STACKRIDGE

Folk Rock Wizards

Οι Stackridge ήταν ένα γκρουπ που σχηματίστηκε το 1969 στο Bristol. Το αρχικό τους όνομα ήταν Stackridge Lemon, αλλά αργότερα το άφησαν σκέτο Stackridge. Ήταν το πρώτο γκρουπ που έπαιξε στο 5-ήμερο Glastonbury Festival το 1970 και ένα χρόνο αργότερα έκαναν support στους Wishbone Ash κατά την περιοδεία τους στην Αγγλία. Τον Φεβρουάριο του 1973 έκαναν περιοδεία και είχαν σαν support μπάντα τους Camel. Παρακάτω θα δούμε μόνο τρεις από τους δίσκους τους, τους τρεις πρώτους.

Purple Spaceships Over Yatton (1972)

Stackridge (MCA MDKS 8002) 8/71

Το άλμπουμ καταφέρνει να συνδυάσει  αυτή την τρυφερή ισορροπία των εξαιρετικών στίχων με εξίσου εξαιρετική μουσική. Οι επιρροές κυμαίνονται από κλασική μουσική έως folk, από rock έως country, από McCartney έως Sibelius και από pop μέχρι music hall.

Three Legged Table (1971)

Αυτό το εκκεντρικό κουιντέτο έπαιξε ένα ήρεμο είδος soft-rock, με αρκετά πομπώδεις συνθέσεις. Υπάρχουν μέσα πολύ βιολί και φλάουτο και μία ελαφρώς επιπόλαια αίσθηση στο υλικό, που αντιπροσωπεύουν κομμάτια όπως το απόκοσμο "Percy the Penguin".

Percy the Penguin (1971)

Στα καλύτερα τραγούδια περιλαμβάνεται το μεγάλο σε διάρκεια "Three Legged Table", το οποίο αντιπροσωπεύει τις διαφορετικές πλευρές του ήχου τους, συνδυάζοντας μία folky βασική δομή με συνθέσεις εγχόρδων και περιστασιακά rock περάσματα, το αλα Beatles "Marigold Conjunction" και το folky "32 West Mall", με υπέροχα αρμονικά φωνητικά. Το τέταρτο στη σειρά τραγούδι τους αφορά στην Ντόρα την εξερευνήτρια (πόσο τρελός τίτλος για τραγούδι είκοσι χρόνια πριν βγει η παιδική σειρά!).

Dora, the Female Explorer (1971)

Ωστόσο αρκετά συχνά η μουσική μοιάζει σαν να μην έχει κατεύθυνση, με τις δύσκολες ενορχηστρώσεις να κάνουν την περισσότερη δουλειά, όπως στο 8-λεπτο ορχηστρικό "Essence of Porphyry", το οποίο ακούγεται σαν μουσική από ταινία.
Το άλμπουμ κλείνει με το τεράστιο σε διάρκεια "Slark", το οποίο φτάνει τα 14 λεπτά.




Friendliness (MCA MKPS 2025) 11/72

Είναι αλήθεια απίστευτο ότι με μόνο δύο άλμπουμ οι Stackridge έχουν καταφέρει να πετύχουν πιο πολλά από ότι τα περισσότερα γκρουπ κάνουν σε όλη τους την καριέρα. Το Friendliness έχει ένα αέρα αυθεντικότητας, κάτι που και το πρώτο άλμπουμ κατέχει, αλλά αυτή την φορά η ατμόσφαιρα έχει ενισχυθεί με την συμπερίληψη καλύτερων τραγουδιών, ενώ είναι και καλύτερη η παραγωγή και γενικά όλο το γκρουπ έχει μία πιο πιστή προσέγγιση.

Teatime (1972)

Αυτό νομίζω ότι είναι το καλύτερο άλμπουμ τους, μία διασκεδαστική μίξη pop και rock, progressive ιδέες και κλασική ενορχήστρωση. Πράγματι δεν ροκάρει ούτε στο ελάχιστο, αλλά είναι ένας θρίαμβος τραγουδοποιίας και έμπνευσης και όλα τα βιολιά και τα φλάουτα χρησιμοποιούνται καταπληκτικά.

Lummy Days (1972)

Τα φωνητικά είναι τόσο καλά όσο των περισσοτέρων pop γκρουπ της εποχής και απέχουν παρασάγγες από άλλα γκρουπ (ας πούμε τους Pilot για παράδειγμα) σε ενορχήστρωση και σύνθεση. Οι φαν του McCartney θα το λάτρευαν, αλλά είναι κάτι περισσότερο από μία αναδρομή. Είναι μία πρόκληση αλήθεια να βαδίζεις στους ίδιους δρόμους με γκρουπ όπως οι Yes και οι King Crimson, παρουσιάζοντας πολυπλοκότητα σε pop τραγούδια.

Syracuse the Elephant (1972)

The Man In The Bowler Hat (MCA MCG 3501) 1974

Το τρίτο άλμπουμ τους ήταν αυτό που έφτασε ψηλότερα στα charts (νο23), ενώ μία διαφορετική κόπια κυκλοφόρησε στην Αμερική και Καναδά με τίτλο Pinafore Days. Αυτή είχε δύο τραγούδια που η Αγγλική δεν περιείχε, αλλά που μπήκαν στο επόμενο άλμπουμ τους και ήταν το μόνο άλμπουμ των Stackgidge που μπήκε στα Αμερικανικά chart στις τελευταίες θέσεις του Billboard 200.

Fundamentally Yours (1974)

Παραγωγός ήταν ο George Martin και αυτό φαίνεται από το ότι εδώ αρχίζουν να απομακρύνονται από τις progressive προεκτάσεις τους και αρχίζουν να ακούγονται πολύ σαν τους Beatles, όμως μην ξεγελιέστε δεν πρόκειται απλά για άλλον ένα pop δίσκο. Μέσα υπάρχουν πολύ απαιτητικές ενορχηστρώσεις και ορχηστρικός πλούτος. Ένα συνεκτικό άλμπουμ χωρίς αποκλίσεις στα τραγούδια του.

The Road to Venezuela (1974)

Το γκρουπ συνέχισε να ηχογραφεί μέχρι το 1976 (έκανε ακόμα δύο δίσκους). Το 1977 ανήγγειλαν την διάλυση τους. Όμως στα μέσα των 90ς το γκρουπ αναβίωσε και συνέχισε να κάνει άλμπουμ, περιοδείες μέχρι και ένα DVD από μία τους εμφάνιση το 2007.

Humiliation (1974)

Οι αλλαγές στο lineup ήταν αρκετές μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ύπαρξης του γκρουπ, όμως το αρχικό lineup ήταν:
Andy Cresswell-Davis (lead guitar, keyboards, φωνητικά)
Mike "Mutter" Slater (φλάουτο, φωνητικά)
Mike Evans (βιολί, φωνητικά)
James Warren (κιθάρα, μπάσο, φωνητικά)
Billy "Sparkle" Bent (ντραμς)
Jim "Crun" Walter (μπάσο)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

TERRY REID

Hidden Gems

Η Aretha Franklin είχε τονίσει ότι η Αγγλία είχε να προσφέρει τρία πράγματα στην rock το 1968: Τους Beatles, τους Rolling Stones και τον Terry Reid.
Ο Terry Reid ήταν η πρώτη επιλογή του Page για lead singer των New Yardbirds (Led Zeppelin), πράγμα που ο ίδιος ο Reid απέρριψε και πρότεινε τον φίλο του Robert Plant για να αναλάβει την θέση. Μία δεύτερη ευκαιρία ζωής ήταν να αντικαταστήσει τον Rod Evans στους Deep Purple, πράγμα που επίσης αρνήθηκε, με αποτέλεσμα να συνεχίσει για μία μέτρια καριέρα που ο περισσότερος κόσμος αγνοεί ως σήμερα. Κι όμως αν κάποιος ακούσει θα καταλάβει τι άκουγαν αυτοί που αναφέραμε παραπάνω.

Dean (1971)

Bang, Bang, You're Terry Reid (Epic BN 26427) 12/68 (Μόνο στην Αμερική)

Οι προφήτες της εποχής είχαν προβλέψει ότι ο Terry Reid προοριζόταν να γίνει ένα από τα μεγάλα ονόματα το 1969. Δυστυχώς ο πασίγνωστος Mickie Most είχε πάρει την απόφαση εναντίον της κυκλοφορίας του πρώτου του LP, αν και ήταν διαθέσιμο σε κάποια εξειδικευμένα δισκοπωλεία. Υπήρχαν διάφοροι λόγοι που συνέβηκε αυτό το πράγμα. Επίσης υπάρχουν διάφοροι λόγοι που εσείς πρέπει να ακούσετε αυτό το LP. Το "Bang! Bang!", το "Something's Gotten Hold of My Heart" του Gene Pitney και το "Season of the Witch" του Donovan είναι μερικοί από αυτούς τους λόγους.

Bang Bang (My Baby Shot Me Down) 1968

Το ντεμπούτο του Reid έγινε όταν ήταν ακόμα έφηβος, αλλά η φωνή του ήταν ήδη αξιοσημείωτα δυναμική και εκφραστική. Το άλμπουμ επωφελείται από έναν ειλικρινή και άμεσο ήχο, που τα περιστασιακά χάλκινα overdubs δεν φορτώνουν, αν και το υλικό είναι ασυνεπές. Ανοίγει με μία αργή διασκευή του "Bang Bang (My Baby Shot Me Down)" του Sonny Bono, το οποίο εξελίσσεται σε συναρπαστικό rock θέμα.

Season of the Witch (1968)

Άλλα ωραία κομμάτια είναι το "Tinker Tailor" και το παθιασμένο "When You Get Home".  Άλλα τραγούδια που ακολουθούν είναι το "Sweater" με το φλάουτο, που θυμίζει τον προστατευόμενο του Mickie Most, Donovan. Κάποιοι λένε ότι το αδύναμο κομμάτι εδώ είναι το 10λεπτο "Season of the Witch", αν και προσωπικά μου αρέσει πολύ περισσότερο από τον Donovan.

Loving Time (1968)

Βασικά, προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Terry Reid είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της rock μουσικής σκηνής, καθώς η λέξη καλύτερος είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό.


Terry Reid (Columbia SCX 6370) 10/69

Μόνο 19 χρονών εδώ ο Terry, ήταν ένας αξιόλογος κιθαρίστας και ένας ασυνήθιστος τραγουδιστής...Έτεινε να τραγουδάει απότομα δυνατά και μερικές φορές παράφωνα. Αλλά χωρίς αμφιβολία ο πολύ δραστήριος τρόπος να τραγουδάει είναι εντελώς αυθόρμητος. Η φωνή του Terry σε αυτό το δίσκο ακόμη πλάθεται, αλλά είναι πολλά υποσχόμενη. Και το παίξιμο του στην κιθάρα, μάλλον λίγοι το μιμούνται.

Superlungs My Supergirl (1969)

Ένα καλό, απλό pop άλμπουμ, σε παραγωγή Mickie Most, του οποίου η προσέγγιση είναι πολύ φανερή στον ήχο, που είναι καθαρός και δυναμικός. Το backing είναι πρώτης τάξεως με ωραίο παίξιμο στο όργανο και στα ντραμς.

Rich Kid Blues (1969)

Ένα δυνατό, groovy και εκπληκτικά heavy σετ που περιλαμβάνει την τρομερή φωνή του Reid, όπως επίσης καλή κιθαριστική δουλειά (πάλι του Reid), ωραίο παίξιμο στο όργανο (Pete Solley) και στα ντραμς (Keith Webb). Όλα εδώ έχουν αξία, με highlights το εκρηκτικό "Superlungs My Supergirl",  το ήρεμο "July", το αισθαντικό "Mayfly" και το groovy "Speak Now Or Forever Hold Your Peace".

Stay With Me Baby (1969)

Η μπάντα του βγάζει έναν δυναμικό ήχο και υπάρχουν μέρη στο άλμπουμ με πολύ ένταση. Τα περισσότερα τραγούδια είναι γραμμένα από τον Reid, αν και υπάρχουν διασκευές από Dylan, Donovan και Jerry Ragovoy.
Το απέριττο εξώφυλλο έχει την ίδια φωτογραφία του Reid και στις δύο πλευρές και δεν έχει καμία πληροφορία ούτε για τραγουδοποιούς, ούτε για μουσικούς, αν και βρέθηκε χώρος για δυο credits για τον παραγωγό Mickie Most. Πολύ γρήγορα μετά από αυτό το άλμπουμ οι Solley και Webb σχημάτισαν το progressive γκρουπ Paladin.


River (Atlantic K40340, με πόστερ) 4/73

Ένα πολύ καλό άλμπουμ, ίσως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της rock στην Αγγλία. Συγκρίνεται ιδιαίτερα με το Astral Weeks του Van Morrison και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί, αν το ακούσει...Τα τραγούδια του Reid κατακλύζονται από το ίδιο ρεύμα συνείδησης και από την ίδια λυρική ενέργεια που έκανε το άλμπουμ του Morrison ένα διαχρονικό διαμάντι.

Avenue (1973)

Μετά μία απουσία τριών χρόνων, το τρίτο άλμπουμ του Reid είναι μία στοχαστική, πολύ ακουστική υπόθεση, αποτελούμενη από μόλις επτά κομμάτια. Ανοίγοντας με το ακαταμάχητο "Dean" (αδιαφιλονίκητα η καλύτερη του ερμηνεία ever), τα τέσσερα τραγούδια της Α' πλευράς είναι πολύ χαλαρά και funky, με πολύ διακριτικές συνθέσεις που πρώτη φορά αποκαλύπτονται.

River (1973)

Η Β' πλευρά είναι πιο μικρή και πιο νωθρή και θυμίζει πολύ το If I Could Only Remember My Name του David Crosby. Το άλμπουμ διακρίνεται για την συνεκτικότητα του, το πως τα τραγούδια ρέουν σχεδόν ανεπαίσθητα το ένα μέσα στο άλλο και χρειάζεται λίγο χρόνο ακρόασης για να το εμπεδώσει κανείς.

Dream (1973)

Σε αυτό το άλμπουμ στην κιθάρα είναι ο μεγάλος David Lindley (Kaleidoscope).


Seed of Memory (ABC ABCD 935) 1976

Σε παραγωγή Graham Nash (πόσο πολύ φαίνεται από το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ "Seed of Memory") εδώ οι τόνοι βρίσκονται ανάμεσα σε Southern και West Coast. Αυτό που λέμε desert rock!

Seed of Memory (1976)

Κάθε τραγούδι και αριστούργημα, αυτό το άλμπουμ αξίζει να το ακούσει οποιοσδήποτε έχει σχέση με rock, αλλά ιδιαίτερα οι φαν των CSNY και Allman Brothers που δεν έτυχε να το ακούσουν θα είναι ευγνώμονες.

Brave Awakening (1976)

Ίσως το "The Way You Walk" εξηγεί γιατί του προσφέρθηκε η θέση που τελικά πήρε ο Plant. Ακούστε τον Graham Nash να του κάνει δεύτερες στο "Faith to Arise".

The Way You Walk (1976)

Όποιος έχει δει την ταινία The Devil's Rejects, σίγουρα θα άκουσε Lynyrd Skynyrd και Joe Walsh, αλλά θα άκουσε ακόμα τρία καταπληκτικά κομμάτια που πιθανότατα δεν ήξερε.

Faith to Arise (1976)

Αυτά είναι τα "Brave Awakening", "Seed of Memory" και "To Be Treated Rite".
O Terry Reid συνέχισε να βγάζει δίσκους, με τον τελευταίο του να κυκλοφορεί το 2016. Ό,τι κι αν καθίσει κανείς να ακούσει αξίζει.

Fooling You (1976)

Είναι πολύ ενεργός και στις μέρες μας και το προσωπικό του site με περισσότερες πληροφορίες βρίσκεται εδώ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

GOLIATH

Jazzy/Bluesy Prog-rock

Η Linda Rothwell, που ήταν μία μινιόν ΄μηχανή΄ παραγωγής soul, είχε μία φωνή που θα ταίριαζε σε γυναίκες που είχαν την τριπλή περιφέρεια από αυτήν και ο καθένας σε αυτό το γκρουπ είχε κάτι να προσφέρει με το συγκεκριμένο όργανο που έπαιζε...Κανείς τους δεν ήταν βιρτουόζος, αλλά είχαν ένα φυσικό χάρισμα στο να βγάζουν το ταλέντο τους.

I Heard About a Friend (1971)

Goliath (CBS 64229) 2/71

Η μουσική τους μυρίζει Family, αλλά νομίζω ότι λιγάκι η Linda Rothwell σε κάποια σημεία προσπαθεί να φτάσει την φωνή της Grace Slick, ενώ διαθέτει μια πιο αγνή και καθαρή φωνή.

Μια μπάντα επηρεασμένη από την jazz-ιδιαιτέρως με το φλάουτο του Joseph Rosbotham και την κιθάρα του Malcolm Grundy-αλλά συνολικά η ατραξιόν εδώ εννοείται ότι είναι η φωνή της Rothwell. Ωστόσο μάλλον ακούγεται να έχει δέσει λίγο πρόχειρα με την υπόλοιπη μπάντα, ώστε να μην διακρίνεται απόλυτα η δυναμική της.

Prism (1971)

Αρχικά γνωστοί ως Petrus Boonecamp, αυτό το κουιντέτο από το Μάντσεστερ τελειοποίησαν το ρεπερτόριο τους σε Γερμανικά κλαμπ πριν ηχογραφήσουν έναν από τους καλύτερους progressive δίσκους της εποχής.

Η μουσική είναι jazz, αλλά δεμένη, με ωραίο παίξιμο που περιλαμβάνει ζωηρό παίξιμο στα ντραμς, μελωδικό φλάουτο, σαξόφωνο και βιμπράφωνο και κάποια σημεία με εξαιρετική κιθάρα (τσεκάρετε το άγριο σόλο με Ανατολίτικη χροιά στο υπέροχο "Festival of Light").

Festival of Light (1971)

Αλλού κάνουν μερικά επίμονα τζαμ, ίσως το καλύτερο από όλα στο "No More Trash" και τελειώνουν με μία ωραία απόδοση του "Maajun" του Davey Graham. Δεν είναι όλο το άλμπουμ πρώτης τάξεως, αλλά τίποτα λιγότερο από πολύ ενδιαφέρον. Η μπάντα διαλύθηκε τον Μάρτιο του 1971, αμέσως μετά την κυκλοφορία του LP, όταν η Linda Rothwell μπήκε στο νοσοκομείο με σοβαρό νευρικό κλονισμό.

Hunters Song (1971)

Αυτό το jazz-prog άλμπουμ ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα της εποχής από το αποτσίγαρο στο εξώφυλλο καταρχήν και από την καπνισμένη φωνή της κοπέλας. Υπάρχουν μερικά άριστα τραγούδια εδώ μέσα. Το κομμάτι που ανοίγει "Port and Lemon Lady" παρουσιάζει επιδεξιότητα στο μπάσο, συναρπαστικές αλλαγές στο τέμπο και φανταστικό φλάουτο και το groovy "No More Trash" είναι δύναμη.

Port and Lemon Lady (1971)

Οι ρυθμοί είναι funky και μέσα στην ενέργεια. Κάποιο μέρος από το άλμπουμ υποκύπτει σε διάφορα σόλο, ενορχηστρώσεις που προσπαθούν σκληρά να ενσωματώσουν πνευστά, είτε ταιριάζουν είτε όχι και πέφτει στην παγίδα της prog-rock να μην στέκεται κανένα κομμάτι ως έχει, αλλά να αλλάζει, έστω κι αν έχει πιάσει ένα ωραίο groove. Γενικά, έχει ένα χαρακτηριστικό ήχο που θα κάνει αίσθηση σε πολλούς. Παρεμπιπτόντως αντίθετα με κάθε άλλο prog άλμπουμ εδώ δεν έχουμε keyboards.

No More Trash (1971)

Αυτό το άλμπουμ προσφέρει jazz και blues progressive και συχνά παρομοιάζεται με τους Room ή πιο λίγο με τους Affinity, αν και με πολύ περισσότερο βασικές ενορχηστρώσεις και παραγωγή.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ASSAGAI

Afro-rock Pioneers

Προερχόμενοι από την Νότια Αφρική η σύντομη καριέρα των Assagai (στα Αφρικανικά σημαίνει η αιχμή του δόρατος), ήταν σημαντική όχι μόνο γιατί ήταν το πρώτο και μοναδικό νέγρικο γκρουπ που υπέγραψε στην Vertigo Records, αλλά επίσης επειδή ενήργησαν ως εφαλτήριο για μία διεθνή καριέρα για τον σαξοφωνίστα Dudu Pukwana. Οι Assagai έγραψαν δικό τους υλικό και το τραγούδησαν σε μία Νιγηριανή διάλεκτο που ονομαζόταν Yuruba.

La La (1971)

Ο Pukwana γεννήθηκε το 1941 στο Port Elizabeth της Ν. Αφρικής και ξεκίνησε να μαθαίνει πιάνο στα 10 του χρόνια. Με την μετακόμιση του στο Cape Town στα μέσα των 50ς έπιασε το σαξόφωνο και το 1960 πήγε στους The Blue Notes, μία μπάντα της jazz που είχε ηγέτη τον φημισμένο λευκό πιανίστα Chris MacGregor. Το πολιτικό κλίμα της εποχής ουσιαστικά απέκλειε την ύπαρξη μίας μπάντας ανάμεικτης (λευκοί και νέγροι) και έτσι το 1963 μετά από μερικές Ευρωπαϊκές εμφανίσεις η μπάντα ζήτησε άδεια εξάσκησης επαγγέλματος και έφυγε για το Λονδίνο. Ο Pukwana έμεινε με τους The Blue Notes μέχρι το 1969, όταν αποδέχτηκε μία προσφορά να πάει στους Union of South Africa του Hugh Masekela στην Αμερική, αλλά μετά από ένα χρόνο επέστρεψε στο Λονδίνο και ανέλαβε session δουλειά παίζοντας με τους Traffic, τους Incredible String Band και τους Centipede. Επίσης ξεκίνησε μία δική του Afro-rock μπάντα, αρχικά γνωστή ως Spear, αλλά μετά μετονομάστηκαν σε Assagai, με τα πρώην μέλη των The Blue Notes, Luis Moholo (ντραμς) και Mongezi Feza (τρομπέτα).

Cocoa (1971)

Έχοντας υπογράψει με τον Patrick Cambell Lyons στην Vertigo Records στα τέλη του 1970, κυκλοφόρησαν το single τους "Telephone Girl" / "I'll Wait for You" και το ομώνυμο άλμπουμ τους, που παρουσίαζε τον σαξοφωνίστα Bizo Mnocikana, τον κιθαρίστα Fred Coker και τον μπασίστα Charles Ononogbo. Στα μέσα του 1971 προστέθηκαν στο lineup ο παίκτης των congas Terry Quaye και ο τενόρο σαξοφωνίστας Fred Frederick.

Telephone Girl (1971)

Στα τέλη του 1971 κυκλοφόρησαν το δεύτερο και τελικό άλμπουμ τους Zimbabwe, στο οποίο βοήθησε η progressive folk μπάντα Jade Warrior με τον Toni Duhig (κιθάρα), Jon Field (keyboards) και Glyn Havard (φωνητικά), αλλά αν και οι Osibisa έβαλαν το Afro-rock στα charts, οι Assagai ποτέ δεν κατάφεραν να έχουν εμπορική επιτυχία και λίγο αργότερα διαλύθηκαν.

I'll Wait for You (1971)

Ο Pukwana συνέχισε να ηχογραφεί και να κάνει περιοδείες όλη την δεκαετία του '70 και του '80, κυκλοφορώντας τα LP In the Townships και Flute Music και έκανε ξανά ένα γκρουπ με το όνομα The Blue Notes πριν χάσει την ζωή του το 1990 από ηπατική ανεπάρκεια. Ο Feza επίσης έκανε εμφανίσεις με τους The Blue Notes και δούλεψε με τον Robert Wyatt πριν τον μυστηριώδη θάνατο του το 1975. Ο ντράμερ Luis Moholo ωστόσο είναι ενεργός και σήμερα με δικά του σχήματα.


Assagai (Vertigo 6360 030) 3/71

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις το πνεύμα και τα στοιχεία της Αφρικανικής μουσικής να εισάγονται στην σκηνή εκείνης της εποχής...Αυτοί έρχονται λίγο περισσότερο στην Ευρωπαϊκή πλευρά, από ότι ας πούμε οι Osibisa. Η έμφαση δίνεται περισσότερο στην μελωδία και λιγότερο στα κρουστά και ενώ δεν είναι τόσο γνωστοί, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μουσικότητα και η δυναμική τους είναι καλύτερη.

Akasa (1971)

Το μοναδικό εγχείρημα της Vertigo στην μαύρη μουσική ήρθε με αυτή την ωραία Αfro-rock συλλογή, που καυχιέται ρυθμό, πνευστά και μερικές ριπές από ηλεκτρική κιθάρα σε τραγούδια όπως το "Akasa". Άλλα highlights περιλαμβάνουν το ακαταμάχητο "Telephone Girl" (στην πραγματικότητα μία διασκευή των Jade Warrior), το νωθρό "Cocoa", το χαρούμενο "Beka" και ένα ήρεμο, ανορθόδοξο και μοναδικό "Hey Jude". Ακούστε το...

Hey Jude (1971)

Η μπάντα παρουσιάζει μέλη των Brotherhood of Breath του Chris McGregor και υποβοηθούνται εδώ κι εκεί από τους Jade Warrior.

Zimbabwe (Philips 6308 079) 1971

Με ένα πιο έντονο funk στοιχείο, το δεύτερο LP τους είναι μία βόμβα. Το κομμάτι που ανοίγει "Barazinbar" θέτει τα πράγματα με στυλ με ένα τρομερό groove στα ντραμς, πάνω από τα οποία ευχαριστιέσαι να ακούς τα μπόνγκος, τα πνευστά και το μπάσο. Άλλα highlights είναι το ήρεμο, με το ωραιότατο φλάουτο "La La", το "Bayeza" και το χαριτωμένο "Come Along", αλλά πρόκειται για ένα συνεπέστατο άλμπουμ που σίγουρα θα κάνει αίσθηση σε όσους ενδιαφέρονται για την Αφρικανική rock μουσική.

Barazinbar (1971)

ASSAGAI

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

PLASTIC PENNY

Psychedelic Pop

Οι Άγγλοι Plastic Penny σχηματίστηκαν το 1967. Μέχρι τον καιρό που διαλύθηκαν (δύο χρόνια αργότερα), έκαναν δύο άλμπουμ. Τα μέλη τους συνέχισαν για να κάνουν καριέρα πολύ μεγαλύτερη από ότι είχαν κάνει οι Plastic Penny, που έβαλαν στα chart ένα χιτ single που έπιασε το νο6. Το υλικό τους έχει γραφτεί από τους Brian Keith, Paul Raymond και Tony Murray, ενώ στο γκρουπ ήταν επίσης ο Mick Graham και ο Nigel Ollson.

MacArthur Park (1969)

Two Sides of...(Page One POL(S) 005) 4/68

Τίποτα το πολύ προχωρημένο ή τόσο συναρπαστικό, αλλά μία συλλογή από πολύ καλά τραγούδια δοσμένα με πολύ προσωπικό τρόπο...Ένα εξαιρετικό pop LP.

Mrs. Grundy (1968)

Ένα από τα πιο αστεία πράγματα της ψυχεδελικής περιόδου ήταν ο τρόπος που η ψυχεδελικές επιρροές σκαρφάλωσαν σε πολλά απρόσμενα μέρη. Οι Plastic Penny ήταν ένα mainstream pop γκρουπ με ενορχήστρωση, έναν καθόλου rock τραγουδιστή και ένα χιτ single ("Everything I Am"), στο οποίο ακούγονταν περισσότερο σαν τον Engelbert Humperdinck ή τον Tom Jones παρά σαν τους Beatles ή τους Stones. 

Wake Me Up (1968)

To άλμπουμ περιλαμβάνει όργανο, εξιστόρηση σε στυλ Who, Kinks ή Blossom Toes (το "Mrs. Grundy" είναι μακράν το καλύτερο θέμα), λίγο lead guitar και μία βερσιόν του "Srawberry Fields Forever" (πιο άνετοι είναι όταν διασκευάζουν το κλασικό soft-rock "Never My Love" των The Association, αλλά πρέπει να τους δώσουμε κρέντιτ, για την προσπάθεια τους σε ένα τόσο απαιτητικό κομμάτι). 

Never My Love (1968)

Όλο είναι πολύ σιροπιαστό, αλλά αν τεντώσουμε λίγο την φαντασία μας θα βρούμε ομοιότητες με soulful psych μπάντες, όπως οι The Koobas, ιδιαίτερα όταν αρχίζουν να ροκάρουν λιγάκι προς το τέλος. 

I Want You (1968)

Όπως υπαινίσσεται ο τίτλος του, αυτό το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη. Η Α' πλευρά έχει pop, αλλά η Β' πλευρά έχει μερικά πολύ cool rock κομμάτια, όπως το "I Want You" (που παρουσιάζει ένα εκπληκτικά καλό σόλο στα ντραμς από τον σχεδόν μόνιμο συνεργάτη του Elton John, Nigel Ollson) ή το πειραματικό "Mrs. Grundy" ή το υπέροχο mod-pop "It's a Good Thing". 

It's a Good Thing (1968)

Η διασκευή τους στο "Strawberry Fields Forever" είναι επίσης διασκεδαστική και παίρνει έξτρα πόντους καθώς μεταμορφώνεται στο τέλος στο "Hello Goodbye".

Strawberry Fields Forever (1968)

Currency (Page One POLS 014) 2/69

Εδώ οδηγούν το άλμπουμ με τα αρμονικά φωνητικά και τις ακροβασίες στο όργανο. Μόνο εννέα κομμάτια, αλλά μεγάλα, ιδιαίτερα το "MacArthur Park" (πάνω από 7 λεπτά), που έχει τόσο τρυφερά αποδοθεί, με τον Paul Raymond να τραγουδάει και να παίζει όργανο πολύ ελκυστικά. Επίσης υπάρχει μία μάλλον διαφορετική βερσιόν του "Hound Dog" από τον Nigel Ollson.

Hound Dog (1969)

Τέσσερα αγόρια (ο Brian Keith έχει φύγει), που αποδεικνύουν ότι εξελίσσονται πολύ γρήγορα. Ιδιαιτέρως ορχηστρικά. Αν αναλογιστεί κανείς το ντεμπούτο τους πριν ένα χρόνο, εδώ έχουμε μία πολύ πιο ικανοποιητική συλλογή. Ένα τρομερό ορχηστρικό τζαμ εδώ:

Sour Suite (1969)

 

Ίσως αυτό που ξεχωρίζει να είναι το ομώνυμο τραγούδι, ένα ορχηστρικό επίσης που δονείται, μέσα από ένα τρομερό ΄χτίσιμο΄.

Currency (1969)

Heads I Win, Tails You Lose (Page One POLS 611) 4/70

Κομμάτια ηχογραφημένα ανάμεσα στον Νοέμβριο του 1967 και στον Ιούλιο του 1969, με τον προηγούμενο lead singer Brian Keith σε τρία από αυτά. 

She Does (1970)

Ένα καθόλου κακό LP με βασικό rock ήχο. 

Τα μέλη των Plastic Penny συνέχισαν ως εξής:

Ο Paul Raymond όταν έφυγε από το γκρουπ ο Keith, ανέλαβε τα φωνητικά. Συνέχισε μετά την διάλυση του γκρουπ στους Chicken Shack, στην θέση της Christine Perfect, μετά στους Savoy Brown και τέλος στους UFO. 

Ο Mick Graham (όπως λεγόταν τότε) συνέχισε στους Cochise και μετά στους Procol Harum.

O Tony Murray πήγε στους The Troggs.

O Nigel Ollson έγινε περιζήτητος session ντράμερ και έπαιξε με πολλούς καλλιτέχνες, όπως: Spencer Davis Group, Uriah Heep, Kiki Dee, Neil Sedaka, Rod Stewart και Leo Sayer, ενώ έχει μακροχρόνια συνεργασία με τον Elton John.

Everything I Am (1968)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

MAN

West Coast Prog Blues

Μία σπάνια μίξη West Coast, progressive rock και blues, αυτή η μπάντα σχηματίστηκε στην Ουαλία, από το κάποτε rock harmony γκρουπ Bystanders. Ήταν το Αγγλικό αντιστάθμισμα στους Quicksilver Messenger Service και στους Grateful Dead (όσον αφορά τα πολύ καλά live που έκαναν). Εξάλλου αυτοί (ιδιαιτέρως οι πρώτοι) ήταν οι μέντορες τους. Ένα γκρουπ που στερείται κατηγορίας.

Manillo (1971)

Revelation (Pye N(S)PL 18275) 12/68

Στο ντεμπούτο άλμπουμ τους οι Man είχαν πάρει αδιάφορη κριτική από το Disc & Music Echo την 15/03/1969. Είχε γραφτεί ότι: ΄Υπάρχουν κάποιες καλές ιδέες σκόρπιες εδώ κι εκεί. Το θέμα είναι ότι όλο αυτό έχει γίνει πριν απ'αυτούς και μάλλον καλύτερα, το λιγότερο από έξι γκρουπ, από την έναρξη με την κοσμική έκρηξη που απεικονίζει την αρχή του κόσμου, μέχρι τα μικρά γεμίσματα ανάμεσα στα κομμάτια του άλμπουμ... Φωνητικά το γκρουπ είναι πολύ αδύναμο και το παίξιμο τους ενώ είναι πάντα ικανοποιητικό, είναι μηχανικό και προβλέψιμο. Μία καλή προσπάθεια, αλλά πρέπει να είστε πιο ορίτζιναλ φίλοι μου΄.

Erotica (1968)

Στο ντεμπούτο άλμπουμ των Man θα βρείτε ονειρικούς στίχους, δυσοίωνα προφορικά μέρη, πολλά ηχητικά εφέ-αλλά επίσης καθαρές ενδείξεις ότι η μπάντα έχει R&B ρίζες και επίσης το progressive rock τζαμ, που γρήγορα θα υιοθετούσαν.

And Castles Rise in Children's Eyes (1968)

Το πιο αξιοσημείωτο τρακ είναι το "Erotica", το οποίο παίρνει την σειρά του πίσω από το τότε αμφιλεγόμενο "Je t'Aime (Moi Non Plus)" των Gainsbourg / Birkin. Αλλού υπάρχουν κάποια αξιόλογα και απροσδόκητα που λειτουργούν ως δέλεαρ, όπως τα φαλσέτο φωνητικά στο "Blind Man" ή το σπιντάρισμα στο τέλος του "The Future Hides Its Face". Ο ήχος μίας αξιόλογης μπάντας που αναζητά μία κατεύθυνση.

Empty Room (1968)

Επειδή αυτοί οι Ουαλοί  θα γίνονταν μία Αγγλική εκδοχή της West Coast jam-rock των Quicksilver Messenger Service και λοιπών, συχνά ξεχνιέται ότι το ντεμπούτο τους είναι ένα χαμένο διαμαντάκι (lost gem) της ψυχεδέλειας. Η Α' πλευρά είναι ιδιαίτερα δυνατή-το "Sudden Life" είναι ένα συναρπαστικό φρικαρισμένο τζαμ, το "Empty Room" είναι μία υπόδειξη της West Coast κατεύθυνσης που θα έπαιρναν αργότερα,

Love (1968)

το "Love" είναι μία αλα Love μπαλάντα με παραπονιάρικη μελωδία και το "Erotica" (με τον οργασμό μέσα) είναι ένα τρομερό prog κομμάτι με keyboard. Η Β' πλευρά είναι πιο heavy και πιο φρικαρισμένη. Γενικά, αξίζει να ψαχτεί.


2 Ozs of Plastic With a Hole in the Middle (Dawn DNLS 3003) 11/69

Καλύτερο ακόμα κι από το υποτιμημένο ντεμπούτο τους, αυτό το άλμπουμ περιέχει ένα μεγάλο σε διάρκεια ορχηστρικό κομμάτι που λέγεται "Prelude / The Storm", το οποίο παραλληλίζει σε rock όρους την 6η συμφωνία του Μπετόβεν (Pastoral Symphony). Έχοντας δείξει καλή γεύση και ευφυΐα αξίζει να ακουστεί, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια βεβαίως.

Prelude / The Storm (1969)

Αν και το πρελούδιο ("Prelude"), γεμάτο με ηχητικά εφέ και κύμβαλα, πάει πολύ μακριά, το "Storm" αξίζει την αναμονή. Ένα μελωδικό pop κομμάτι, με κανένα τρόπο αντιπροσωπευτικό για τα άπαντα των Man και το οποίο μπορεί να εκληφθεί ως συμπέρασμα του στυλ που υιοθετήθηκε στο ντεμπούτο τους. 

It Is As It Must Be (1969)

Το γλυκό vibe καταστρέφεται από το rocker "It Is As It Must Be", το οποίο και κλείνει την Α' πλευρά σε ένα πιο χαρακτηριστικό στυλ. Ένα από τα καλύτερα τζαμ από την Αγγλία εκείνη την εποχή, ακούγεται σε δυνατή ένταση. 

Parchment and Candles (1969)

Η Β' πλευρά αρχίζει με το σήμα κατατεθέν τους "Spunk Box", ένα απλό ψυχεδελικό μπούγκι, που ανοίγει το δρόμο για το funky "My Name Is Jesus Smith", το οποίο απρόσμενα γίνεται ένα εγκάρδιο country-rock. Ακολουθείται από το σκυθρωπό ορχηστρικό "Parchment and Candles" και το κομμάτι που κλείνει "Brother Arnold's Red and White Striped Tent", ένα από τα λιγότερο επιτυχημένα τους θέματα σε αυτό το στυλ. Ένα μπερδεμένο LP που αξίζει να ακουστεί.

Spunk Box (1969)

Δύο αξιόλογα άλμπουμ σε ένα χρόνο ήταν πέρα διανοήσεως για την μπάντα και εδώ παλεύουν για μία ταυτότητα και μία κατεύθυνση. Αξιοσημείωτο κομμάτι στην Β' πλευρά η εκδοχή του "Spunk Rock", που οι Man μετονομάζουν σε "Spunk Box", το οποίο αποτέλεσε και το κεντρικό τους θέμα στα live από τότε.

Man (Liberty LBG 83464) 2/71

Ένα από τα πιο κουραστικά άλμπουμ που έγιναν ποτέ...Ο lead singer ακούγεται πολύ σαν τον Ringo Starr. Μουσικά είναι απλό και δεν προσπαθεί κάτι επικίνδυνο, έτσι και επιβιώνει. Ωραία lead guitar περιστρέφεται γύρω από slow rock και country ενώ μία φαντασμαγορία που περιπλανιέται αποτελούμενη από στούντιο εφέ φαίνεται σαν να ξεπήδησε από κάποια άλλη εποχή.

Romain (1971)

Ένα άλμπουμ αντιθέσεων. Από την μία υπάρχει το πληθωρικό και συναρπαστικό "Daughter of the Fireplace", το πρώτης τάξεως μπούγκι "Romain" και το ορίτζιναλ country-rock "Country Girl", ενώ από την άλλη υπάρχουν δύο μακρά τζαμ, που για κάποιους εξυπηρετούν μόνο στο να γεμίσει το βινύλιο.

Daughter of the Fireplace / Would The Christians Wait Five Minutes? The Lions Are Having A Draw (LIVE) (1971)

Do You Like It Here Now, Are You Settling In? (United Artists UAS 29236) 12/71

Αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος εκπλήξεις. Κάθε τραγούδι πορεύεται ανάμεσα σε μυριάδες αλλαγές, αλλά η συνέχεια παραμένει. Οι εισαγωγές και τα μεσαία περάσματα συχνά ελάχιστη έως μηδαμινή σχέση έχουν με την μελωδία και η κύρια αδυναμία είναι στα φωνητικά, τα οποία ενώ παραμένουν ικανοποιητικά εντούτοις σε σχέση με την μουσικότητα υπολείπονται.

We're Only Children (1971)

Εδώ μοιάζει η μπάντα να βρίσκει την ταυτότητα της, σαν Αγγλικό ισοδύναμο στους Quicksilver Messenger Service. Το "Many Are Called Up" και το "Manillo" είναι βασικά κομμάτια για τα live τους, αλλά στην ορίτζιναλ μορφή τους μοιάζουν περίεργα ξεψυχισμένα. Το "Love Your Life" είναι highlight,

Love Your Life (1971)

αλλά το σχέδιο για το αριστούργημα τους Rhinos, Winos & Lunatics έχει επιτέλους καταστρωθεί.

Live at the Padget Rooms, Penarth (United Artists USP 100) 9/72

Εκπληκτικά, αυτό το live άλμπουμ τους αντιπροσωπεύει την εμπορική πυροδότηση του γκρουπ. Ενώ η Α' πλευρά περιέχει ζωντανές βερσιόν δύο από τα καλύτερα τους κομμάτια ("Daughter of the Fireplace" και "Many Are Called Up", η Β' πλευρά είναι ολόκληρη ένα απαίσιο τζαμ που λέγεται "Hi Samuel", που σχεδόν δεν μπορεί να ακουστεί.

Be Good To Yourself at Least Once a Day (United Artists UAG 29417) 12/72

Αδιαφιλονίκητα το πιο γνωστό live άλμπουμ του γκρουπ. Παρά τον υπέροχο χάρτη της Ουαλίας, η μουσική μάλλον μέσα διαρκεί πάρα πολύ με αποτέλεσμα να γίνεται κουραστική. Φυσικά το "C'mon" και το "Keep on Crinting" έχουν τις στιγμές τους και η κιθαριστική δουλειά είναι φοβερή, ως συνήθως.

C'mon (1972)

Back in to the Future (United Artists UAD 60053/4) 9/73

Χωρισμένος σε live και στούντιο, αποδεικνύεται καλύτερο το στούντιο. Η Α' πλευρά περιλαμβάνει δύο από τα καλύτερα τους, με την εξαιρετική κιθάρα στο "Just for You" και μία υπέροχη απομίμηση των CSN στο "Don't Go Away". 

Don't Go Away (1973)

H B' πλευρά είναι στο μεγαλύτερο μέρος ορχηστρική, αλλά ευχάριστη αν εκληφθεί στο πνεύμα των ηλιόλουστων φεστιβάλ. Το live LP περιέχει καλές βερσιόν των "C'mon" και "Spunk Rock", αλλά έχουν παιχτεί πολλές φορές πριν. Γενικά, ένα αξιόλογο πακέτο που μετά το άλμπουμ που ακολουθεί, είναι από τις σημαντικότερες προσπάθειες που έκαναν.

Rhinos, Winos and Lunatics (United Artists UAG 29631) 5/74

Με την προσθήκη μελών των υπέροχων, αλλά ΄νεκρών΄ πια Help Yourself, εδώ οι Ουαλοί θρύλοι των live μοιάζει να έχουν τελικά αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει υποκατάστατο για την μελωδία και μετά από έξι ΄λάθος' προσπάθειες, τελικά έκαναν ένα κλασικό.

Four Day Louise (1974)

Σαν τους κάπως παρόμοιους Mighty Baby, με αυτό το West Coast rock άλμπουμ δίνουν στους Αμερικανούς δάσκαλους ένα μάθημα παιξίματος. Η κιθαριστική δουλειά εδώ είναι ασύγκριτη, ιδιαίτερα στον παιάνα "Four Day Louise" και στο "Taking the Easy Way Out Again". 

California Silks and Satin (1974)

Το "California Silks and Satin" είναι τόσο πειστική μίμηση των CSN, που θα μπορούσε να έχει βγει κατευθείαν από το Deja Vu, ενώ το "Kerosene" και το "Scotch Corner" έχουν ένα μελωμένο, υπνωτικό vibe με μελιστάλακτη κιθάρα.

Kerosene (1974)

Slow Motion (United Artists UAG 29675, με εσώφυλλο) 1974

Παραδόξως, αυτή τους η προσπάθεια, για κάποιους χειρότερη τους ήταν επίσης η πιο επιτυχημένη, εισάγοντας τους για λίγο στην Αμερική. Το "Hard Way to Die" είναι ένα αξιόλογο psych-rock θέμα, αν και τα υπόλοιπα δεν είναι τόσο καλά. 

Hard Way to Die (1974)

Το "Bedtime Bone" έχει αξιόλογο πιάνο και κιθάρα, ενώ προσωπικά μου αρέσει πολύ το "Rainbow Eyes".

Rainbow Eyes (1974)

 

Maximum Darkness (UA UAG 29872, με πόστερ) 10/75

Ένα live LP με μία διαφορά-η διαφορά είναι ότι η μπάντα ενισχύθηκε από τον γκουρού τους, John Cipollina. Για να τιμήσουν τον θρύλο η μπάντα παίζει δύο αυθεντικά των QMS, το "Codine" και το "Babe I'm Gonna Leave You".

Codine (1975)

Το πρώτο είναι βαρετό, το δεύτερο καλύτερο-αλλά σίγουρα ένα "Who Do You Love" ή ένα "Mona" θα ήταν πιο καλά. Το "Many Are Called Up" είναι από τα καλύτερα κομμάτια τους, όμως εδώ είναι μεγάλο σε διάρκεια.



Welsh Connection (MCA MCF 2753) 1976

Δοθείσης της μεγάλης διάρκειας που η μπάντα κάνει μουσική, αυτό είναι εκπληκτικά φρέσκο άλμπουμ, όπως και συναρπαστικό και παρουσιάζει μελωδία που μέχρι στιγμής μπορούμε να συναντήσουμε μόνο στο Rhinos, Winos and Lunatics.

Something Is Happening (1976)

Το άλμπουμ φημολογείται ότι χώρισε τους πιστούς της μπάντας, αλλά εκ των υστέρων είναι δύσκολο να δούμε με ποιο τρόπο καθώς ό,τι ψάχνουμε βρίσκεται μέσα. Φανερές επιρροές από West Coast, μονομαχίες στις κιθάρες και πλούσιες φωνητικές αρμονίες. Τα "Something Is Happening", "Born With a Future", "The Ride and the View" και "Out of Your Head" όλα είναι highlights. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα επιθετικό κομμάτι garage-psych στον παλμό πρώιμων Blue Oyster Cult. Ελάχιστα κομμάτια δεν τα καταφέρνουν ωστόσο-πολλά περισσότερα από ότι θα περίμενε κανείς.

Born With a Future (1976)

All's Well That Ends Well (MCA MCF 2815, με εσώφυλλο) 1977

Ακόμα ένα live LP! Ηχογραφημένο σε περιοδεία (με πρόθεση να γίνει το κύκνειο άσμα της μπάντας), είναι παραδόξως και αναμφισβήτητα το καλύτερο live άλμπουμ τους, αποφεύγοντας να τεντώνει τα τραγούδια κάνοντας τα χωρίς τελειωμό. Παλαιά αγαπημένα όπως τα "Spunk Rock" και "Romain" κλείνουν το σόου με κέφι, ενώ από τα πιο πρόσφατα τραγούδια το "Ride and the View" είναι ιδιαίτερα καλό. Ο ήχος είναι τέλειος.

Ride and the View (1977)

Man

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ