρίζεται ότι έχουν γίνει πολλές αλλαγές από το πρώτο άλμπουμ τους, αλλά μουσικά δεν είναι πολύ διαφορετικό. Ο ήχος είναι λίγο πιο γεμάτος και δεν υπάρχει πολύ ηλεκτρική κιθάρα, αλλά η βάση παραμένει ακουστική και δεν μένουν στη μνήμη πολλά τραγούδια.

New Day (1970)

Το παίξιμο είναι τόσο έντονο και επιδέξιο όσο και στον προηγούμενο δίσκο και υπάρχει εντυπωσιακή αλληλεπίδραση σε τραγούδια όπως το "New Day", "Free Wheel" και "Smile As You Go Under".

Smile As You Go Under (1970)

Το "I Want You" είναι διασκευή από Graham Bond και το κομμάτι που κλείνει "The Ballad of Marmalade Emma and Teddy Grimes" είναι ένα απροσδόκητο folk-pop. Σαν το ντεμπούτο τους είναι πολύ διασκεδαστικό και συμπαθητικό LP.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

THE DORIANS 

Canadian Psych Rock Unknowns

Kingsville, CANADA, 1968. Ένας νεαρός μουσικός, ο τραγουδιστής John Unger, έχοντας ήδη θητεύσει σε κάποιες μικρές μπάντες του Οντάριο, όπως οι Τhe Small Town Boys και Τhe Living Ends, περιφέρεται στους δρόμους του Kingsville «ελπίζοντας να συμβεί κάτι», όπως θυμάται ο ίδιος. «Ο Bob Nixon, ο μπασίστας, ήταν μερικά χρόνια μεγαλύτερος, αλλά κάποιος μου είπε ότι έγραφε ωραία τραγούδια. Έτσι ήθελα να τον συναντήσω. Σχεδόν ούρλιαξα όταν άκουσα τη δουλειά του. Ήταν τόσο ώριμη. Είχε φανταστικά γυρίσματα στις υπέροχες μελωδίες του και υπέροχους στίχους». Οι δυο τους λοιπόν αποφάσισαν να συνεργαστούν και να φτιάξουν την μπάντα τους. Για να ολοκληρώσουν όμως το σκοπό τους πήραν μαζί τους και κάποιους παλιούς συμμαθητές του Unger: τον κιθαρίστα Bill Loop και τον ντράμερ Mike Bets.

Torch Song (1970)

Οι τέσσερις τους λοιπόν άρχισαν να παίζουν, σε τοπικό πάντα επίπεδο, τόσο από δικό τους πρωτότυπο υλικό, όσο και διασκευές που ήταν must για εκείνη την εποχή. Για παράδειγμα, όπως λέει κι ο Unger, «θυμάμαι παίζαμε στα κλαμπς όλο το Abbey Road των Beatles». Oι πρώτες τους ηχογραφήσεις, κάπου στο 1969, περιλάμβαναν τα κομμάτια “If I Were 21 and You Were 24” και “Wanna Hear Your Music”. Κάπου τότε ήταν που αποφάσισαν να πάνε και στα George Hellow στούντιο στο Windsor για την πρώτη τους ηχογράφηση. Κι ακριβώς τότε ήταν που βρέθηκε στο δρόμο τους ο Floyd James, ο μεγάλος τρομπετίστας, ο οποίος έπαιζε στο συγκρότημα του Ray Charles. Μόλις είχε γυρίσει από το Detroit, μετά από ένα κουραστικό tour με τον Charles. O Floyd έτυχε να τους ακούσει να παίζουν τα δικά τους κομμάτια κι επειδή ήταν Καναδοί, ήθελε να τους βοηθήσει. Έτσι τους παρότρυνε να παίξουν στον CKLW, ένα τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, όπου έπαιζε και μουσική συγκροτημάτων του Καναδά.

Help For My Waiting (1970)

Περνώντας στις Η.Π.Α. πήγαν με τον Jones στο Ανατολικό Ντιτρόιτ, στα σχεδόν άγνωστα ‘GM Studios’ – εκεί όμως που ο μεν Bob Seger έκανε τα άλμπουμ Noah και Mongrel, ο δε Denis Coffey λίγο αργότερα επρόκειτο να ηχογραφήσει το θρυλικό κομμάτι της funk “Scorpio”. Μπήκαν λοιπόν κι άρχισαν τη δουλειά. Το πρώτο κομμάτι που ηχογράφησαν ήταν το “Help For My Waiting”, ένα κομμάτι με χαρακτηριστικό groovy όργανο. Το ”Means and Ways” ήταν το flipside του δίσκου, παραγωγή του Floyd Jones, με σαφώς πιο funk διάθεση και, προσωπικά, καλύτερο από τα δυο.

Means and Ways (1970)  

To “Help For My Waiting” τελικά κατόρθωσε να φτάσει στο αξιοσέβαστο Νο. 25 στον τοπικό σταθμό του Windsor και οι τέσσερις Καναδοί έδιναν απολαυστικές συναυλίες, παίζοντας αυτή την περίεργη fusion acid rock με τα αφρο-αμερικάνικα στοιχεία. Σύντομα όμως τα δισκάκια αυτά κατόρθωσαν να γεμίσουν τα ράφια των δισκοπωλείων σε ευρωπαϊκό έδαφος, κυρίως σε Γερμανία, Ισπανία και Ιταλία. Τότε όμως θα έρθει ένα άλλο τους single και θα κάνει τα πράγματα ακόμη καλύτερα για αυτούς: Το "Psychedelic Lipstick" , (έχοντας στη Β’ πλευρά το “Good Love”), το οποίο θα αποτελέσει και την μεγάλη και μοναδική επιτυχία τους στο εξωτερικό και κυρίως στην Ευρώπη.

Psychedelic Lipstick (1970)

Μερικά από αυτά τα τραγούδια συμπεριλήφθηκαν στο μοναδικό πλήρες άλμπουμ των Dorians, με τίτλο Rock Concerto, που κυκλοφόρησε το 1970 επίσης, από την  ελβετική PDU (Platten Durcharbeitung Ultraphone), που τώρα έχει έδρα στο Λιχτενστάιν. Τότε ήταν που τους μπήκε η ιδέα να βγούν εκτός ηπείρου και να πάνε περιοδεία σε χώρες της Ευρώπης. Το σχέδιο βασικά ανήκε σε έναν promoter της μπάντας, τον δαιμόνιο Larry Douglas. Αυτός έγραφε στους υπεύθυνους τάχα ενθουσιώδη γράμματα σχετικά με την μπάντα, από το Παρίσι, προσπαθώντας να οργανώσει ένα ευρωπαϊκό tour, τουλάχιστον στις χώρες που είχαν μια κάποια απήχηση.

Worn Conquers All (1970)

Τα πράγματα όμως δεν πήγαν όπως τα περίμεναν και η προσδοκούμενη πρόσκληση δεν ήρθε ποτέ. "Δυστυχώς, η μπάντα ουσιαστικά κατέρρευσε και δεν είχαμε κανένα τρόπο να φτάσουν στην Ευρώπη για να εκμεταλλευτούμε αυτές τις ξένες αγορές. Τελικά τα γράμματα σταμάτησαν, αλλά πάντα αναρωτιόμουν τι θα συνέβαινε αν είχαμε πάει στην Ευρώπη και πώς θα πήγαιναν τα live μας εκεί”, έλεγε αργότερα ο Unger.

Good Love (1970) 

Μέχρι το τέλος του 1972 οι Dorians θα είχαν διαλυθεί. Κανένα μέλος του γκρουπ δε θα έκανε κάτι το σημαντικό εκ των υστέρων. Στην θητεία τους όμως έκαναν αξιόλογα πράγματα, όπως έλεγε κι ο Unger. Απλώς με λίγη προσπάθεια και τύχη παραπάνω θα αναγνωρίζονταν πολύ περισσότερο, τόσο στην πατρίδα τους όσο και σ΄όλο τον κόσμο. Απογοητεύτηκαν όμως γρήγορα κι αυτό τους στοίχισε. Έγραψαν όμως τη δική τους μουσική ιστορία κι αξίζει να τους ανακαλύψουμε – έστω αυτά τα λίγα έργα τους. Υπενθυμίζεται ότι  δεν πρέπει να τους συγχέουμε με άλλες μπάντες με παρόμοιο όνομα.

   

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ

GYGAFO

Legend of the Kingfisher

Μία μπάντα της οποίας το όνομα είναι ακρωνύμιο της πρότασης ΄Get Your Gear And Fuck Off΄ (όπως τους είπε ένας ταλαντούχος κυνηγός ταλέντων μετά την οντισιόν που έκαναν) ίσως να μην εμπνέει εμπιστοσύνη, αλλά αυτό το σούπερ άλμπουμ είναι ένα πραγματικό σεντούκι ενός θαμμένου θησαυρού.

And a Time to Think (1973)

Legend of the Kingfisher (unreleased) 1973

Ηχογραφημένο το 1973, εγκαταλείφθηκε στην λησμονιά σαν ένα κουτί με τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις μέχρι να το ανοίξει η Holyground (δισκογραφική) το 1989. Το περιεχόμενο είναι ανάλογο της εποχής του: progressive rock με άφθονο μαντολίνο, φλάουτο, ξυλόφωνο κλπ.

Waiting for the Rain / Entering Winds of Long Ago / Season's Weather (Coming Home) (1973)

Αλλά όπως και άλλα εξαιρετικά γκρουπ (πιο γνωστά), η μπάντα ποτέ δεν κόβει επαφή με τις pop ευαισθησίες της και τις άφθονες αρμονίες. Τα πιο δυνατά τραγούδια είναι το "Solid Man Song", το "And a Time to Think" και το επικό "A Room With a View".

Solid Man Song (1973)

Χωρίς έκπληξη, η παραγωγή θα μπορούσε να ήταν καλύτερη και η μπάντα ίσως είχε ωφεληθεί από έναν πιο ξεχωριστό τραγουδιστή, αλλά γενικά αυτή η αξιόλογη προσπάθεια αξίζει της προσοχής μας. Στοχεύοντας στην prog φερεγγυότητα, οι Gygafo κάνουν πολύ καλή μουσική εδώ, αν και ο δίσκος έχει το σήμα κατατεθέν ενός υπερβολικά φιλόδοξου private press άλμπουμ.

A Room With a View (1973)

Η παραγωγή είναι φρικτή, με το όργανο και τις κιθάρες όχι αρκετά δυνατά και το ρυθμικό μέρος πολύ έντονο. Τα φωνητικά δεν είναι ιδιαίτερα δυνατά και υπάρχουν στιγμές που ακούγεται σαν οι παίκτες να μην μπορούν να συμβαδίσουν μεταξύ τους (βασικά πρέπει να είναι ο ντράμερ που παλεύει να μείνει σωστός στο χρόνο και δεν προσθέτει τίποτα στα τραγούδια).

Today I Am (1973)

Μετά από αυτά μας αρέσει η θέληση για πειραματισμό και υπάρχουν κάποια ασυνήθιστα και ενθυμητικά ορχηστρικά μέρη. Δεν είναι ακριβώς ό,τι έχουν στο μυαλό τους οι prog-heads λόγω έλλειψης σωστής επαγγελματικής παραγωγής, αλλά είναι πράγματι ένα πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

THE GHOST

Hidden Gems

Νεκροταφεία και γήπεδα. Τα αγαπημένα μέρη αυτής της μπάντας από την παλαιά πόλη του Birmingham.
"Εκεί βρίσκουμε την ηρεμία που χρειαζόμαστε για να σκεφτούμε".
Νεκροταφεία...καλά, αλλά γήπεδα;
"Κοίταξε να δεις, η ζωή είναι σαν ένα εγκαταλειμμένο γήπεδο, οικοδεσπότης σε όλους τους περαστικούς θεατές. Θεατές που έχουν γίνει φαντάσματα εδώ και πολύ καιρό".

Από τις σημειώσεις στο άλμπουμ.

Time Is My Enemy (1970)

When You're Dead-One Second (Gemini GME 1004) 8/70

Η μπάντα αυτή σχηματίστηκε στο Birmingham το 1969 από τον Paul Eastment (πρώην μέλος των Velvet Fogg). Αρχικά είχαν το όνομα Holy Ghost (Άγιο Πνεύμα), αλλά μετά του έκαναν περικοπή για να αποφύγουν τον αρνητικό αντίκτυπο, που υπήρχε πάντα! Αργότερα στο γκρουπ μπήκε η τραγουδίστρια και συνθέτης Shirley Kent και ξεκίνησαν να ηχογραφούν το άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που περιέχει μία παράξενη μίξη από ψυχεδέλεια, folk rock και progressive.

Indian Maid (1970)

Αυτό είναι ένα δυνατό άλμπουμ και είναι καλύτερα όταν παίζεται σε καλό σύστημα με τον ήχο σε μεγάλη ένταση. Οι The Ghost έχουν ένα συμβατικό lineup με κιθάρα, όργανο, μπάσο και μία τραγουδίστρια. O Paul Eastment παίζει ωραία leads, ελέγχει την ένταση και ξέρει πώς να χρησιμοποιεί τις δυναμικές και ο Charlie Grima γνωρίζει τα όρια του στα ντραμς. Αν σας αρέσει η δυνατή, επιθετική μουσική, αυτό είναι ένα άλμπουμ για εσάς.

Me and My Loved Ones (1970)

Τρομερό άλμπουμ, εξώφυλλο και τίτλος, τρομερά γυναικεία φωνητικά, ένα ασυνεπές αλλά συναρπαστικό άλμπουμ που αναμιγνύει τρία μάλλον διαφορετικά στυλ. Τα χειρότερα τραγούδια είναι αναμφίβολα τα heavy rock κομμάτια, με όργανο, με δυνατή lead guitar και ανδρικά φωνητικά. Άλλα τραγούδια έχουν μία πραγματικά παλαιομοδίτικη garage αίσθηση. Το "The Castle Has Fallen" και το "Night of the Warlock" ειδικά, είναι κομμάτια διασκεδαστικού και γεμάτου ενέργεια rock 'n' roll.

Night of the Warlock (1970)

Τα υπόλοιπα είναι ψυχεδελικά, φανερά επηρεασμένα από τις West Coast Αμερικανικές μπάντες, με δυναμικά γυναικεία φωνητικά που κάνουν τον ακροατή να αναρωτιέται γιατί αφήνουν να τραγουδάνε και οι άνδρες. Δοθείσης της διαφορετικότητας στο στυλ, μαντεύω ότι δεν πρέπει να ηχογραφήθηκαν όλα την ίδια περίοδο.

When You're Dead (1970)

Κάποια από αυτά τα τραγούδια είναι αλήθεια εξαιρετικά με το "Time Is My Enemy" πιθανώς το δυνατότερο. Οι στίχοι είναι υποκριτικοί και καταστροφικοί στο κόνσεπτ, πράγμα που λειτουργεί και υπέρ και κατά τους. Είναι πιθανόν να σας αρέσει από την αρχή ως το τέλος και πραγματικά υπάρχει μέσα εξαιρετικό υλικό.

Too Late to Cry (1970)

Αυτό το λαμπρό άλμπουμ μπλέκει μαζί soul, folk, ψυχεδέλεια και heavy prog σε μία ακαταμάχητη μίξη, ενισχυμένα από περιστασιακά υπέροχο όργανο και κιθαριστικά leads. Το "Night of the Warlock" ίσως σας θυμίσει τον Mungo Jerry στο "In the Summertime", αλλά είναι το παθιασμένο ομώνυμο κομμάτι, το "Storm" και το "Too Late to Cry", με το ατέλειωτο σόλο της κιθάρας, που είναι ανάμεσα στα highlights αυτού του υπέροχου LP. Η Shirley Kent πρακτικά ουρλιάζει τους στίχους και βάζει κάθε ψήγμα έκφρασης σε κάθε λέξη, όπως ακούμε στο folk "Hearts and Flowers"... 

Hearts and Flowers (1970)

Ένα από τα λίγα υπερ-συλλεκτικά άλμπουμ της περιόδου, που σηκώνει σύγκριση με γίγαντες. Η έλλειψη αναγνώρισης εκείνη την εποχή είναι πιθανώς το αποτέλεσμα του ελαφρώς ξεπερασμένου ήχου τους, με τις επιρροές να ακούγονται ξεκάθαρα από την Αμερικανική West Coast σκηνή του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 60. Δυστυχώς κυκλοφόρησε το 1970, μέσα στον κόσμο του heavy metal και της progressive rock. Αν και οι Jefferson Airplane είναι μία προφανής έμπνευση, δεν μπορούμε να πούμε ότι τους μιμούνται. Με τίποτα...

The Storm (1970)

Η μουσική κυμαίνεται από rock με τα keyboards σε πρώτο πλάνο, με ανδρικά και γυναικεία φωνητικά, μέχρι μερικά συγκινητικά και αφοπλιστικά folk. Το "Time Is My Enemy" ισορροπείται από τρομερή κιθάρα στον παλμό των Trees. Υπάρχουν μερικά παράξενα όπως το "Night of the Warlock" και το "Indian Maid", βουτηγμένα μέσα στα Δυτικά μοτίβα και με τρομερά φωνητικά.

For One Second (1970)

Ορίτζιναλ Αγγλικές κόπιες είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν κι αν ακόμα βρεθούν η τιμή τους θα είναι τετραψήφιο νούμερο, αλλά μία επανέκδοση είναι ό,τι πρέπει για τους φαν της χίπικης acid rock.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

THE WEB aka SAMURAI

Fine Jazz / Prog Rock

Η ιστορία αυτής της μπάντας ξεκίνησε από τους The Web, οι οποίοι έκαναν και τρία άλμπουμ. Μετά από το τελευταίο τους άλμπουμ με την προσθήκη ενός επιπλέον σαξοφωνίστα μετονομάστηκαν σε Samurai και έβγαλαν ακόμα ένα άλμπουμ όπως θα δούμε παρακάτω. 

More Rain (1971)

THE WEB

Fully Interlocking (Deram SML 1025) 8/68

Μία πολύ ευέλικτη μπάντα Άγγλων μουσικών (έξι το σύνολο-φλάουτο / σαξόφωνο, δύο κιθάρες, μπάσο και δύο κρουστοί) με έναν έγχρωμο Αμερικανό τραγουδιστή που λεγόταν John L. Watson. Σε αυτό το LP τα έχουν όλα-το "Watcha Kelele" από την Αφρική, εκκλησιαστικό θέμα με το "Rev. J. McKinnon" και μία σουίτα σε πέντε μέρη "War Or Peace"...Και τα 14 τραγούδια είναι γραφή του γκρουπ με τον κιθαρίστα John Eaton να παίρνει τις περισσότερες μνείες. 

Harold Dubbleyew (1968)

Αυτό το φιλόδοξο LP περιλαμβάνει μελωδική jazzy pop ("City of Darkness", "Harold Dubbleyew", "Green Side Up"), συγκρατημένες μπαλάντες ("Hatton Mill Morning"), mainstream pop με χάλκινα ("Reverend J. McKinnon"), απερίσκεπτη pop ("Wallpaper", "Did You Die Four Years Ago Tonight?") και ένα Αφρικάνικο θέμα με πολλά κρουστά ("Watcha Kelele"). 

City of Darkness (1968)

Είναι πολύ καλοί μουσικοί (χρησιμοποιούν κιθάρα, πιάνο, φλάουτο και σαξόφωνο με πολύ ωραίο αποτέλεσμα), αλλά παλεύουν πολύ σκληρά σε ορισμένα σημεία και απογειώνονται στο 10-λεπτο κομμάτι που κλείνει, την σουίτα "War Or Peace", της οποίας τα ψιθυριστά φωνητικά, η υπερβολική σύνθεση και τα ανιαρά ηχητικά εφέ καταντούν κουραστικά. Όμως πραγματικά υπάρχουν πολλά για να απολαύσει κάποιος φαν της pop.

Theraphosa Blondi (Deram DML / SML 1058) 11/69

Ένα από τα πιο μουσικά γκρουπ της Αγγλίας έχουν εμφανιστεί με άλλο ένα πολύ καλό άλμπουμ, που περιλαμβάνει μερικά ωραία πνευστά από τον Tom Harris. Ένα άλμπουμ με μεγάλη ποικιλία και πολύ ευφυΐα, με το γκρουπ να ενισχύεται από έγχορδα και τον πιανίστα Gordon Beck σε ένα τραγούδι.

Like The Man Said (1969)

Άλλο ένα σετ με παράξενη ποικιλία, να αγγίζει την straight pop ("1000 Miles Away"), την funky prog (το επικό "Like the Man Said", που ενσωματώνει το "Sunshine of Your Love"), jazz-pop ορχηστρικά ("Blues for Two T's"), γλυκιά pop ("Kilimanjaro", ένα Αφρικανικό νανούρισμα) και prog (το ποτ-πουρι τους από τα "Tobacco Road" και "America"). 

Kilimanjaro (1969)

Υπάρχει καλό σαξόφωνο και φλάουτο σε όλο το δίσκο και ένας ικανοποιητικά γεμάτος ήχος, αλλά η ταυτότητα παραμένει απροσδιόριστη. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ ο Watson αναχώρησε για σόλο καριέρα και η μπάντα ξανάσμιξε σε ένα πολύ περισσότερο prog στυλ.

WEB

I Spider (Polydor 2383 024) 10/70

Στην τελευταία τους δουλειά η μπάντα πέταξε το άρθρο The και πρόσθεσε τον τραγουδιστή Dave Lawson. Όλο το υλικό είναι δουλειά του νεώτερου μέλους του γκρουπ, οργανίστα και τραγουδιστή Dave Lawson και αυτό δίνει στην δουλειά τους την επιθυμητή συνοχή όσον αφορά στην σύλληψη και στην κατεύθυνση. Το επίπεδο της μουσικότητας είναι πιο ψηλά από τις περισσότερες μπάντες της Αγγλίας, πράγμα πολύ καλό καθώς η γραφή απαιτεί μεγάλη επιδεξιότητα στα live. 

I Spider (1970)

Είναι φανερό ότι έχει δοθεί μεγάλη φροντίδα στην ακρίβεια της ενορχήστρωσης και της παραγωγής και αυτό τους ανταμείβει καλά. Έξυπνες παρεμβολές του οργάνου από τον Dave Lawson...Στα φωνητικά του δίνεται ιδιαίτερη παραμόρφωση κάποιες φορές. Ένα ενδιαφέρον jazz-rock σετ. 

Love You (1970)

Όταν ένα άλμπουμ έχει μόνο πέντε τραγούδια, δύο από τα οποία έχουν τίτλους "Concerto for Bedsprings" και "Ymphasomniac" ξέρεις ότι το ημερολόγιο δείχνει 1970 και δεν συζητάμε για MOR (δηλαδή εμπορική μουσική). Αντιθέτως ό,τι υπάρχει εδώ μέσα είναι υπέροχα δομημένη progressive rock βασισμένη στην jazz. Οι συνθέσεις, τα keyboards και το σαξόφωνο είναι υποδειγματικά και στα καλύτερα τους το αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό και υπνωτικό. 

Concerto for Bedsprings (1970)

Αυτό που ΄ρίχνει΄ το άλμπουμ είναι τα φωνητικά. Εκεί που χρειάζεσαι την επιτόνηση ας πούμε του Peter Hammill, παίρνεις ένα επίπεδο πράγμα που παλεύει να βγει πάνω από την μίξη. Ευτυχώς αυτό είναι λυρικά λιγότερο έντονο από οτιδήποτε από VDGG και έτσι η ζημιά γίνεται πιο μικρή. Highlight το ομώνυμο κομμάτι. Το γκρουπ διαλύθηκε αμέσως μετά και αναβίωσε ως Samurai κάνοντας ένα εξίσου σπάνιο άλμπουμ. 

SAMURAI

Samurai (Greenwich GSLP 1003) 8/71

Οι Samurai έχουν τελειοποιήσει μία διακριτική συλλογή τραγουδιών, στο μεγαλύτερο μέρος τους ήρεμα, αν και δεν τους λείπει η ένταση όπου χρειάζεται. Αλλά βέβαια υπάρχουν πολλές ομοιότητες με άλλες μπάντες.

Maudie James (1971)

Οι Samurai έχουν ένα άμεσο πλεονέκτημα σε σχέση με τις περισσότερες μπάντες που είναι προσανατολισμένες στα πνευστά, στο ότι έχουν έναν χαρακτηριστικά προσωπικό ήχο. Αυτό έχει να κάνει με τον οργανίστα / πιανίστα Dave Lawson που γράφει και συνθέτει...

Give a Little Love (1971)

Φωνητικά και λυρικά είναι λιγότερο εντυπωσιακοί σε σχέση με την μουσική τους, με τις λέξεις να καταλήγουν συχνά παράξενα ανιαρές, παρασύροντας ελαφρώς και τα φωνητικά. Αλλά πέραν αυτών, δεν θα βρείτε καλύτερη μπάντα με πνευστά το 1971.

As I Dried the Tears Away (1971)

Το εξώφυλλο μπορεί να απεικονίζει ένα ζευγάρι γυμνών Γιαπωνέζων, με μακριά μαλλιά να ετοιμάζουν ένα τσιγαριλίκι, όμως η μουσική δυστυχώς δεν περιλαμβάνει Ανατολίτικα ταξίδια. Αντιθέτως πρόκειται για ένα αρκετά ενδιαφέρον σετ progressive rock, μελωδικού αλλά με πολύ σαξόφωνο, όργανο και βιμπράφωνο, όπως επίσης και δύο ντράμερ και ορισμένες φορές αδέξια φωνητικά. Η μπάντα περιλαμβάνει μουσικούς που έχουν περάσει από τους Web και τους Brainchild, η μουσική των οποίων αντανακλά και εδώ (ειδικά το I Spider των Web). 

Face in the Mirror (1971)

Δεν υφίσταται πολύ lead κιθάρα, πράγμα που κάνει το "Face in the Mirror", με το μακρύ σόλο με την παραμόρφωση καλοδεχούμενο. Η μπάντα χρησιμοποιεί woodwind πολύ συχνά αν και δεν υπάρχουν χάλκινα. Γενικά ένα πολύ καλό άλμπουμ που αξίζει να βρίσκεται στην συλλογή μας.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

REVOLUTIONARY ARMY 

OF THE INFANT JESUS

Great Unknowns

Αρχές των 90ς και ένα καλά κρυμμένο μυστικό αρχίζει να πλανάται σαν φήμη. Άκουσες για αυτούς από κάποιον φίλο, που έτυχε να τους έχει ακούσει από κάποιον άλλο φίλο. Έτσι δεν γινόταν πάντοτε; Όμως εδώ υπήρχε μία διαφορά. Δεν υπήρχαν συνεντεύξεις, δεν γράφτηκε οτιδήποτε γι αυτούς, ούτε καν στον εναλλακτικό μουσικό τύπο. Αν όμως έψαχνες σε Χριστιανικούς κύκλους θα έβρισκες ότι εκεί είχαν μία αποκρυφιστική σχεδόν αύρα. Η μουσική τους αντλούνταν από Χριστιανικά και θρησκευτικά θέματα, αλλά το όνομα τους το πήραν από την τρομοκρατική οργάνωση στην ταινία ΄Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου΄. Η μουσική τους βασίζεται στο Γρηγοριανό μέλος, αλλά αντίθετα από αυτό που επιχείρησαν οι Enigma λίγο αργότερα, αυτοί δεν το αναμιγνύουν με disco και pop αλλά με στοιχεία ψυχεδελικής και progressive rock για να δημιουργήσουν μεγάλα, αργά εξελισσόμενα κομμάτια με μία απόκοσμη, θολή ατμόσφαιρα που αναδίδει ένα είδος διαχρονικής γαλήνης.

Come Holy Spirit (1987)

Η παντελής έλλειψη δημόσιας παρουσίας τους, έκανε τον απόκοσμο μυστικισμό τους να μεγαλώνει. Το 1991 κυκλοφορούν ακόμα ένα δίσκο με τίτλο Mirrors. Και μετά όσο ήσυχα εμφανίστηκαν, έτσι ήσυχα εξαφανίζονται. Ύστερα το διαδίκτυο κατέκλυσε τον κόσμο, ωστόσο οι πληροφορίες γι αυτούς παρέμεναν μηδαμινές. Αυτό γινόταν μέχρι το τέλος του το 2015, όταν η μπάντα έκανε ξανά την εμφάνιση της μετά από απουσία είκοσι χρόνων με ένα δίσκο με τον τίτλο Beauty Will Save the World, μία δουλειά λαμπρή, όπως τότε που είχαν ξεκινήσει.

Song of the Soul (2015)

Τα νέα της επανεμφάνισης τους διαδόθηκαν με τον ίδιο τρόπο που έγινε και τότε. Μεταξύ φίλων, σε διάφορες συγκεκριμένες ομάδες του διαδικτύου. Η μουσική τους είχε παραμείνει το ίδιο εκπληκτική, ενώ πια μπορεί ο καθένας να πάρει πληροφορίες γι αυτούς μέσω της σελίδας τους στο facebook ή του site τους.

Όπως διαβάζω σε συνέντευξη που έδωσε ο Jon Egan, πάντοτε ήταν ολιγόλογοι και διστακτικοί και πάντοτε πάλευαν να βρουν απαντήσεις σχετικά με την μουσική που έπαιζαν. Πιστεύουν ότι οι απαντήσεις δίνονται μέσα από την δουλειά και όχι σκηνοθετημένα.
Ο όρος μυστήριο ήταν πάντοτε κάτι που σήμαινε πολλά για αυτούς. Όταν κοιτάζουν τον κόσμο τον βρίσκουν ανεξήγητο. Ο κόσμος είναι ζωντανός και αποπνέει μυστήριο. Προσπαθούν να ενώσουν τους ανθρώπους μέσω αυτής της αίσθησης του μυστηρίου και της αβεβαιότητας σε κάθε τι που θεωρείται δεδομένο. Στον υλιστικό, καπιταλιστικό και κοσμικό κόσμο που ζούμε, όπου όλα είναι προϊόντα και μάρκες. Η κατά λέξη ερμηνεία του Χριστιανικού φονταμενταλισμού και της κοσμικότητας είναι η πίσω όψη του ίδιου νομίσματος της συλλογικής αποξένωσης από την αντίληψη του μυστηρίου. Είναι όπως λένε "η αντίληψη ότι  κατά κάποιο τρόπο θέλουμε να είμαστε αυτάρκεις, να έχουμε τον έλεγχο. Όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να δώσουμε μία εξήγηση στο θέμα της πλάσης του κόσμου και θέλουμε να είμαστε το επίκεντρο. Και έτσι χάνεται η έννοια του ιερού. Είτε βρισκόμαστε στον Χριστιανικό φονταμενταλισμό είτε στην κοσμικότητα έχουμε κάνει τον κόσμο μας αδιάφορο. Έχουμε εξαθλιώσει την έννοια της πραγματικότητας σε σημείο που το ποιητικό, το μυστηριώδες και το όμορφο είναι όλα κόνσεπτ από τα οποία γρήγορα αποστασιοποιούμαστε".

Paradis (1995)

Όπως μας λέει ο Egan, υπάρχει μία πολύ όμορφη ιστορία που έρχεται στο μυαλό του από τον Thomas Merton (καθολικό συγγραφέα). Όταν δίδασκε στην Γεσθημανή, ήταν υπεύθυνος για τους νέους μοναχούς. Και όλοι τους σκέφτονταν, "Αυτός, που είναι ποιητής, που μάχεται για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, ένα είδωλο του αντικομφορμισμού, θα μας δώσει να μελετήσουμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα". Κι όμως όλα όσα τους έδωσε να μελετήσουν ήταν τα Ευαγγέλια και οι άγιοι πατέρες. Και βαρέθηκαν από όλα αυτά και μία μικρή αντιπροσωπεία πήγε και τον βρήκε και του είπαν: ¨Για ποιο λόγο διαβάζουμε όλο αυτό το παλαιό υλικό, όταν υπάρχουν τόσα ενδιαφέροντα νέα πράγματα στον κόσμο;" Και ο Merton απάντησε, "Αν έπρεπε να γεμίσετε μία κούπα νερό από τον Μισισιπή, θα πηγαίνατε στο Δέλτα ή στις πηγές του;"
Για αυτούς η Ανατολική Ορθοδοξία είναι η πηγή και γι αυτό επιδρά πάνω τους σε πνευματικό επίπεδο.
"Νομίζω ότι ανακαλύπτουμε μία βαθιά συγγένεια-ένα βάθος-όταν όλες οι θρησκευτικές και πνευματικές παραδόσεις ανακαλύπτουν κοινά σημεία. Νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, είναι ότι οι άνθρωποι αναζητούν επαφή και ταυτότητα και τα βρίσκουν με τρόπο που να αποξενώνονται μεταξύ τους. Με τον Paul Boyce παίζαμε σε μία μπάντα. Προσπαθήσαμε να συγχωνεύσουμε την πανκ, τον Captain Beefheart, τους Velvet Underground και κάθε άλλο είδος πειραματικής μουσικής σε μία οντότητα και όλο αυτό που προέκυψε ήταν απλά ασυνάρτητο. Τα παρατήσαμε. Σκεφτήκαμε ότι δεν υπήρχε τρόπος να εκφραστούμε μέσα από την μουσική, έτσι αρχίσαμε να κάνουμε ταινίες. Αλλά μετά έπρεπε να δημιουργήσουμε τα μέσα για να παρουσιάζουμε τις ταινίες με live μουσική και έτσι ήρθε η Les Hampson-αρχικά ως μουσικός, αλλά κατόπιν αναπόσπαστο κομμάτι του όλου πρότζεκτ. Και σταδιακά αντιληφθήκαμε ότι αν θέλαμε να εκφραστούμε, δεν ήταν οι ταινίες ο τρόπος με τον οποίο έπρεπε να το κάνουμε".

Beauty After the Fall (1987)

"Ήταν δύσκολο να κάνουμε πράξη το όραμα μας. Είναι απίστευτα δύσκολο να βρεις χώρο επειδή είμαστε εννέα άτομα και δεν χωράμε σε μία συμβατική σκηνή. Το άλλο θέμα είναι η καχυποψία. Μία σκηνή που γνωρίζουμε πολύ καλά, όταν ρωτήσαμε αν θα μπορούσαμε να παρουσιάσουμε εκεί την δουλειά μας είπαν: "Ναι, αλλά δεν είστε λίγο της θρησκείας;" Από την πλευρά τους το βλέπουν σαν κάτι που θα είναι εκνευριστικό για το κοινό, για το ίματζ τους ή κάπως έτσι. Και αυτό γίνεται συνέχεια. Δεν έχουμε περάσει στο επίπεδο των neo-folk όπως λέγονται καλλιτεχνών, επειδή υπάρχει η αίσθηση ότι εκπροσωπούμε κάτι κακόφημο και αμφιλεγόμενο".
Πράγμα αστείο καθώς υπάρχουν πολλές μπάντες που αντλούν θεματολογία από τον Παγανισμό και τις διάφορες παραδόσεις.

The Gift of Tears (Probe Plus PROBE 12) 1987

Φανερά φτιαγμένο από μία θρησκευτική κοινότητα με έδρα το Λίβερπουλ, αυτό είναι μακράν ένα από τα πιο εντυπωσιακά LP των 80ς.
Οι περισσότερες κόπιες από τις 500 που τυπώθηκαν, υποτίθεται ότι πουλήθηκαν σε θρησκευτικό οργανισμό στην Αμερική, που σημαίνει ότι γρήγορα έγινε ένα περιζήτητο συλλεκτικό άλμπουμ.
H μπάντα που φημολογείται ότι είναι πνευματικό παιδί του Richard H Kirk, πρώην μέλους των Cabaret Voltaire, έκανε ακόμα δύο δίσκους, τον Mirror (1991) και το EP Paradis (1995) που είναι εξίσου εντυπωσιακοί και κάνουν τα industrial υπονοούμενα στον ήχο τους πιο προφανή.


Mirror (Probe Plus PROBE 32) 1991

Το Mirror μοιάζει σαν να είναι soundtrack από κάποιο περίεργο τελετουργικό, που λαμβάνει χώρα σε κάποιο άγνωστο δάσος αργά την νύχτα. Τα τραγούδια τους χτίζονται με απειλητικά σαν να είναι ψαλμοί φωνητικά, με ακουστικές κιθάρες, συνθεσάιζερ και μελωδίες που αντλούνται από τον Μεσαίωνα. Ο τίτλος και το όλο κόνσεπτ, όπως και η σκηνή στο εξώφυλλο προέρχονται από την ομώνυμη ταινία του Andrei Tarkovsky.

Nostalgia (1991)

"Όλοι μας ερωτευθήκαμε την δουλειά του Andrei Tarkovsky. Μιλούσαμε για την μουσική μας σαν να μην ήταν μουσική, αλλά σχεδόν σαν κάτι που προσομοιώνει την ανάμνηση της μουσικής ή το υπόλειμμα της μουσικής. Βλέπουμε την μουσική μας σαν να είναι soundtrack. Που προσπαθεί να περιγράψει κάτι μη ορατό ή όχι ακουστό ακόμα".

Shadowlands (1991)

"Και όταν είδαμε τις ταινίες του Tarkovsky, ήταν σχεδόν σαν να είδαμε την ταινία, το soundtrack της οποίας είχαμε γράψει. Το βάθος, η ομορφιά, το μυστήριο. Όλες οι ταινίες του είναι γύρω από αυτό το ταξίδι προς την αποκατάσταση, το ταξίδι προς την ολοκλήρωση.
Ο λόγος που η μουσική μας δεν μένει σε ένα συγκεκριμένο γένος είναι ότι...δεν είμαστε μουσικοί. Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε soundtracks για κάτι. Δεν νομίζω ότι είμαστε αρκετά καλοί για να λεγόμαστε μουσικοί! Σέβομαι τους μουσικούς και το να είσαι μουσικός απαιτεί πολύ σκληρή δουλειά και πειθαρχία και αυτά δεν είναι αρετές στις οποίες θα μπορούσαμε να ενταχθούμε. Θα μας περιέγραφα ως μπερδεμένα άτομα,  που αναζητούμε σημάδια. Προσπαθώντας να επιστρέψουμε σπίτι..."

Από την τελευταία δουλειά που θα κυκλοφορήσει μέσα στον Ιούνιο του 2020 (Songs of Yearning), μαζί με ακόμα ένα άλμπουμ (Nocturnes) είναι το single που ακολουθεί:

I Carry the Sun (2020)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ